บ่วงรักใต้ปีกทิศเหนือ (เซต Bad Mafia)

7 ปีต่อมาชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก ดีดตัวลุกขึ้นมาจากที่นอนในท่านั่งก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาคมเบิกโพลงท่ามกลางแสงสว่างที่กำลังสาดส่องเข้ามาในห้องนอน เผยอปากเพื่อกอบโกยลมหายใจเข้าปอด เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมบนกรอบหน้าจนเปียกชุ่ม ทั้งที่กำลังนอนอยู่ในห้องที่เปิดแอร์เย็นเฉียบทันใดนั้นก็มีน้ำเสียงหวานดังเข้าหูมาโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแอบเข้ามาในห้องของเขาตอนไหน พลันทำให้หนุ่มหล่อเหลียวมองคนที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง“ฝันร้ายเหรอคะ”คนเอ่ยถามคือ หนูนา นลินญา ศิลป์นภา หญิงสาวในวัย 20 ปี นักศึกษาคณะบัญชี ปี 2 เจ้าของใบหน้าสวย ดวงตากลมโต ผิวขาว ผมยาวลอนใหญ่สีผมน้ำตาลเข้มตัดกับไฮไลต์สีทองอย่างเข้ากัน กำลังใช้มือเล็กทั้งสองข้างเท้าคาง เอียงใบหน้าสวยมีรอยยิ้มหวานจ้องมองพี่ชายที่เพิ่งสะดุ้งตื่น“แอบเข้ามาในห้องพี่อีกแล้วนะ”“ก็ห้องของพี่ทิศเหนือไม่ได้ล็อกประตูนี่คะ”เธอเอ่ยตอบแววตาใสซื่อ ทั้งที่ตั้งใจเข้ามาหาอีกฝ่าย เพราะจะมาปลุกลงไปกินมื้อเช้าด้วยกัน“พี่ทิศเหนือฝันร้ายเหรอคะ เหงื่อเต็มหน้าเลย”หนูนาเอ่ยพลางหยัดกายลุกขึ้นยืน ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งขอบเตียง เลื่อนมือเข้ามาเช็ดคราบเหงื่อบนใบหน้าหล่อของพี่ชา

ค่าเหล้าและกับแกล้มคืนนี้ทิศเหนือเป็นคนจ่าย ก่อนออกจากผับเขาก็ได้สั่งให้ลูกน้องอีกคนที่ให้มาตามเฝ้าหนูนา แวะไปส่งเพื่อนสนิทของเธอกลับคอนโด ส่วนเขาก็ประคองน้องสาวที่ตอนนี้คออ่อนคอพับเข้าไปนั่งในรถหรูที่มีสิงห์เป็นคนขับ“อวดเก่งนักเป็นไงล่ะ ถ้าพี่ไม่มานั่งเฝ้า แล้วจะเอาตัวรอดได้ยังไง”เสียงทุ้มบ่นคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังเอียงศีรษะซบหัวไหล่ของเขา หลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราว ทว่าพอรถเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถของผับ หนูนาก็ล้มลงมานอนหนุนตัก ใช้พวงแก้มแดงก่ำถูบริเวณต้นขาของทิศเหนือ พลันทำให้เขารู้สึกขนลุกวาบ เพราะมันใกล้กับกับส่วนอ่อนไหวต่อความรู้สึกของหนุ่มโสด ก่อนจะจัดท่าให้เธอนอนหนุนตักดี ๆ แล้วใช้แขนอีกข้างโอบประคองเธอไว้ไม่ให้ดิ้นพอกลับไปถึงคฤหาสน์ สิงห์ก็รีบลงจากรถมาเปิดประตูให้ผู้เป็นนาย มาเฟียหนุ่มก็ประคองคนตัวเล็กขยับออกมานั่งแทนที่ ขณะที่เขาก้าวลงไปยืนอยู่ด้านนอก ก่อนจะจัดท่าให้เธอหันหน้าออกมา แล้วหันแผ่นหลังให้คนตัวเล็กอิงแอบขณะช้อนเอาตัวเธอขึ้นมาอยู่บนหลังด้วยความทุลักทุเล“ให้ผมช่วยไหมครับ”สิงห์เอ่ยขึ้นด้วยความหวังดี แต่กลับถูกสายตาดุของผู้เป็นนายหันมาจ้อง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจ

“พี่ทิศเหนือ”เสียงเรียกของหนูนาพลันทำให้เขารีบผละตัวออกไปทันที หญิงสาวดันตัวลุกขึ้นนั่ง มือจับเสื้อสูตของอีกฝ่ายย้ายมาคลุมตัวจากทางด้านหลัง ช้อนดวงตาคู่สวยขึ้นมองคนตัวสูง“พี่ทำให้สะดุ้งตื่นเหรอ”“เปล่าค่ะ เสร็จงานแล้วเหรอคะ”“อืม”“เย็นนี้เราออกไปกินข้าวนอกบ้านได้ไหมคะ ถือว่าชดเชยที่ปล่อยให้หนูนานั่งเหงาอยู่ในห้องนี้คนเดียว”แม้จะแอบบ่นคนตัวเล็กในใจว่า ‘ขอมาที่นี่เอง แล้วจะมาบ่นเหงาทำไม บอกให้กลับบ้านไปก่อนก็ดื้อจะอยู่ที่นี่ต่อ’ ทว่าทิศเหนือก็ยังเอ่ยถามน้องสาว“อยากกินอะไรล่ะ”“หนูนาอยากกินชาบู น้ำซุปหม่าล่า”“ไม่เอาอะ กลิ่นเหม็นติดตัว”คนพี่ปฏิเสธทันควัน หนูนาก็เอ่ยหว่านล้อม“แต่ร้านนี้หนูนาไปเห็นรีวิวมา มีระบบดูดควันดีมาก รับรองว่าไม่มีกลิ่นติดตัวหลังจากกินเสร็จแน่นอนค่ะ วัตถุดิบของที่ร้านนี้ก็คัดสรรมาอย่างดี มีทั้งเนื้อวากิว เนื้อหมูเกรดพรีเมียม พวกซีฟู้ดก็มีนะคะ น้ำซุปที่นี่ก็เข้มข้น เลือกได้ตั้งหลายรสชาติเลยค่ะ ถ้าพี่ทิศเหนือไม่กินน้ำซุปหม่าล่าก็เลือกน้ำซุปอย่างอื่นก็ได้” หญิงสาวทำหน้าอ้อน กระพริบตาปริบ ๆ“อืม ๆ”ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มดีใจจนตาหยีให้กับคนที่ส่งเสียงในลำคออย่างขอไปที

