MasukCHAPTER 3
“You may now kiss the bride.” Nataranta si Belinda nang marinig iyon, pero hindi niya pinahalata. Hindi niya lubos akalain na ibang tao ang unang mahahalikan niya dahil kahit kailan ay hindi siya nagpahalik kay Danilo.
Tinaas ni Van ang veil ni Belinda. Napapamura na lang si Belinda sa isip niya nang makita ang paglapit ng mukha nito. Ayaw niya sana dahil alam naman nito na walang pagmamahal sa pagitan niya, pero alam niya rin na magtataka ang lahat kapag hindi siya pumayag dahil maraming matang nakatingin sa kanila.
Napapikit siya at hinintay ang halik, pero napamulat siya ng tingin nang maramdaman ang halik sa noo niya imbes na sa labi. Nagulat siya, pero parang wala lang kay Van dahil agad itong humarap sa mga tao.
Matapos ang kasal, maraming bulungan sa paligid at karamihan ay kamag-anak ni Belinda na dumalo. Nakasimangot ang dalawang kapatid niya at masama ang tingin sa kanya.
“Ano ba ‘yan. Talagang hindi mahal ni Edward ang anak niyang ito kahit siya naman ang totoong kadugo niya. Kasal ng anak niya, pero wala siya?” Isa iyon sa narinig ni Belinda na bulungan sa paligid na sinubukan niyang huwag pansinin.
Bumalik sa ospital ang Lola niya dahil sa limitadong oras na binigay ng doktor para dumalo.
Napaiwas si Belinda nang kausapin siya ng mga kaibigan at pamilya ni Van. Hindi pa rin siya makapaniwala na ikinasal siya sa isang estranghero. Tama si Belinda nang isipin niyang lolo ito ni Van.
Mababait ang mga kaibigan at kamag-anak ni Van na lumapit kay Belinda. Hindi tuloy makapaniwala si Belinda.
“Anong kalokohan 'to? Hindi ako naniniwalang totoo ang kasal na 'to!” sabi ng isa sa mga kamag-anak ni Belinda, ang Tita Gia niya nang tuluyang lubayan si Belinda ng mga kaibigan at kamag anak ni Van.
“Palabas lang ba 'to para hindi ka mapahiya na hindi ka na papakasalan ng tagapagmana ng mga Reymondo?” dagdag pa ng pinsan ni Belinda na kaedad niya lang.
Sasabihin na sana ni Belinda ang kanyang saloobin pero may dumausdos na kamay sa bewang niya. Gulat na tiningnan niya si Van.
“We're married now, paanong palabas?” tanong ni Van, sinuri ang mga nakapaligid sa kanya.
Walang naglakas-loob na magsalita pero napasulyap ang lahat kay Dani nang lumapit ito mula sa pagkakaupo sa gilid.
“You did not kiss her on her lips! Hindi totoo ang kasal niyo. You just did this ceremony para hindi mapahiya si Belinda sa pag-atras mg totoong mapapangasawa niya.
“Dani—”
“Stop with your lies, everything is just a show! Ibang lalake ang mapapangasawa mo, pero hindi natuloy kaya humila ka ng iba!” Malakas na sambit ni Bianca, na pati ang ibang bisita ay napatingin na sa kanila.
Hindi maiwasang mahiya nang tignan siya ng mga bisita dahil alam niyang ang iba sa kanila ay alam ang bagay na iyon.
“Please, stop, Dani—” Sinubukang patigilin ni Belinda si Bianca, pero may nagsalita ulit mula sa kamag-anak niya.
“Why are you stopping her? It's true that this is just a show. A useless and fake marriage!”
“So this is all about the kiss? She is my wife already, but you all assumed that this is just a show?” Ang baritonong boses ni Van ang nangibabaw.
Napalunok si Belinda, hindi naman kailangan ni Van na ipagtanggol siya.
“You can't kiss her and I'm sure she won't let you. Hindi nga niya magawang magpahalik kay Danilo, sa iyo pa kaya? She's not you—”
Everyone went silent when Van pulled Belinda and claimed her lips. Gulat at halos mapakapit na si Belinda sa damit ni Van nang maramdaman pa niya ang pagparte ni Van sa kanyang nakatikom na mga labi at pagpasok ng dila. Hindi napigilan ni Belinda ang sariling mapabangon sa kakaibang pakiramdam na naramdaman niya sa unang pagkakataon.
“I'm sorry about that.” Paghingi ng paumanhin ng stepmom ni Belinda kay Van nang malaman ang ginawa ng anak niya at ng iba. Umalis kasi ito saglit kanina kaya hindi niya nasaksihan ang nangyari.
——
“Fix yourself, we're going somewhere.” Gulat na napatingin si Belinda nang pumasok si Van.
“Saan?” Takang tanong niya, pero hindi siya sinagot ni Van.
Hindi pa sila nakakapag-usap ng maayos. Hindi pa nila nagagawang pag-usapan kung paano magiging buhay nila. Hindi rin alam ni Belinda kung talaga bang legal ang nangyari sa kasal dahil hindi naman basta-basta mababago ang mga dokumento sa isang gabi lang.
