LOGINCHAPTER 4
Sobrang saya ni Belinda nang makita niya ang lola niya at hindi lubos alam ni Belinda kung paano papasalamat si Van. Hindi sila magkakilala nang lubusan, pero halos mula noong nagkita sila ay puro mabubuting gawa ang pinakita ni Van sa kanya.
“Matutunaw ako sa titig mo,” napabalik sa sarili si Belinda nang marinig iyon mula kay Van na nanatiling nakatingin sa harap niya. Napaiwas siya ng tingin at tumingin na lang sa labas, pero napatingin ulit siya kay Van.
“Salamat kanina. Salamat kasi sinabi mong aalagaan mo ako. Hindi ko inaasahang sasabihin mo iyon. Mapapanatag na si Lola sa sinabi mo. Salamat talaga,” tuloy-tuloy na ani Belinda nang hindi na niya mapigilan ang sarili.
Mabilis lang na tinignan ni Van si Belinda bago ito magsalita.
“Hindi mo kailangang magpasalamat. Sinabi ko na, asawa kita kaya ko ito ginagawa lahat.”
Hanggang ngayon ay hindi pa rin sanay si Belinda. Napatingin si Belinda sa daliri niya kung nasaan ang wedding ring nilang mag-asawa. Talagang asawa na nga niya ang istrangherong nasa tabi niya.
Nanatili na lang na tahimik si Belinda pagkatapos ng sinabi ni Van. Habang tahimik si Belinda ay nanatili naman sa pagdadrive si Van.
Uuwi na raw sila. Hindi alam ni Belinda kung saan sila uuwi, pero dahil sa saya na naramdaman niya nang magawa niyang makipagkwentuhan nang matagal sa lola niya ay hindi na siya nagtanong pa at hinayaan na lang niya si Van kung saan siya dalhin nito.
“Welcome home, Sir! Congratulations sa kasal!” si Manang Rose, ang pinakapinagkakatiwalaan ni Van sa bahay niya. Tatlo ang kasambahay na nasa harap nila. Isang matanda at dalawang mas bata.
Halos malula si Belinda nang makapasok sila sa bahay ni Van.
May malaking chandelier sa itaas at napakalawak ng sala. Hindi lang dalawang palapag kundi tatlong palapag ang bahay ni Van.
Oo, napansin na ni Belinda noong una nilang pagkikita na mayaman siya, pero hindi niya inakala na ganito kayaman ni Van. Hindi niya lubos akalain na ganito kayamaan ang mapapangasawa niya.
“This is your Ma'am Belinda, my wife. Dumating na ba ang mga gamit ng ma'am niyo?” Tanong ni Van nang seryoso.
“Anong gamit?” takang tanong ni Belinda.
“Opo. Nasa loob na po ng kwarto niyo,” sagot ni Manang Rose.
“Okay,” simpleng sambit ni Van habang hawak pa rin ang kamay ni Belinda para hilahin ito pataas.
“Anong gamit?” muli niyang itinanong.
“Bumili ako ng mga bagong gamit mo na pwede mong magamit. Ikaw na ang bahala kung gusto mo pang kunin ang mga dating gamit mo.”
Umawang ang labi ni Belinda.
“Pero hindi naman kailangan—”
“I already brought it. Wala ka nang magagawa,” simpleng sagot ni Van.
Hindi maiwasang mapanganga si Belinda nang makita niya ang mga biniling gamit ni Van.
Sa dami ng paper bag, puno na ang malaking sofa sa malaking kwarto ni Van. Napatingin siya kay Van, pero nawalan siya ng sasabihin nang wala na siyang suot na pang-itaas.
“B-Bakit ka n*******d!” Gulat at medyo napalakas na tanong ni Belinda na siyang itinaas ng kilay ni Van.
“Maliligo na ako, gusto mo sumabay?” Si Van na may halong ngisi ang labi.