ทิศเหนือเห็นแววตาของหนูนาเศร้าลง จึงเอ่ยตอบ“เปล่า พี่จะรำคาญน้องสาวของพี่ได้ยังไง พี่ก็แค่พูดไปอย่างนั้น อย่าบอกนะว่าโกรธ”“เปล่าค่ะ”เธอไม่ได้โกรธ แต่แค่ผิดหวังที่ผู้หญิงในอุดมคติของเขาไม่มีวี่แววว่าจะเป็นคนที่นิสัยใจคอแบบเธอ ก่อนจะเอ่ยถาม“แล้วถ้าพี่จะมีแฟน สเปกพี่เป็นยังไงเหรอคะ”“ไม่รู้สิ ตอนนี้ยังไม่อยากมีใคร”“ยังไม่อยากมีก็ดีค่ะ งั้นอยู่เป็นโสดเป็นเพื่อนหนูนาก่อนนะคะ”เขายังจำคืนที่เธอเมาแล้วเผลอเรียกไอ้คนที่ชื่อเฟิร์สได้ จึงเอ่ยเตือนสติน้องสาว“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ล่ะ พี่โตแล้ว ส่วนเธอก็เลิกคิดฟุ้งซ่านเรื่องมีแฟน แล้วไปตั้งใจเรียนให้จบก่อนเถอะ” “ไม่รู้ล่ะ ถ้าพี่มีแฟน หนูนาก็จะหาแฟนเหมือนกัน แต่ถ้าพี่ไม่มี หนูนาก็จะไม่คบใคร”“เอาเธอว่าละกัน”เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้หนูนาคลี่ยิ้มตาหยี ก่อนจะกอดแขนอีกฝ่ายแล้วพากันเดินต่อ จนกระทั่งเห็นเพื่อนทั้งสองคนนั่งที่ม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะ หนูนาก็รั้งแขนของพี่ชายให้เดินเร็วขึ้น“สวัสดีค่ะพี่ทิศเหนือ”“สวัสดีค่ะพี่ทิศเหนือ”เสียงของมาเบลและครีมเอ่ยทักทายพี่ชายของเพื่อนอย่างพร้อมเพียง ทิศเหนือพยักหน้าลงครั้งหนึ่งเป็นการทั

คิ้วเข้มของทิศเหนือขมวดเข้าหากันเป็นปมขณะอ่านข้อความ ก่อนจะตวัดปลายนิ้วพิมพ์ข้อความส่งกลับไปเพื่อถามหาเหตุผลทิศเหนือ ธนาเศรษฐ์: จะแอบหนีเที่ยวที่ไหนอีกทางด้านหนูนาที่กำลังกินมื้อเที่ยงในโรงอาหารของคณะกับเพื่อนรักทั้งสองคน เห็นหน้าจอโทรศัพท์มีแสงสว่างปรากฏขึ้น พลันหลุบตามองแจ้งเตือนข้อความที่พี่ชายส่งมา เธอจึงหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะขึ้นมาพิมพ์ข้อความตอบกลับทันทีหนูนา นลินญา: ทำรายงานกับเพื่อนที่คณะค่ะทิศเหนือ ธนาเศรษฐ์: ทำที่ไหนหนูนา นลินญา: ที่มหา’ลัยค่ะ ถ้าไม่เชื่อพี่ทิศเหนือมานั่งเฝ้าดีไหมคะ (อีโมจิทำหน้ายิ้ม)ทิศเหนือ ธนาเศรษฐ์: แล้วคิดว่าจะเสร็จประมาณกี่โมง คืนนี้พี่นัดพวกพีเอ็มไปกินเลี้ยงกันที่ผับเขาแค่เกรงว่าถ้าเสร็จเกินหนึ่งทุ่ม คงจะไปรับน้องสาวด้วยตัวเองไม่ได้หนูนา นลินญา: น่าจะไม่เกิน 6 โมงค่ะทิศเหนือ ธนาเศรษฐ์: โอเคทิศเหนือ ธนาเศรษฐ์: งั้นพี่จะรับเธอไปส่งที่บ้านก่อน ค่อยออกไปหาไอ้พวกนั้นหนูนา นลินญา: (สติกเกอร์โอเคค่ะ)ทว่าพอถึงเวลาไปรับหนูนาที่มหาวิทยาลัย เขากลับติดต่อเธอไม่ได้ ไม่รู้ว่าปิดเครื่อง หรือว่าแบตหมดกันแน่ มาเฟียหนุ่มจึงตัดสินใจเปิดประตูก้าวลงจากรถห