His Regret Began When I Abandoned Him (Tagalog)

“Ako ay hihiwalayan ko siya. Ikaw lang ang mahal ko.”

Malinaw na narinig ang boses ni Calvin Ashford.

Natigilan si Camelia Collyn sa likod ng bahagyang nakabukas na pinto ng VIP room sa isang club. Mahigpit niyang kinapitan ang hawakan ng maliit niyang bag hanggang sa pumuti ang kanyang mga daliri, at kusang nanigas ang kanyang mga balikat. Kadarating lang niya, balak sana niyang magbigay ng munting sorpresa—isang cake na hawak pa rin niya ngayon dahil anibersaryo nila ng kasal.

Ngunit ang mga salitang kanyang narinig ay tumama sa kanyang dibdib nang walang awa, pinahinto ang kanyang paghinga sa kanyang lalamunan.

Kilalang-kilala niya ang boses na iyon. Boses na sa loob ng tatlong taon ay naging bahagi ng kanyang buhay, kahit kailan ay hindi naman niya tunay na ipinagkalooban ng init.

Dahan-dahang lumapit si Camelia, isang hakbang lamang—sapat para silipin ang loob. Nakatayo si Calvin habang kaharap ang isang babaeng may mahabang tuwid na buhok, may mukhang maganda at ngiting banayad na mas lalong nakasakit sa paningin ni Camelia.

“Totoo ba?” mahinang tanong ni Samantha na may lambing sa tinig. “Paano naman ang asawa mo?”

Huminga nang malamig si Calvin, blangko ang ekspresyon na para bang walang halaga ang tanong. “Nasabi ko na, mula pa lang noon ay pamalit lang siya,” sagot niya nang magaan, walang pag-aalinlangan. “Pinakasalan ko siya dahil napilitan lang ako. Kung hindi ka umalis tatlong taon na ang nakalipas, hindi ko siya kailanman papakasalan.”

Natutuyong parang papel ang lalamunan ni Camelia. Nanginginig ang dulo ng kanyang mga daliri, ngunit pinilit niyang manatiling tahimik, maging ang paghinga ay tila mahirap.

Nagpatuloy si Calvin, mas matatag ang boses, parang matagal na niyang paniniwala. “Maniwala ka. Sa loob ng tatlong taon na ito, iningatan ko ang puso at katawan ko para lang sa’yo. Alam kong babalik ka rin balang araw. Kaya hindi ko siya ginalaw sa loob ng tatlong taon.”

Parang kutsilyong dahan-dahang humihiwa ang mga salitang iyon. Tatlong taon—tatlong taon niyang sinubukang maging perpektong asawa, magtiis, magpigil ng pag-asa, at paniwalain ang sarili na ang pagitan nila ay usapin lang ng panahon.

Ngunit hindi pala. Isa lamang siyang pamalit, at kahit hindi niya alam, matagal nang itinakda ng asawa niya ang katapusan ng kasal na ito.

Hindi gumalaw si Camelia habang si Samantha ay ngumiti at dahan-dahang lumapit. Kitang-kita niya nang tumingkayad ang babae at hinalikan sa pisngi si Calvin.

Walang pagtanggi na nakita si Camelia. Sa halip, ngumiti pa si Calvin—ngiting hindi niya kailanman natanggap. Mahigpit na kinuyom ni Camelia ang kanyang kamay, ang mga kuko ay bumaon sa palad hanggang sa sumakit, ngunit mas malala pa rin ang kirot sa kanyang dibdib. Gusto niyang pumasok, magtanong, sirain ang lahat, ngunit tila nakapako ang kanyang mga paa sa sahig. Sa huli, umatras siya nang tahimik—isang hakbang, pagkatapos ay isa pa—bago tuluyang tumalikod.

Sa labas, malamig ang hangin ng gabi kahit walang ulan. Mabilis siyang naglakad papunta sa kanyang sasakyan, binuksan ang pinto at naupo nang hindi agad pinapaandar ang makina. Bumibilis ang tibok ng kanyang dibdib, hindi maayos ang paghinga, at nanunuyot ang kanyang mga mata ngunit walang luhang bumabagsak.

“Sapat na,” mahina niyang bulong. Muling umalingawngaw sa kanyang isip ang mga sinabi ni Calvin—ang pag-iingat ng puso at katawan para sa ibang babae. Napatawa siya nang mapait. Kaya pala. Hindi dahil kulang siya, hindi dahil siya’y nabigo, kundi dahil kailanman ay hindi naman talaga para sa kanya ang lahat ng iyon.

“P*TANG INA! BWISIT NA LALAKI KA CALVIN ASHFORD!” sigaw niya, malakas na hinampas ang manibela.

Huminga siya nang malalim, pinunasan ang gilid ng kanyang mga mata nang mariin. Walang silbi ang umiyak para sa lalaking tulad ni Calvin. Pinaharurot niya ang sasakyan palayo, habang ang mga ilaw ng lungsod ay humahaba sa harap ng salamin, at ang isip niya’y puno ng mga alaalang ayaw na niyang balikan.

Sampung taon?

