ไม่ขอเกิดเป็นหลานชายมาเฟีย

ณ ท่าเรือ

กลางคืนที่มืดมิดไร้แสงสว่าง มีเพียงแสงจันทร์เศษเสี้ยวลอดผ่านเมฆดำ แสงฟ้าแลบเป็นระยะไกลอยู่ขอบทะเล เสียงลมทะเลพัดกระหน่ำเข้าหาฝั่ง คลื่นซัดโหมจนเห็นเรือที่จอดอยู่ลิบ ๆ โคลงเคลงสั่นไหว

ชายวัยกลางคนอุ้มลูกชายวัยเจ็ดขวบแนบอกแน่น ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความวิตกกังวล มืออีกข้างจับมือภรรยาที่รัก วิ่งฝ่าลมแรงผ่านความมืดไปยังเรือยนต์ที่จอดเทียบท่ารออยู่

“พ่อครับ… เราจะไปไหนกันครับ” เด็กน้อยหันมองหน้าพ่อด้วยดวงตาสงสัย

“พวกเราจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กันลูก พ่อเลือกเกิดไม่ได้ ไม่อาจใช้ชีวิตสงบสุขได้เหมือนคนทั่วไป แต่พ่อหวังว่า… ลูกจะมีชีวิตที่ดีกว่าพ่อแน่นอน” ผู้เป็นพ่อตอบเสียงสั่นพร่า เอ่ยด้วยความอาลัยอาวรณ์อย่างสุดซึ้ง กำลังจะส่งคนที่รักที่สุดทั้งสองหนีให้พ้นจากเงื้อมมือตระกูลอันตรายของตน

“คุณคะ… คุณจะไม่ไปกับพวกเราจริง ๆ เหรอ ฉันเป็นห่วงคุณที่ต้องเผชิญหน้าคนเดียว…” ภรรยาร้องไห้กระซิกเบา ๆ น้ำตาอาบแก้ม บีบมือสามีแน่น

“ผมไม่เป็นไร ผมเป็นลูกของเขา เขาไม่ทำร้ายผมหรอก คุณไม่ต้องกังวล” สามีพยายามทำเสียงมั่นคง ทั้งที่ในใจรู้ดีว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นหน้าครอบครัว

ทั้งสามกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาจนถึงเรือที่จอดรออยู่ แสงไฟสลัวจากในห้องโดยสารส่องสว่าง สามีอุ้มลูกชายก้าวขึ้นเรือก่อน แล้วหันกลับมายื่นมือช่วยพยุงภรรยา

ปั้ง!!!!

มือทั้งสองเอื้อมหากัน ยังไม่ทันได้สัมผัส เสียงปืนก็ดังสนั่นหวั่นไหว! ดวงตาภรรยาเบิกกว้าง ร่างกายแข็งค้าง ขณะที่ของเหลวสีแดงฉานซึมไหลออกจากอกข้างซ้าย เธอล้มลงกับพื้นต่อหน้าต่อตา

สามีชะงักตัวสั่นเทา มือไม้สั่นระริกจนทำอะไรไม่ถูก เสียงในคอแห้งผาก พยายามจะร้องเรียกแต่กลับไม่มีเสียงลอดออกมา

เขาตั้งสติกลั้นก้อนสะอื้นไว้ รีบหันกลับมาอุ้มลูกชายแนบอกอีกครั้ง ก้าวเท้าเข้าสู่ตัวเรืออย่างเร่งรีบ

เด็กน้อยกอดคอพ่อหันมองไปข้างหลัง เห็นร่างของแม่นอนจมกองเลือดอยู่กับพื้นคอนกรีตนอกเรือ เด็กน้อยตกใจดวงตาค้าง กดเสียงร้องไห้ไว้ พร้อมก้มหน้าลงซบไหล่อบอุ่นของพ่อ ราวกับกลัวว่าจะเสียไปอีกคน

ทันทีที่พ่ออุ้มลูกชายเข้ามาในห้องโดยสาร เขาต้องชะงักค้างทันที ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจหล่นวูบถึงตาตุ่ม มองผู้มาเยือนไม่วางตา

ชายชราผมขาวสลับดำในชุดสูทสีดำสนิท ยืนรอกลางห้องด้วยสีหน้าเย็นชา ท่าทางองอาจน่าเกรงขาม ข้างกายมีร่างท้วมของคนขับเรือนอนจมกองเลือดอยู่

ดวงตาคมกริบเหลือบมองลูกชายและหลานตัวเล็กในอ้อมกอด พลางถอนหายใจยาวด้วยความผิดหวัง ก่อนจะยกปืนหนักจ่อไปทางหน้าขาของลูกชายแท้ ๆ อย่างใจเย็น