“Baliw ka ba? Bakit naman ako s-sasabay sa’yo? Maligo ka na nga kung maliligo, kailangan pa bang m-magpaalam?” Utal na ani Belinda dahil hindi niya maiwasang ibaba ang tingin kung nasaan malinaw niyang nakikita ang katawan ni Van.
Hindi maiwasang bilangin ni Belinda ang abs na nakita niya sa katawan ni Van. Namula na lang si Belinda nang marinig ang mahinang pagtawa ni Van. Nang inangat ni Belinda ang tingin sa mukha ni Van ay may naglalarong ngiti na sa labi ni Van na animo’y alam niya ang nasa isip ni Belinda.
“Maligo ka na lang kaya!”
Kitang-kita ni Belinda ang pagkagat ni Van sa labi niya at hindi tuloy niya maiwasang maalala ang halik na ginawa ni Van kanina sa harap ng mga bisita nila.
Biglang nanuyo ang labi ni Belinda nang maalala kung paano ipinasok ni Van ang dila sa loob ng bibig niya kaya binasa na lang ni Belinda ang labi niya at nag-iwas ng tingin.
“This is technically our honeymoon. I just want to inform you na hindi ko isasara ang pinto, that you are welcome to go inside if you want to take a bath with me.”
Bago pa makapagprotesta si Belinda sa sinabi ni Van, pumasok na ito sa banyo.
Napailing na lang si Belinda sa sinabi ng lalaki. Oo, tama na honeymoon nila ngayon, pero kahit baliktarin pa niya ang sitwasyon, ang kanilang kasal ay hindi tulad ng kasal ng karaniwang tao. They are both strangers to each other.
Pagkatapos maligo ni Van, sumunod naman si Belinda. Matapos maligo, napagtanto niya na wala siyang damit at tanging tuwalya lang ang pwede niyang itakip sa katawan.
Nahihiya man siyang lumabas na ganoon ay wala siyang nagawa. Lumabas siya at nadatnan si Van na prenteng nakaupo sa kama, nakatutok sa phone.
Mabilis na naglakad si Belinda para lumapit sa mga paper bag, pero hindi niya maiwasang kagatin ang labi nang maramdaman niyang nakatingin sa kanya si Van.
Himigpit ang kapit niya sa tuwalya at mabilis na naghanap ng pwedeng isuot. Sa unang paper bag, mga bagay na hindi pamilyar sa kanya. Sa sunod na binuksan niya, mga lotion at iba pang pangangailangan sa katawan.
Hindi maiwasang itutok ni Van ang atensyon kay Belinda habang naghahanap ito ng damit. Sinubukan ni Van na tanggalin ang tingin, pero bumabalik ito dahil sa kanyang mapuputing asawa.
Asawa. Asawa niya ang babae sa harap niya. Mula sa kanyang kinauupuan, amoy niya ang shower gel ng asawa, hindi alam ni Van kung bakit sobrang bango iyon para sa kanya, parang gustong lapitan.
Kinagat ni Belinda ang labi nang mapansin ang pagtayo ni Van at paglapit nito.
“You want help?” Nanghina ang boses ni Belinda nang maramdaman niya ang hininga ni Van sa gilid ng tenga.
“K-Kaya ko na ‘to—”
“Really?” Ilang mura ang naisip ni Belinda nang maramdaman ang kamay ni Van sa kanyang bewang, pero hindi niya maipaliwanag ang sarili nang kusang gumalaw ang ulo niya para itagilid.
Dahil sa pagtagilid ni Belinda ng ulo, mas madaling makarating kay Van ang leeg niya.
Sandaling natigilan si Van, pero bumaba ang tingin sa maputing leeg ng asawa. Inamoy niya ito.
Hanggang sa hindi na niya mapigilan ang sariling halikan ang leeg ng asawa. Pansin ni Van kung gaano naapektuhan si Belinda sa paghalik niya, kaya hindi na siya nag-aaksaya ng oras. Iniharap niya ang asawa sa kanya at inangkin ang labi niya.
