LOGINMabagal ang paglipas ng oras.Sa ospital, parang tumigil ang mundo—walang galaw, walang sigla. Ang fluorescent lights sa hallway ay malamlam at malamig, halos nakakasilaw sa mata. Parang sumasalamin ito sa tensyon at takot na bumabalot sa bawat taong naroroon.Walang sigawan.Walang gulo.Pero sa katahimikan na iyon—ramdam ang ingay ng kaba.Para kay Ethan—bawat segundo ay parang isang oras.At bawat oras—parang habang buhay.Nakaupo siya sa harap ng ICU glass.Hindi siya mapakali.Hindi siya mapirmi.Paulit-ulit siyang tumatayo, lalapit sa salamin, tititig kay Jayden—tapos babalik sa kinauupuan niya na parang hindi niya alam kung saan siya lulugar.Parang may kulang.Parang may nawawala.Parang may mali.Sa loob ng ICU—nakahiga si Jayden.Maliit. Mahina. Halos hindi gumagalaw.May tubo sa bibig.May oxygen mask.May mga wire na nakakabit sa katawan niya.At bawat beep ng machine—parang kutsilyong dahan-dahang tumataga sa puso ni Ethan.Beep…Beep…Beep…“Please…” mahina niyang b
Mabigat ang hangin sa loob ng ospital.Parang kahit ang ilaw sa hallway ay masyadong malamlam, masyadong malamig—parang sumasalamin sa kaba ng lahat ng naroon. Walang sigawan, pero ramdam ang tensyon. Walang gulo, pero parang may digmaan sa bawat dibdib na humihinga roon.Si Ethan ay hindi makaupo nang maayos.Pabalik-balik siya sa harap ng ICU glass kung saan nakikita si Jayden—nakahiga, may mga tubo, may oxygen, pero buhay. Mahina, pero buhay. At para kay Ethan… iyon lang ang mahalaga.“Please…” bulong niya habang nakatitig sa anak niya.“Lumaban ka pa… anak…”Sa loob ng ICU, bahagyang gumagalaw ang dibdib ni Jayden sa bawat hinga ng machine.Beep… beep… beep…Ang tunog na iyon ang tanging kumakapit sa pag-asa ni Ethan.Si Amara naman ay nakaupo sa gilid, nanginginig ang mga kamay. Paulit-ulit niyang pinupunasan ang luha pero bumabalik lang din agad. Wala siyang magawa kundi titigan ang anak niyang halos hindi niya makita dahil sa mga tubo at ilaw.“Jayden…” bulong niya.“Anak ko… p
Habang unti-unti silang lumalabas ng warehouse, akala ng lahat ay tapos na ang bangungot.Si Ethan ang nauuna, mahigpit na yakap si Jayden sa bisig niya. Sa likuran niya, si Althea ay halos hindi makalakad sa bigat ng emosyon at pagod, habang ang mga NBI agents ay nagkakagulo pa rin sa paligid—may natitirang sniper na hindi pa nahuhuli.“May isa pang target! Hanapin niyo sa perimeter!” sigaw ng isang agent sa radyo.“Sector 3 clear!”“Backup needed sa north exit!”Pero si Ethan… wala siyang naririnig.Parang sarado ang mundo niya. Parang ang tanging umiiral lang ay ang anak niyang hawak niya.“Jayden…?” mahina niyang tawag.Walang sagot.Sa una, inisip niya—takot lang. Trauma. Pagod.Pero ilang segundo lang ang lumipas, napansin niya ang kakaibang bigat ng katawan ng bata.Ang unti-unting pagluwag ng kapit nito sa kanya.“Jayden…” mas malakas na ang boses niya ngayon.At doon niya napansin—ang paghina ng paghinga ng anak niya.Mabagal. Pabigat. Parang nauubusan ng hangin.“Jayden, lo
Mabigat ang hangin habang papalapit ang convoy sa lumang warehouse. Walang buwan sa langit. Ang tanging liwanag ay galing sa mga headlight ng sasakyan, tumatama sa sirang pader ng gusali na tila matagal nang pinabayaan. Ang mga damo sa paligid ay matataas na, parang walang sinumang dumadaan doon sa loob ng mahabang panahon. Pero ngayong gabi— may mangyayari. Sa loob ng sasakyan, tahimik si Althea. Nakaupo siya sa likod, nakatitig sa dilim sa labas. Hindi niya alam kung alin ang mas mabigat—ang katahimikan ng paligid o ang ingay ng sarili niyang isip. Paulit-ulit. Mga alaala. Mga desisyon. Mga pagkakamali. Dahan-dahan niyang hinawakan ang maliit na transmitter na nakatago sa loob ng damit niya. Ramdam niya ang lamig nito sa balat niya, parang paalala na kahit mag-isa siya sa harap ni Lucas—hindi siya nag-iisa. “Stay calm. Sundin mo lang ang plano.” Mahinang boses ni Ethan ang umalingawngaw sa earpiece niya. Napapikit siya. “Ethan…” bulong niya, halos hindi ma
