LOGIN“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
มือดันไหล่กว้างให้ขยับออก แต่เขาไม่ยอม แถมยังทิ้งน้ำหนักตัวลงจน ไม่สามารถผลักออกไปได้ แม้จะใช้แรงทั้งหมด “เฮีย!!”ความหงุดหงิดก่อตัว เสียงหวานตวาดด้วยความไม่พอใจ แต่คนที่ หนุนอยู่บนตักกลับเอาแต่ยิ้ม ต่างจากคนที่ทำหน้าบึ้งตึงเมื่อตอนเที่ยง ลิบลับ“ครับ”“ลุกขึ้นไป”“ไม่กวนแล้ว หนูอย่าดุกันสิ”ครืด
มือถือเลย ทำให้แบตหมดเกลี้ยงค่ายรีบเดินกลับออกมาจากห้องอีกครั้งด้วยท่าทางหัวเสีย หยุดนิ่ง ตรงหน้าลูกน้องที่มองเขาอย่างไม่เข้าใจนัก“เอาโทรศัพท์มึงมา”“เอาไปทำไมครับ”“โทรหาลี่ โทรศัพท์กูแบตหมด”“เวลานี้คงไม่เหมาะนะครับ ที่ฮ่องกงยังไม่เช้า”เขาลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปสนิท ไม่รู้จะทำยังไงจึงเดินย้อนกลับ
เอายังไงต่อ?”“ตอนแรกเธอบอกจะเอาเด็กออก”“อ่า มึงขอไว้?”“ครับ รอตรวจดีเอ็นเอ ถ้าเด็กในท้องเป็นลูกจริง ๆ ผมจะดูแลเขา เอง”“แล้วแม่ของลูกล่ะ?”“เธอไม่ได้อยากผูกมัดอยู่แล้วครับ”ค่ายถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจกับลูกน้องคนสนิท เพราะ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย แต่ก็ยังดีที่มีความรับผิดชอบ ไม่ปัด
หมวยลี่: ตอนนี้ลี่อยู่คอนโดRead(2)โมมายด์: กรี๊ด!! ฉันอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวรีบไปหาซาน: มาเมื่อไรลี่หมวยลี่: เมื่อวาน ขอโทษที่ไม่ได้บอก มีปัญหานิดหน่อยน่ะซาน: ปัญหาเกิดจากเฮียหรือเปล่าดูเหมือนซานจะรู้ว่าค่ายกลับไทย แต่มันไม่แปลก และดูเหมือน การกลับมาของค่ายครั้งนี้ทุกคนจะรู้เรื่อง ทำให้หมวยลี่อด