Alam ni Van na hindi tulad ng ibang babae si Belinda kaya kanina, imbes na sa labi ay sa noo niya ito hinalikan. Wala namang plano kanina si Van na halikan ito sa labi sa harap ng mga bisita, pero hindi niya nagustuhan ang bawat salitang sinabi ng mga kamag-anak ni Belinda kaya niya nagawa iyon.
Ang kamay ni Van ay nagsimulang gumalaw. Naglakbay ang kamay niya at tanging ang tuwalya lang ang nakaharang para mahawakan niya ang mismong katawan ng asawa.
Ang mundo ni Paul ay umiikot sa simpleng ayos lang ng buhok at ngiti ni Dia, sapat na para mabighani siya ng sobra kahit na alam niyang hindi na siya makakaahon pa. Every small movement, the way her hair fell, the gentle curve of her smile, made his heart race uncontrollably, reminding him how powerless he was to resist her.Binasa ni Dia ang labi niya, isang hindi sinasadyang kilos, at agad niyang nakita ang intensity sa mga mata ni Paul. She could feel the magnetic pull, making her knees weak, her pulse quicken.Ang tingin nito ay matalim, malambing, at puno ng pangako, hindi man diretsahang umamin, it was obvious in his expression. It was as if every gentle stroke of his gaze conveyed a promise that would never fade, a silent vow that he would always be hers.Umawang pa ang labi ni Paul habang nakatitig sa basa na labi ni Dia, parang hinihintay ang pahintulot na hindi na kailangang banggitin. His eyes, filled with desire and tenderness, spoke volumes beyond words, teasing yet comfor
Napailing na lang si Dia, may ngiting ayaw at hindi niya kayang pigilan. Ramdam niya ang init sa pisngi niya, ang kilig na pilit niyang itinatago. Kahit gusto niyang kontrahin, kahit gusto niyang magkunwaring matigas pa rin, wala siyang mahanap na sapat na dahilan para tutulan ang sinasabi nito.“Hindi pa nga! Saka lumipat lang kami dito sa condo mo kasi baka umiyak ka na—” pabirong depensa niya, pilit na binabawi ang sarili sa realidad.“Iiyak talaga ako, gusto ko na kayo rito,” agad na putol ni Paul, may halong lambing at kaunting arte sa tono, isang tonong alam niyang siguradong magpapatawa kay Dia at magpapalambot ng puso niya.At tama nga siya.Mas lalo pang natawa si Dia, napailing habang pinipigilan ang sarili na yakapin din siya nang mahigpit.“Baliw,” natatawang sambit niya, pero wala ni katiting na inis sa boses, puro lambing lang.Ngunit biglang naging seryoso ang mukha ni Paul. Unti-unting nawala ang ngiti sa labi niya, at ang mga mata’y napuno ng katapatan, ng determinasyo
Chapter 288“Aly’s tired and now sleeping in her room, ikaw? Hmmm?” Natigilan si Dia sa pag-aayos ng mga damit niya nang biglang yumakap si Paul sa likod niya pagkatapos na sabihin yun.Nasa kwarto sila ni Paul...yes, they are already on Paul’s condo. Pinagbigyan na niya ito kahit na ang plano niya ay saka lang talaga lilipat kapag kasal na sila.Matagal din niyang pinag-isipan ang desisyong iyon habang nag-aayos ng kasal nila sa nakalipas na araw, paulit-ulit na tinimbang kung tama bang mauna ang hakbang na ito.Nalaman rin naman niya na may sarili talagang bahay si Paul, at hindi lang basta bahay, it was a big mansion, malaki, engrande gaya ng sabi ng Ate Thali niya.But Dia wants here for now. Mas gusto niyang dito muna, sa condo na mas tahimik at mas simple, kung saan mas ramdam niya ang pagiging normal nilang dalawa. Saka na ang mansion, saka na ang malalaking espasyo at mabibigat na responsibilidad, kapag kasal na sila, kapag buo na talaga ang lahat.Tinignan ni Dia ang kamay ni