Tahimik ang loob ng mansyon—pero hindi iyon katahimikang payapa. Ito yung katahimikang mabigat, parang may unos na paparating. Lahat ng tao sa loob ng bahay ramdam iyon.Nakatayo si Amara sa gitna ng sala, nanginginig ang kamay, namumugto ang mata sa kakaiyak. Ilang oras na ang lumipas mula nang malaman nilang nawawala si Jayden, pero para sa kanya, bawat segundo parang isang taon.“Ethan…” mahina niyang tawag, halos wala nang lakas. “Please… may gawin na tayo… hindi ko kaya… hindi ko kaya ‘to…”Hindi agad sumagot si Ethan.Nakatayo siya sa harap ng malaking bintana, nakatanaw sa dilim ng gabi. Pero hindi ang gabi ang nakikita niya—kundi ang mukha ng anak.Ang ngiti ni Jayden.Ang boses nito.At ang takot na baka hindi na niya iyon marinig ulit. Hindi man niya kadugo ang bata—pero sa puso niya, matagal na niya itong itinuring na anak. At ngayon, parang may humihila sa dibdib niya, parang may unti-unting sumisira sa kanya mula sa loob.Dahan-dahan niyang ipinikit ang mata niya. Ngunit
Madilim ang loob ng van.Hindi dahil walang ilaw—kundi dahil sadyang pinili nilang patayin iyon.Sa likod, nakaupo si Jayden. Maliit ang katawan niya kumpara sa malawak na espasyo ng sasakyan. Nakasandal siya sa malamig na pader, nanginginig, hawak nang mahigpit ang laylayan ng kanyang damit na para bang iyon na lang ang natitirang lakas niya.“Kuya…” mahina niyang tawag, nanginginig ang boses. “Saan po tayo pupunta?”Tahimik.Walang sumagot.Sa harapan, naroon ang driver—nakasuot ng itim, nakatuon lang sa kalsada. Parang wala siyang pakialam sa batang nasa likod.At sa passenger seat—isang lalaki.Tahimik.Hindi gumagalaw.Nakatingin sa labas ng bintana, kahit wala namang makikita sa dilim.Ang presensya niya… mabigat.Mapanganib.“Kuya…” ulit ni Jayden, mas mahina na ngayon. “Gusto ko na po umuwi…”Dahan-dahang napangiti ang lalaki sa harap.Hindi siya lumingon agad.Parang pinapatagal niya ang takot.Hanggang sa—nagsalita siya.“Uuwi ka rin,” malamig ang boses niya. “Pero hindi p
Isang buwan na ang lumipas.Sa loob ng isang buwang iyon, unti-unting naging mas tahimik ang buhay ni Amara. Hindi dahil wala, kundi dahil natutunan niyang harapin ang routine—ang umaga na may kasamang ngiti ni Jayden, ang tanghalian sa café, ang hapon na pag-aalaga sa bata, at ang gabi na simpleng
Maaga pa lang, gising na si Amara.Hindi dahil gusto niya—kundi dahil hindi na siya nakatulog nang maayos buong gabi.Nakaupo siya sa gilid ng kama, nakayuko, hawak ang kumot na parang iyon na lang ang natitirang kapit niya sa realidad. Tahimik ang kwarto. Tahimik ang buong bahay. Pero sa loob niya
Tahimik ang biyahe pauwi. Hindi katulad ng papunta sila sa mansion—wala na ang gaan ng hangin, wala na ang simpleng asaran, wala na ang mga ngiting kusang lumalabas sa pagitan nila. Kanina, kahit papaano, may warmth. May pakiramdam na normal ang lahat. Pero ngayon, tila may bigat na bumalot sa kani
Nagising si Amara sa marahang sinag ng araw na sumisilip mula sa kurtina. Tahimik ang paligid—parang huminto sandali ang mundo para bigyan siya ng pagkakataong magpahinga.Saglit siyang nanatiling nakapikit, parang ayaw pang bumangon… parang ayaw pang harapin ang realidad.Pero nang maramdaman niya







