LOGINMarahang buksan ni Amara ang pinto ng dating kwarto nila ni Jayden. Parang bumalik ang lahat ng alaala sa isang iglap—ang mga gabing magkatabi silang natutulog, ang mahihinang tawa ng bata, at ang simpleng katahimikan na dati’y nagbibigay sa kanya ng kapayapaan. Pero ngayon… ibang-iba na. Masakit na. Mabigat na. Parang bawat sulok ng silid ay nagbabalik ng mga panahong wala siyang kapangyarihang kontrolin ang kanyang buhay.Pagpasok niya, agad niyang nakita si Jayden—mahimbing ang tulog, yakap ang maliit nitong unan, parang wala itong kaalam-alam sa gulo ng mundo ng mga matatanda. Napahinto si Amara sa pintuan. Napakagat siya sa labi habang pinipigilan ang luha na muling tumulo. “Sorry, baby…” mahina niyang bulong, halos hindi marinig. “Sorry kung ganito ang buhay na naibigay ko sa’yo…”Dahan-dahan siyang lumapit sa kama at umupo sa gilid nito. Maingat niyang hinaplos ang buhok ng anak—banayad, puno ng pagmamahal. “Kung pwede lang… sana ako na lang lahat ang nasasaktan,” dagdag niya,
Mabigat ang bawat hakbang ni Amara habang papalapit siya sa malaking gate ng bahay ng kanyang mga magulang. Hawak niya ang kamay ni Jayden—mahigpit, parang iyon na lang ang natitirang dahilan kung bakit siya patuloy na lumalaban. Pagod na pagod siya. Namumugto ang mga mata, maputla ang mukha, at halata sa itsura niya ang ilang gabing walang tulog, walang pahinga, at walang tigil na pag-iyak. “Ma…” mahinang tawag ni Jayden, hawak ang laylayan ng damit niya. “Are we staying here?” Napatingin si Amara sa anak. Pilit siyang ngumiti kahit ramdam niyang basag na basag na ang puso niya. “For now, baby…” mahina niyang sagot. “Dito muna tayo, okay?” Tahimik na tumango si Jayden, kahit halata ang pagkalito sa mga mata nito. Pagpasok pa lang nila sa loob ng gate, agad na naramdaman ni Amara ang bigat ng hangin. Parang may mali. Parang may naghihintay. At hindi siya nagkamali. Pagbukas ng pinto— naroon sila. Nakatayo ang kanyang mga magulang sa sala. Ang ama niya, seryoso at matalim
Si Amara ay nakaupo sa gilid ng kama, nakatingin sa maleta na kalahating bukas. Ang bawat damit nila ni Jayden ay maingat niyang tinutupi at inilalagay sa maleta, bawat piraso ng tela ay hawak niya nang mahigpit sa mga kamay na nanginginig. Ang mga luha ay walang tigil na bumuhos, bumabalot sa bawat galaw niya, parang hindi na niya kayang huminga nang maayos.“Baby… pasensya ka na…,” bulong niya sa sarili, nanginginig ang boses. “Hindi ko ginusto na ganito ang mangyayari… hindi ko ginusto.”Lumapit siya sa maliit na t-shirt ni Jayden. Hinalikan niya ang tela, niyakap ito sa dibdib niya, at huminga nang malalim, ramdam ang halimuyak na nagpapaalala sa kanya ng bawat halakhak, bawat yakap, bawat halik na minsan nilang pinagsaluhan bilang pamilya. Ngayon… wala na.Sa bawat luha, tila ba nadudurog ang dibdib niya. Napahagulgol siya sa kama, yakap ang damit ni Jayden, at ang mga luha ay bumuhos nang parang hindi na titigil. Ang bawat patak ay parang punit sa puso niya, bawat hininga ay m
Tahimik ang buong bahay.Pero hindi ito yung payapang katahimikan—kundi yung mabigat, nakakasakal na katahimikan na parang may pinipigilang sumabog anumang oras.Parang bawat sulok ng bahay na iyon… may natitirang bakas ng sigawan kagabi.Bakas ng sakit.Bakas ng pagkasira.Nasa sala si Amara.Nakaupo siya sa gilid ng sofa, tuwid ang likod ngunit halatang ubos na ang lakas. Namumugto ang mga mata niya sa kakaiyak. Halos hindi na maaninag ang dati niyang sigla. Magulo ang buhok niya, at ang mga kamay—mahigpit na magkahawak sa kandungan—ay bahagyang nanginginig.Hindi siya umalis.Hindi pa.Hindi dahil wala siyang pupuntahan… kundi dahil may hinihintay siya.Si Ethan.Kailangan niya itong makausap.Kailangan niyang subukan—kahit alam niyang baka wala na siyang pag-asa.Kahit alam niyang baka huli na ang lahat.Mula sa kusina, sumilip si Manang Teresa.Kanina pa siya nagdadalawang-isip kung lalapitan ba si Amara o hindi. Narinig niya ang sigawan kagabi. Narinig niya ang iyakan. At kahit
Mabigat ang pakiramdam ni Ethan nang unti-unti siyang magising. Parang may martilyong paulit-ulit na tumatama sa ulo niya—walang tigil, walang awa. Napangiwi siya habang dahan-dahang iminulat ang mga mata.Madilim ang paligid.Saglit siyang natigilan, hindi agad makagalaw, parang ayaw pa ng katawan niyang bumangon sa katotohanan. Ilang segundo siyang nanatiling nakahiga, pilit hinahabol ang mga alaala—hanggang sa unti-unting bumalik ang lahat.Ang VIP Lounge. Ang alak.Ang galit.Ang sigaw.At ang sakit.Napamura siya sa ilalim ng hininga.“Damn…”Nasa VIP lounge siya. Nakahiga sa mahabang sofa, gusot ang polo, nakabukas ang ilang butones, at halatang hindi na niya naisip ayusin ang sarili kagabi. Amoy alak ang buong paligid—at pati na rin siya. May mga bote ng beer na nakakalat sa mesa, ang iba kalahati pa ang laman, ang iba wala nang laman—parang sumasalamin sa kaguluhan ng isip niya.Tahimik na ang paligid ngayon. Wala na ang ingay ng tugtugan, wala na ang halakhakan ng mga taong
Madilim at maingay ang luxury lounge, isang lugar para sa mayayaman at may kapangyarihan na gustong magpakalasing at pansamantalang makalimot sa realidad. Ang mga ilaw ay mahina, naglalaro sa ibabaw ng mamahaling kahoy at kristal na mesa, habang ang musika’y tumitilamsik mula sa malalakas na speakers, bumabalot sa bawat sulok ng silid. Ang halimuyak ng alak at sigarilyo ay halos nakakasakal, ngunit ito ang tamang lugar para sa galit ni Ethan—ang tamang lugar para palabasin ang apoy na bumabalot sa kanyang dibdib.Pumasok siya sa lounge, ramdam niya ang bawat tingin sa kanya. Ang mga mata niya’y malamig, tila may apoy sa loob na nagbabaga at handang sumiklab. Ang bawat hakbang niya ay mabigat, puno ng tensyon, at halata sa mga taong nakapaligid—na siya’y may dala-dalang sakit na hindi basta-basta mapapawi ng simpleng pagngiti.“Bro,” bati ng kaibigan niyang si Marco, na nakaupo na sa bar, hawak ang bote ng beer. “Ang tagal mo na, dude. Halos hindi ka na nakikita sa mga outing natin.”H