Pinagmasdan niya ang mga mukha ng matatanda, ang ilan ay umiiwas ng tingin, ang iba’y ngumingiti at lalo lang siyang kinabahan. Pakiramdam niya ay may malaking bagay na nakatago sa likod ng lahat ng iyon.Huminga nang malalim si Dia bago tuluyang lumapit sa anak. Hinila pa niya si Alys nang marahan para makaupo sila sa sofa.Samantala, si Paul ay nanatili muna sa kinatatayuan, tahimik, hinayaan muna kung ano man ang gagawin ni Dia. But when Dia looked at Paul, he already knew what to do, isang tingin lang, at malinaw na sa kanya ang susunod na hakbang.Naglakad siya palapit, dahan-dahan ngunit buo ang loob.Nakaupo si Dia at Alys sa sofa kaya si Paul ay naupo sa harap nila, isang paa ang nakaluhod sa sahig para mapagpantay ang tingin niya sa anak niya.Again, Alys looked at her mom and dad... innocent yet confused. Salit-salitan ang tingin niya sa dalawa, parang naghahanap ng sagot sa mga mata pa lang nila. Hindi pa man nagsasalita ang mga magulang niya, pakiramdam niya ay may kung ano
“Good morning, Mommy! Good morning, Daddy!” Masayang bati ni Alys nang tuluyang bumaba si Paul at si Dia, halos tumalon pa sa kinauupuan sa sobrang saya.Kumikinang ang mga mata nito habang nakangiting nakatingin sa kanila, buong-buo ang tuwa sa mukha at talaga namang walang kaalam-alam sa nangyayare sa paligid.Napangiti si Dia sa anak, kahit may bahagyang kaba sa dibdib niya. Sa kabila ng lahat ng gulat at tensyon, malinaw sa kanya ang isang bagay, si Alys ang magiging pinakamasaya sa sandaling marinig nito ang balita.ia knows that Alys will be the happiest if she heard the news about them. Alam niyang sa kabila ng lahat ng pinagdaanan nila, si Alys ang magiging unang yayakap sa bagong simula na iniaalok ng tadhana sa kanila.Umawang lang ang tingin ni Dia nang tuluyang lumibot ang paningin niya sa sala. Doon lang tuluyang rumehistro kung gaano karami ang tao, halos lahat ng pamilya niya ay naroon. Parang isang eksenang hindi niya inaasahan sa araw na yun.Halos mapahinto ang hining
Chapter 285“Dianna! Open this freaking door!” It was her Ate Thali, walang tigil sa pagkatok, parang anumang oras ay masisira na ang pinto sa lakas ng hampas nito, na paniguradong nakita na ang post ni Dia kaya biglang napasugod.Natawa si Dia, imbes na lumapit sa pinto ay napasulyap pa siya kay Paul. Paul is still looking at her... umawang pa ang labi ni Dia dahil sa paraan ng titg ni Paul...that soft, knowing look na parang sinasabi nitong okay na tayo, we’re really okay now, na para bang hindi pa rin makapaniwala pagkatapos ng lahat.Kaya naman napanguso si Dia, kunwaring nagtatampo pero hindi maitago ang saya sa mga mata niya, parang bumalik sa pagkabata, sa pagkadalaga kung saan subrang kilig at saya nag nararamdaman niya.“Baka gising na si Alys,” she said, medyo mahina ang boses, dahil anong oras na rin at nandoon pa rin sila. May bahid ng kaba at saya ang tono niya, kaba dahil sa mga kapatid niya sa labas, saya dahil sa kung anong meron sila ni Paul ngayon.“Hmm. Gusto kong sa







