LOGINNapailing na lang si Dia, may ngiting ayaw at hindi niya kayang pigilan. Ramdam niya ang init sa pisngi niya, ang kilig na pilit niyang itinatago. Kahit gusto niyang kontrahin, kahit gusto niyang magkunwaring matigas pa rin, wala siyang mahanap na sapat na dahilan para tutulan ang sinasabi nito.“Hindi pa nga! Saka lumipat lang kami dito sa condo mo kasi baka umiyak ka na—” pabirong depensa niya, pilit na binabawi ang sarili sa realidad.“Iiyak talaga ako, gusto ko na kayo rito,” agad na putol ni Paul, may halong lambing at kaunting arte sa tono, isang tonong alam niyang siguradong magpapatawa kay Dia at magpapalambot ng puso niya.At tama nga siya.Mas lalo pang natawa si Dia, napailing habang pinipigilan ang sarili na yakapin din siya nang mahigpit.“Baliw,” natatawang sambit niya, pero wala ni katiting na inis sa boses, puro lambing lang.Ngunit biglang naging seryoso ang mukha ni Paul. Unti-unting nawala ang ngiti sa labi niya, at ang mga mata’y napuno ng katapatan, ng determinasy
Chapter 288“Aly’s tired and now sleeping in her room, ikaw? Hmmm?” Natigilan si Dia sa pag-aayos ng mga damit niya nang biglang yumakap si Paul sa likod niya pagkatapos na sabihin yun.Nasa kwarto sila ni Paul...yes, they are already on Paul’s condo. Pinagbigyan na niya ito kahit na ang plano niya ay saka lang talaga lilipat kapag kasal na sila.Matagal din niyang pinag-isipan ang desisyong iyon habang nag-aayos ng kasal nila sa nakalipas na araw, paulit-ulit na tinimbang kung tama bang mauna ang hakbang na ito.Nalaman rin naman niya na may sarili talagang bahay si Paul, at hindi lang basta bahay, it was a big mansion, malaki, engrande gaya ng sabi ng Ate Thali niya.But Dia wants here for now. Mas gusto niyang dito muna, sa condo na mas tahimik at mas simple, kung saan mas ramdam niya ang pagiging normal nilang dalawa. Saka na ang mansion, saka na ang malalaking espasyo at mabibigat na responsibilidad, kapag kasal na sila, kapag buo na talaga ang lahat.Tinignan ni Dia ang kamay ni
Pinagmasdan niya ang mga mukha ng matatanda, ang ilan ay umiiwas ng tingin, ang iba’y ngumingiti at lalo lang siyang kinabahan. Pakiramdam niya ay may malaking bagay na nakatago sa likod ng lahat ng iyon.Huminga nang malalim si Dia bago tuluyang lumapit sa anak. Hinila pa niya si Alys nang marahan para makaupo sila sa sofa.Samantala, si Paul ay nanatili muna sa kinatatayuan, tahimik, hinayaan muna kung ano man ang gagawin ni Dia. But when Dia looked at Paul, he already knew what to do, isang tingin lang, at malinaw na sa kanya ang susunod na hakbang.Naglakad siya palapit, dahan-dahan ngunit buo ang loob.Nakaupo si Dia at Alys sa sofa kaya si Paul ay naupo sa harap nila, isang paa ang nakaluhod sa sahig para mapagpantay ang tingin niya sa anak niya.Again, Alys looked at her mom and dad... innocent yet confused. Salit-salitan ang tingin niya sa dalawa, parang naghahanap ng sagot sa mga mata pa lang nila. Hindi pa man nagsasalita ang mga magulang niya, pakiramdam niya ay may kung an
“Good morning, Mommy! Good morning, Daddy!” Masayang bati ni Alys nang tuluyang bumaba si Paul at si Dia, halos tumalon pa sa kinauupuan sa sobrang saya.Kumikinang ang mga mata nito habang nakangiting nakatingin sa kanila, buong-buo ang tuwa sa mukha at talaga namang walang kaalam-alam sa nangyayare sa paligid.Napangiti si Dia sa anak, kahit may bahagyang kaba sa dibdib niya. Sa kabila ng lahat ng gulat at tensyon, malinaw sa kanya ang isang bagay, si Alys ang magiging pinakamasaya sa sandaling marinig nito ang balita.ia knows that Alys will be the happiest if she heard the news about them. Alam niyang sa kabila ng lahat ng pinagdaanan nila, si Alys ang magiging unang yayakap sa bagong simula na iniaalok ng tadhana sa kanila.Umawang lang ang tingin ni Dia nang tuluyang lumibot ang paningin niya sa sala. Doon lang tuluyang rumehistro kung gaano karami ang tao, halos lahat ng pamilya niya ay naroon. Parang isang eksenang hindi niya inaasahan sa araw na yun.Halos mapahinto ang hinin
Chapter 285“Dianna! Open this freaking door!” It was her Ate Thali, walang tigil sa pagkatok, parang anumang oras ay masisira na ang pinto sa lakas ng hampas nito, na paniguradong nakita na ang post ni Dia kaya biglang napasugod.Natawa si Dia, imbes na lumapit sa pinto ay napasulyap pa siya kay Paul. Paul is still looking at her... umawang pa ang labi ni Dia dahil sa paraan ng titg ni Paul...that soft, knowing look na parang sinasabi nitong okay na tayo, we’re really okay now, na para bang hindi pa rin makapaniwala pagkatapos ng lahat.Kaya naman napanguso si Dia, kunwaring nagtatampo pero hindi maitago ang saya sa mga mata niya, parang bumalik sa pagkabata, sa pagkadalaga kung saan subrang kilig at saya nag nararamdaman niya.“Baka gising na si Alys,” she said, medyo mahina ang boses, dahil anong oras na rin at nandoon pa rin sila. May bahid ng kaba at saya ang tono niya, kaba dahil sa mga kapatid niya sa labas, saya dahil sa kung anong meron sila ni Paul ngayon.“Hmm. Gusto kong s
Halos hindi siya makapagsalita nang bigla nitong makita ang pamilyar na kwintas, kwintas na akala niya ay hindi na niya makikita.Naiiyak nanaman siyang tinignan si Paul at saka muling tinignan sa hawak nito, ramdam ang kabog ng dibdib niya and all she want is to get it from him dahil una pa lang naman ay pagmamay ari niya yun.“N-Nasayo pa yan?” Hindi makapaniwalang tanong ni Dia dahil pitong taon na ang nakalipas, but his first gift to her was still there.Binalik niya yun noon, pero hindi niya talaga naisip na makikita pa niya ito. Ramdam niya ang init at lambing sa bawat kilos ni Paul, bawat galaw ng kamay nito, bawat tingin na ibinibigay sa kanya ay punong-puno ng pagmamahal at alaala ng nakaraan.“Hmmm. Huwag mo na ibalik sa akin ‘to,” he said gently and removed the lock bago ipwesto ang sarili sa likod ni Dia para mailagay yun. “Don’t fvcking remove this again,” mariing sambit, pero nandoon pa rin ang pag-iingat ni Paul. Halos nanginginig si Dia sa sobrang saya at emosyon.She