“พ่อ… ปล่อยทิมไปเถอะครับ ผมขอร้องล่ะ! ปล่อยลูกผมไปเถอะนะพ่อ!” ชายวัยกลางคนร้องวิงวอน เลื่อนมือขึ้นดันใบหน้าลูกชายให้ซ่อนหน้าแนบอก ไม่อยากให้เด็กน้อยเห็นความโหดร้ายที่เขากำลังจะเจอ

“แกทำให้ฉันผิดหวัง ฉันว่าแกควรรู้ดีว่าทางเลือกนี้จะมีผลลัพธ์ยังไง… ไม่ต้องห่วง ฉันสัญญาจะดูแลลูกแกอย่างดีที่สุด เพราะเขาคือหลานคนเดียวของฉัน” ชายชราพูดเสียงเย็นยะเยือก

“ผมเป็นลูกชายพ่อนะครับ!!! พ่อทำได้ลงคองั้นเหรอ!”

“ฉันไม่อยากทำร้ายแก แต่แกเลือกเอง ส่งลูกแกมาให้ฉัน แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก”

“พ่อฆ่าเมียผมไปแล้ว!! ผมจะเชื่อใจได้ยังไงว่าพ่อจะไม่ฆ่าลูกผมด้วย! พ่อไม่สมควรเป็นพ่อของผมเลย!” ลูกชายพูดอย่างเหลืออด ความเสียใจที่สูญเสียคนรักพรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“ทำตามที่ฉันบอกซะ” ชายชราขยับนิ้วมาที่ไกปืนเล็กน้อย

ชายวัยกลางคนหันมองหน้าลูกชายตัวน้อยในอ้อมแขน ริมฝีปากสั่นพร่า

“ทิม… พ่อรักลูกนะ” เขาหอมแก้มลูกชายแน่นครั้งสุดท้าย แล้วหันหลังวิ่งมุ่งหน้าสู่ขอบเรือหวังจะกระโดดลงทะเล

ปั้ง!!!!!

กระสุนเจาะทะลุหัวเข่าก่อนถึงขอบเรือ! ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาที่ขา จนล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง แต่ยังรีบโอบกอดลูกชายไว้ใต้ตัวปกป้องอย่างสุดความสามารถ

“พ่อ!!! พ่อครับ!!! ฮืออออ” เด็กน้อยร้องไห้โฮ นั่งมองเลือดที่ไหลนองจากขาผู้เป็นพ่อ

“เอาเด็กไป” ชายชราสั่งเบา ๆ สามชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำเดินออกมาจากมุมมืด หนึ่งในนั้นถือกระสอบผ้าหนาเดินเข้ามาใกล้

“ไม่นะ! อย่าเอาลูกผมไป! ทิม… จับมือพ่อไว้ลูก! จับมือพ่อไว้!” เขาพยายามจับตัวลูกชายแน่น แต่ความเจ็บปวดทำให้ขยับและออกแรงได้ไม่เต็มที่ เด็กน้อยถูกชายร่างใหญ่ดึงให้ออกห่างจากตัวพ่อ มือน้อย ๆ เอื้อมดึงมือพ่อสุดแขน แต่สุดท้ายก็แยกออกจากกัน

“ผมไม่ไป! ผมจะอยู่กับพ่อ!” เด็กน้อยร้องดัง ก่อนจะหันไปมองผู้เป็นปู่

“คุณปู่… ผมยอมไปกับปู่ก็ได้ แต่ขอพ่อไปด้วยคนนะครับ ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายพ่ออีกเลย… ฮืออออ” เด็กน้อยร้องไห้ออกมาอย่างไร้เดียงสา ความเสียใจและภาพที่เห็นตรงหน้ายิ่งทำให้เด็กน้อยกลัวมากขึ้น

“ถ้าแกโตขึ้น และยืนอยู่ที่จุดเดียวกับฉัน แกจะเข้าใจ” ชายชราพูดเพียงเท่านั้น ทอดสายตามองชายขอบทะเล สายลมพัดชายเสื้อปลิวไสว

ชายร่างกำยำคลุมกระสอบครอบหัวและตัวเด็กน้อยไว้แน่น ก่อนจะอุ้มขึ้นบ่าแบกพาตัวออกไป

“พ่อครับ!!! ไม่นะ!!! พ่อ!!!!” เด็กน้อยส่งเสียงกรีดร้องดังลั่น เขาตะเกียกตะกายสุดแรงแต่ไร้ผล

“ทิม!!! ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะ!!! ไอ้เลวเอ๊ย!!! ฮือออ…!” ผู้เป็นพ่อพยายามตะเกียกตะกายตาม แต่ก็ไม่สามารถลุกขึ้นตามไปได้ จึงได้แต่กำหมัดแน่นซัดลงตีพื้นเรือแรง ๆ หลายทีจนเลือดไหล ร้องไห้โฮอย่างหมดหนทาง

เด็กน้อยร้องหาพ่ออยู่ในกระสอบ มองไม่เห็นภายนอกว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้เลยว่าตัวเองโดนแบกห่างออกมาจากพ่อไกลแค่ไหนแล้ว

ปั้ง!!!!