“Salamat kanina.” Hindi na mapigilang sabihin ni Belinda nang nasa kotse na sila.
Sinulyapan siya ni Van. “Saan? Sa halik?” Narinig ni Belinda ang kaunting pag-aasar ni Van nang sabihin niya iyon, hindi niya alam kung mahihiya ba siya nang maalala iyon o maiinis dahil sa ginawa pa niyang pang-aasar.
“Hindi. Nagpapasalamat ako kasi pinagtanggol mo ako kanina,” mahina niyang sinabi.
“You're my wife now so that's my responsibility as your husband. Hindi pwede sa akin ang inaapi ang asawa ko.”
Asawa.
Nagulat si Belinda nang marinig iyon kay Van.
“But we know what we are. Baka nga fake rin iyong—”
“Everything is legal. You're my wife now. Noong inalok kita, seryoso ako,” sabi niya at seryosong tiningnan si Belinda.
Meron pang gustong sabihin si Belinda, pero hindi na niya nagawa nang tumigil si Van sa isang pamilyar na lugar.
“You want to spend more time with your lola, right? I already talked to his doctor, kinuhanan ko na rin siya ng sarili niyang nurse na magbabantay sa kanya 24/7 para mapanatag ka.”
Napabalik balik ang tingin ni Belinda sa ospital at kay Van. Hindi siya makapaniwala sa narinig.
“Bakit?” Iyon lang ang tanong na lumabas sa labi niya.
“Because you're my wife,” he simply said and ready to leave the car, but Belinda held Van's hand.
“Ano pang alam mo sa akin?” Hindi alam ni Belinda, pero pakiramdam niya marami nang alam si Van sa buhay niya.
Binasa ni Van ang labi at saka sumagot.
“Belinda Juarez, 25 years old. Your parents got divorce when you were 5 and in the same year, your dad remarried. You lived with them for a year, but you were sent to your grandmother's house when you're 6. I investigated you because we are getting married.”
“In just a short period of time?”
“Well, I already know you, we already saw each other in the company,” sambit nito at inalis ang tingin kay Belinda.
“But you didn't remember me,” mahinang dugtong nito na hindi narinig ni Belinda.
Belinda didn't pay attention to that, but right now, her mind is clear, she suddenly remembers the company where she works.
Villariva. It's the surname of the owner of the company she's working with!
“Let's go. Your lola are waiting for you.” Naunang lumabas si Van habang siya ay medyo nawawala pa sa sarili sa napagtanto.
Magtatanong sana siya kung related ba siya sa may ari ng kompanya, pero hindi niya naituloy nang mapagtanto na baka ka-apelyido lang dahil marami naman ang magkaka-apelyido sa mundo.
“Spend time with your lola, then after that, we'll go home.” Sabi ni Van. Napatingin ulit si Belinda kay Van, pero bumaba ang tingin niya sa kamay niya nang hawakan ito ni Van.
Van intertwined their hands and pulled Belinda to go inside.
Ang mundo ni Paul ay umiikot sa simpleng ayos lang ng buhok at ngiti ni Dia, sapat na para mabighani siya ng sobra kahit na alam niyang hindi na siya makakaahon pa. Every small movement, the way her hair fell, the gentle curve of her smile, made his heart race uncontrollably, reminding him how powerless he was to resist her.Binasa ni Dia ang labi niya, isang hindi sinasadyang kilos, at agad niyang nakita ang intensity sa mga mata ni Paul. She could feel the magnetic pull, making her knees weak, her pulse quicken.Ang tingin nito ay matalim, malambing, at puno ng pangako, hindi man diretsahang umamin, it was obvious in his expression. It was as if every gentle stroke of his gaze conveyed a promise that would never fade, a silent vow that he would always be hers.Umawang pa ang labi ni Paul habang nakatitig sa basa na labi ni Dia, parang hinihintay ang pahintulot na hindi na kailangang banggitin. His eyes, filled with desire and tenderness, spoke volumes beyond words, teasing yet comfor
Napailing na lang si Dia, may ngiting ayaw at hindi niya kayang pigilan. Ramdam niya ang init sa pisngi niya, ang kilig na pilit niyang itinatago. Kahit gusto niyang kontrahin, kahit gusto niyang magkunwaring matigas pa rin, wala siyang mahanap na sapat na dahilan para tutulan ang sinasabi nito.“Hindi pa nga! Saka lumipat lang kami dito sa condo mo kasi baka umiyak ka na—” pabirong depensa niya, pilit na binabawi ang sarili sa realidad.“Iiyak talaga ako, gusto ko na kayo rito,” agad na putol ni Paul, may halong lambing at kaunting arte sa tono, isang tonong alam niyang siguradong magpapatawa kay Dia at magpapalambot ng puso niya.At tama nga siya.Mas lalo pang natawa si Dia, napailing habang pinipigilan ang sarili na yakapin din siya nang mahigpit.“Baliw,” natatawang sambit niya, pero wala ni katiting na inis sa boses, puro lambing lang.Ngunit biglang naging seryoso ang mukha ni Paul. Unti-unting nawala ang ngiti sa labi niya, at ang mga mata’y napuno ng katapatan, ng determinasyo
