Masuk“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
อย่าทำอะไรที่มันเกินหน้าเกินตาเลยค่ะ ฉันไม่ใช่คนที่คุณ…”ธิดากำลังพูดอยู่แต่แล้วต้องเงียบไป เมื่อคนที่นั่งบนโซฟากดเสียง ต่ำเรียกเพียงชื่อ และเป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายข่มเสียงใส่อย่างนี้“ธิดา” หลงอวี่ถอนหายใจอีกครั้ง เพราะไม่อยากให้คนรักคิดแบบ นั้น “เรื่องผู้หญิงคนนั้น เฮียบอกธิไปแล้ว ว่าตั้งแต่หย่าก
ที่ว่าจะต้องทำยังไง ตอนนี้ เขาไม่อยากให้เธอเป็นของใครเลย“เหม่อขนาดนี้ คิดถึงคนสวยของกูอยู่อะดิ”“ถ้าคิดว่าจะไม่ขอโอกาสก็ปล่อยวาง หายใจเข้าพุท หายใจออก โธ”“เออ อีกอย่าง กลับไปอยู่เพนท์เฮ้าส์ได้แล้ว ต่อให้มึงอยู่ที่นั่น ลี่ก็ ไม่กลับมา”ค่ายไม่ยอมตอบ แต่แสดงความไม่พอใจออกมาผ่านแววตา จากนั้นก็ก้ม
ไม่ได้ช่วยอะไร ไม่ได้ทำให้ดีขึ้นเลยด้วยซ้ำ”ค่ายไม่ตอบทันที เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปล่งเสียงสารภาพแผ่ว เบาออกมา “ตอนนี้… กูยังอยากอยู่ที่นี่”ดวงตาคมทอดมองออกไปในความว่างเปล่าเบื้องหน้า แม้รู้ว่าที่ อยู่ตรงนี้มีแต่จะตอกย้ำความผิดของตัวเอง ตอกย้ำให้รู้ถึงสิ่งที่เคยมี แต่ ไม่มีอีกแล้ว ถึงอย่างนั
นี้ลี่ต้องขับไปคนเดียวนะ”“พอเฮียไม่นั่งไปด้วยกันแล้ว ลี่กลัวจังเลยค่ะ” ร่างเล็กทำตา ละห้อย ทำเอาลู่หานอดยกมือขึ้นลูบศีรษะอย่างเอ็นดูไม่ได้“คนเก่ง เฮียจะยืนรอตรงนั้น ไม่ต้องกลัวนะ คนของท่านก็อยู่ ตรงนี้”“อื้อ”หมวยลี่พยักหน้าเบา ๆ จากนั้นลู่หานก็ลงจากรถ เขาเดินไปหยุด ยืนข้าง ๆ กับกลุ่มบอดี้การ์