และแล้วเสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งเพียงนัดเดียว…!

เสียงร้องไห้โวยวายหยุดลงทันที เด็กน้อยในกระสอบชะงักนิ่ง ดวงตาเบิกค้าง น้ำตาไหลรินพร่าเต็มตา แม้ไม่เห็นภาพ แต่รู้ซึ้งถึงความสูญเสียที่ใหญ่หลวงจนหัวใจแทบขาด ความมืดมิดเริ่มลามเข้ามาปิดบังสายตา ทิมค่อย ๆ ปิดตาลง… สิ้นสุดวัยเด็กที่มีความสุขและสูญเสียพ่อกับแม่อย่างไม่มีวันหวนกลับไปในคืนนั้น… ด้วยฝีมือของผู้เป็นปู่ของตนเอง

ปัจจุบัน

ณ ห้องนอนของทิมชั้นสองของคาเฟ่

“เหมียววว เหมียวววว” สัตว์ขี้อ้อนขนปุยสีส้ม กระโดดขึ้นมาหาเจ้าของที่กำลังหลับกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง

“อืมมม ฉันตื่นแล้ว ตื่นแล้ว…” ชายหนุ่มผมสีดำใบหน้าหล่อเหลาจนเกือบคล้ายผู้หญิง ขยับตัวเอื้อมมือขึ้นมาลูบสัตว์เลี้ยงอย่างอ่อนโยน

“แกหิวแล้วใช่ไหมฮันนี่ โอเค ๆ ฉันจะไปเอาอาหารให้เดี๋ยวนี้แหละ” ทิมลืมตาขึ้น กะพริบตาปรับภาพถี่ ๆ ดันตัวลุกจากเตียงเดินออกประตู ก่อนจะเดินลงไปถึงชั้นล่างที่เป็นโซนคาเฟ่

“เหมียวววว…! เหมียววว…!”

เจ้าก้อนอ้วนกลมอีก 4 ตัวเข้ามาป้วนเปี้ยนพันขาไปมาอย่างออดอ้อนเพื่อขออาหาร

“โอเค ๆ ได้กินกันทุกตัวแน่นอน” ทิมหยิบถุงอาหารแมวออกมาจากตู้ แล้วเทอาหารเม็ดลงในชามข้าวหลากสีที่วางเรียงที่พื้นของแต่ละตัวอย่างเท่าเทียม

ชายหนุ่มย่อตัวลงมองแมวตัวอ้วนทั้งห้า ที่กำลังกินอาหารในชามตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจ

“เฮ้อออ พวกแกรู้ไหม ฉันฝันถึงเรื่องในอดีตอีกแล้ว มันตามหลอกหลอนฉันไม่เลิกเลย ฉันจะทำยังไงให้หลุดพ้นดีนะ จะตายทิ้งพวกนายก็ไม่ได้อีก เกิดเป็นฉันทำไมมันใช้ชีวิตยากจัง ชาติหน้าขอเกิดเป็นแมวแบบพวกนายยังจะดีซะกว่า”

ชายหนุ่มระบายความในใจกับสัตว์เลี้ยงของตน ก่อนจะยืดตัวยืนขึ้น

“ไปอาบน้ำแล้วรีบลงมาเปิดร้านดีกว่า” ชายหนุ่มยิ้มอย่างสดใส ราวกับไม่เคยผ่านเรื่องร้ายมาก่อน แต่จริง ๆ ในใจกลับหนักอึ้งเหมือนแบกภูเขาเอาไว้ทั้งลูก ไม่อาจปล่อยวางมันได้เลย

ทิม ทายาทเพียงคนเดียวของมาเฟียใหญ่ระดับประเทศ ปัจจุบันเปิดคาเฟ่เล็ก ๆ พร้อมกับเลี้ยงแมวอีกห้าตัว หลีกหนีความวุ่นวายและความโหดร้าย มาใช้ชีวิตธรรมดา ที่ดูเผิน ๆ เหมือนจะสงบสุข แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่แบบนั้นเลย…