Chapter 288“Aly’s tired and now sleeping in her room, ikaw? Hmmm?” Natigilan si Dia sa pag-aayos ng mga damit niya nang biglang yumakap si Paul sa likod niya pagkatapos na sabihin yun.Nasa kwarto sila ni Paul...yes, they are already on Paul’s condo. Pinagbigyan na niya ito kahit na ang plano niya ay saka lang talaga lilipat kapag kasal na sila.Matagal din niyang pinag-isipan ang desisyong iyon habang nag-aayos ng kasal nila sa nakalipas na araw, paulit-ulit na tinimbang kung tama bang mauna ang hakbang na ito.Nalaman rin naman niya na may sarili talagang bahay si Paul, at hindi lang basta bahay, it was a big mansion, malaki, engrande gaya ng sabi ng Ate Thali niya.But Dia wants here for now. Mas gusto niyang dito muna, sa condo na mas tahimik at mas simple, kung saan mas ramdam niya ang pagiging normal nilang dalawa. Saka na ang mansion, saka na ang malalaking espasyo at mabibigat na responsibilidad, kapag kasal na sila, kapag buo na talaga ang lahat.Tinignan ni Dia ang kamay ni
Pinagmasdan niya ang mga mukha ng matatanda, ang ilan ay umiiwas ng tingin, ang iba’y ngumingiti at lalo lang siyang kinabahan. Pakiramdam niya ay may malaking bagay na nakatago sa likod ng lahat ng iyon.Huminga nang malalim si Dia bago tuluyang lumapit sa anak. Hinila pa niya si Alys nang marahan para makaupo sila sa sofa.Samantala, si Paul ay nanatili muna sa kinatatayuan, tahimik, hinayaan muna kung ano man ang gagawin ni Dia. But when Dia looked at Paul, he already knew what to do, isang tingin lang, at malinaw na sa kanya ang susunod na hakbang.Naglakad siya palapit, dahan-dahan ngunit buo ang loob.Nakaupo si Dia at Alys sa sofa kaya si Paul ay naupo sa harap nila, isang paa ang nakaluhod sa sahig para mapagpantay ang tingin niya sa anak niya.Again, Alys looked at her mom and dad... innocent yet confused. Salit-salitan ang tingin niya sa dalawa, parang naghahanap ng sagot sa mga mata pa lang nila. Hindi pa man nagsasalita ang mga magulang niya, pakiramdam niya ay may kung ano
“Good morning, Mommy! Good morning, Daddy!” Masayang bati ni Alys nang tuluyang bumaba si Paul at si Dia, halos tumalon pa sa kinauupuan sa sobrang saya.Kumikinang ang mga mata nito habang nakangiting nakatingin sa kanila, buong-buo ang tuwa sa mukha at talaga namang walang kaalam-alam sa nangyayare sa paligid.Napangiti si Dia sa anak, kahit may bahagyang kaba sa dibdib niya. Sa kabila ng lahat ng gulat at tensyon, malinaw sa kanya ang isang bagay, si Alys ang magiging pinakamasaya sa sandaling marinig nito ang balita.ia knows that Alys will be the happiest if she heard the news about them. Alam niyang sa kabila ng lahat ng pinagdaanan nila, si Alys ang magiging unang yayakap sa bagong simula na iniaalok ng tadhana sa kanila.Umawang lang ang tingin ni Dia nang tuluyang lumibot ang paningin niya sa sala. Doon lang tuluyang rumehistro kung gaano karami ang tao, halos lahat ng pamilya niya ay naroon. Parang isang eksenang hindi niya inaasahan sa araw na yun.Halos mapahinto ang hining
Chapter 285“Dianna! Open this freaking door!” It was her Ate Thali, walang tigil sa pagkatok, parang anumang oras ay masisira na ang pinto sa lakas ng hampas nito, na paniguradong nakita na ang post ni Dia kaya biglang napasugod.Natawa si Dia, imbes na lumapit sa pinto ay napasulyap pa siya kay Paul. Paul is still looking at her... umawang pa ang labi ni Dia dahil sa paraan ng titg ni Paul...that soft, knowing look na parang sinasabi nitong okay na tayo, we’re really okay now, na para bang hindi pa rin makapaniwala pagkatapos ng lahat.Kaya naman napanguso si Dia, kunwaring nagtatampo pero hindi maitago ang saya sa mga mata niya, parang bumalik sa pagkabata, sa pagkadalaga kung saan subrang kilig at saya nag nararamdaman niya.“Baka gising na si Alys,” she said, medyo mahina ang boses, dahil anong oras na rin at nandoon pa rin sila. May bahid ng kaba at saya ang tono niya, kaba dahil sa mga kapatid niya sa labas, saya dahil sa kung anong meron sila ni Paul ngayon.“Hmm. Gusto kong sa