Ngumiti siya nang mapait, walang tunog. Sampung taon na ang nakalipas nang iligtas siya ni Calvin Ashford mula sa pagkalunod sa dagat. Noong panahong iyon ay takot na takot siya, nawawala sa direksyon, hanggang sa hilahin siya ng lalaki pataas at yakapin upang makahinga siya.

“Kumapit ka sa’kin. Huwag kang bibitaw.”

Mula sa araw na iyon, hindi na siya tunay na bumitaw. Ang pag-ibig na iningatan niya nang palihim sa loob ng sampung taon ay tila isang malupit na biro ngayon.

“Napakakatawa,” mahinang bulong niya.

Nakauwi si Camelia, isinara ang pinto, at inilapag ang bag at ang kahon ng cake na hindi man lang nabuksan sa mesa. Tinitigan niya ito sandali bago umiwas ng tingin. Walang pag-aalinlangan siyang pumasok sa banyo. Dumaloy ang maligamgam na tubig sa kanyang katawan, isinandal niya ang noo sa malamig na dingding ng tiles habang hinayaan ang tubig na bumagsak sa kanyang likod, at unti-unting luminaw ang kanyang isip.

“Pag-iingat ng puso at katawan…” bulong niya, ginagaya ang boses ni Calvin, at bahagyang umangat ang gilid ng kanyang labi—hindi ngiti, kundi pang-uuyam. “Sige… kung ganoon, ngayong gabi ay tatapusin ko na ito, Ginoong Calvin.”

Hinagod niya ang kanyang katawan nang dahan-dahan, ang amoy ng sabon ay pumuno sa banyo, banayad at mainit.

Pagkatapos ay tumayo siya sa harap ng salamin, basang-basa pa ang buhok, malinis ang balat, at nagbago ang kanyang tingin—malamig, matatag. “Sapat na ang pagtitiis ko. At pasensya na, tapos na ang pasensya ko.”

Binuksan niya ang aparador, kumuha ng manipis na maroon na damit-pantulog na dumikit sa kurba ng kanyang katawan, at isinuot iyon nang walang pag-aalinlangan. Nag-spray siya ng pabango sa pulso at sa likod ng kanyang tainga—banayad ngunit nakakaakit.

Hindi nagtagal, may mga yabag na narinig mula sa labas. Bumukas ang pinto ng kwarto at pumasok si Calvin habang tinatanggal ang kurbata, saka natigilan nang makita si Camelia.

“Gising ka pa?” tanong niya nang malamig.

Dahan-dahang lumingon si Camelia, may maliit na ngiting hindi niya ipinapakita noon.

“Hindi mo ba naalala? Anniversary natin ngayon,” mahinahon niyang sagot habang tumatayo. “Hinihintay kita.”

Kumunot ang noo ni Calvin, bahagyang bumaba ang tingin bago muling tumingin, halatang hindi komportable. “Ah, pasensya na, nakalimutan ko. Pagod ako, wala akong oras para magdiwang.”

Lumapit si Camelia, mabagal ngunit tiyak ang bawat hakbang. “Pagod?” ulit niya, tumigil mismo sa harap nito. “Pagod din ako… sobra.”

Bumuntong-hininga si Calvin. “Kung ganoon, magpahinga ka na lang.”

“Hindi,” sagot ni Camelia nang banayad. “Gusto kong ipagdiwang.”

Nagtagpo ang kanilang mga tingin, halatang hindi lubos na panatag si Calvin. Dahan-dahang itinaas ni Camelia ang kamay, hinaplos ang labi ni Calvin, pababa sa leeg at hanggang dibdib.

“Camelia… huwag mo akong tuksohin.” Mas mabigat ang boses ni Calvin kaysa kanina.

Ngumiti nang bahagya si Camelia. “Gusto ko lang ipagdiwang ang anniversary natin.”

Ibinaling ni Calvin ang mukha. “Ayoko.”

Hindi sumagot si Camelia. Lumakad siya papunta sa maliit na mesa, kinuha ang isang basong tubig na inihanda niya kanina. Matatag ang kanyang kamay. Binalikan niya ng tingin si Calvin, matalim ang kanyang mga mata.

“Hindi mo ba sinabi dati… kailangan nating magsikap bilang mag-asawa?”

Tumingin si Calvin. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

Nagkibit-balikat si Camelia. “Wala. Gusto ko lang maging mabuting asawa. Kahit ngayong gabi lang.” Itinaas niya nang bahagya ang baso, hindi inaalis ang tingin kay Calvin.

“Tama na, Camelia! Huwag mo na akong tuksuhin! Hindi ako matutukso,” sabi ni Calvin, ngunit nanigas ang panga nito, at lumunok nang mabigat.

Kitang-kita iyon ni Camelia. Lumapit siya muli, wala nang distansya, at iniyakap ang kanyang braso sa batok ni Calvin. “Masama ba kung tuksohin ko ang sarili kong asawa?” bulong niya bago ito hinalikan sa labi nang saglit.

Sapat ang sandaling iyon upang magbago ang lahat.

“CAMELIA COLLYN!” tumaas ang boses ni Calvin, mabigat ang paghinga. “Sige! Kung ito ang gusto mo, gagawin ko!”