Disgrasya 5

"Thank you for treating me like this, wife. I love you so much."

Gusto kong manginig sa romantikong pagkakasabi no'n ni sir Rommel. Hindi ko alam kung ano ba dapat ang ire-response ko.

"H-Ha? Ehh... s-salamat," tanging sagot ko. Kumunot naman ang kaniyang noo sa 'kin.

"Salamat? That's it? Where's the 'I love you too', wife?"

Ito na nga ba ang kinakatakot ko! Need ko pa ba'ng sabihin 'yon?

"U-Uhmm... I-I love... Uhmm... I l-love y—"

"Good morning, Kuya!"

Tila nabunutan ako ng tinik sa lalamunan nang pumasok si Camille sa kwarto. Mabuti na lang talaga dumating siya!

Ngumiti lang nang marahan si sir Rommel sa gawi ni Camille dahil hindi pa rin niya matandaan ang kaniyang pamilya.

Um-agree ako sa gustong mangyari ni ma'am Elizabeth na maging fake wife ako ni sir Rommel upang matulungan ko sila na ipakilala rito. Kapalit nito ay ang malaking halaga ng perang in-offer nina Mr. at Mrs. Orezo.

Tinanggap ko na dahil nanghihinayang ako sa pera. Para din naman ito sa anak ko.

Habang nakatingin ako kay sir Rommel, naaalala ko ang anak ko. Kamukhang kamukha niya si Gray. Hindi ko maitatangging siya ang ama ng anak ko. Pero hindi ko na siya dapat pa'ng ipakilala sa bata. Wala ito sa plano ko at ayokong makasira ng pamilya sakaling malaman nila.

"Wife."

"H-Ha?" tanong ko sa kaniya nang magising ako sa ulirat. Napansin kong nakangiti si sir Rommel sa 'kin.

"You're looking at me for one minute and twenty seconds straight," puna niya. Medyo nailang ako kaya't iniba ko ang tingin ko.

"S-Sorry. Uhmm... m-may iniisip lang," sabi ko.

"What is it? P'wede mo namang sabihin sa 'kin para matulungan kita."

"Ah... he.. he... hindi na. Camille, saglit lang ako, ha?" paalam ko.

"No problem, ate," sagot naman nito sa 'kin. Dahil dito ay dali-dali akong lumabas para tunguhin sina ma'am Elizabeth at sir Romeo.

"Oh, Gracia, bakit ka umalis?" tanong ni sir Romeo.

"Ma'am. Sir, pasensya na po kayo, ha? Kailangan ko po munang umuwi para maasikaso ko po ang anak ko," paalam ko sa kanila.

"May anak ka?" tanong ni ma'am Elizabeth. Lihim pa akong lumunok ng laway bato siya tanguan. "M-Meron po."

Nagtinginan ang mag-asawa at tila napaisip. Mukhang seryoso ang mga mukha nila.

"Ilang taon?" tanong muli ni sir Romeo.

"Five po."

"That's good," sagot niya kaya't agad tumingin sa kaniya si ma'am Elizabeth.

Ano'ng iniisip niya?

"What do you mean that's good?" nagtatakang tanong ni ma'am Elizabeth.

"Pumasok lang sa isipan ko na pwedeng dalhin ni Gracia ang anak niya and also pretend na anak nila ni Rommel ang bata," saad ni sir Romeo.

"What? Ano ba'ng klaseng pag-iisip 'yan? Gusto mong ipaako kay Rommel ang hindi niya anak?" tanong pa ni ma'am Elizabeth sa asawa niya.

Naku! Kung alam lang ng dalawang 'to na para akong ready to drink na tin*sok ni sir Rommel ng mahaba niyang straw, baka maloka sila.

"Honey, look, hindi pwedeng iwan ni Gracia ang anak niya na five years old pa lang. Her vhild needs her. Kapag nakatunog si Rommel na panay alis ni Gracia at malaman bigla na may anak siya sa iba, baka mas lalong mag-hysterical ang anak mo. Imbis na gumaling, mas lalo pa tayong mahihirapan," paliwanag ni sir Romeo.

Kung ako lang ay gusto kong tumanggi dahil natatakot ako na baka kung ano naman ang magiging reaksyon nila kapag nalaman nila ang totoo. Kaso, para akong napipipi.

Napansin ko na tila napaisip din si ma'am Elizabeth sa in-explain ng asawa niya.

"P-Paano kung malaman niyang hindi kaniya ang bata?" pag-aalalang tanong nito.

"H-H'wag po kayong mag-alala, h-hindi po niya malalaman," kumpyansa kong sagot habang nakangiti nang malapad sa kanila.

"Oh, see? Wala na tayong magiging problema," dugtong pa ni sir Romeo.

Kahit medyo alanganin pa si ma'am Elizabeth ay wala siyang nagawa kundi ang mag-agree para sa anak niya.

"Okay, pero hindi basta-basta ang pagpasok sa pamilyang 'to, Gracia. Alam mo naman ang ibig kong sabihin. Ayokong masira ang reputasyon ng pamilyang ito."

Huminga ako nang malalim at buong paninindigan siyang sinagot, "Opo, ma'am."

PARA AKONG bumalik sa pag-aaral dahil halos ibigay sa 'kin lahat ni Mrs. Orezo ang mga aklat about sa business, sa company nila, sa mga taong katuwang nila, at kung ano-ano pa.

Daig ko pa ang magbo-board exam!

"Hindi gan'yan. Ganito," turo sa 'kin ni Camille ng proper way kung paano kumilos bilang isang mayaman.

"Ganito?" tanong ko naman matapos gawin ang ginawa niya.

"There! Ang bilis mo namang matuto."

"Slight lang. Mahirap na'ng mamali," sagot ko.

"Hanggang dito muna ang pagtuturo ko sa 'yo. Basta't pag-aralan mo pa nang pag-aralan yung mga aklat na binigay ni Mommy sa 'yo, ha?"

"Sige. Salamat."

Bukas na ang discharge ni sir Rommel sa ospital kaya't ang madalas kong pinag-aaralan ay yung mga gusto at ayaw niya. Ang dami!

Ito muna ang pr-in-iority ko para mas maging komportable sa 'kin si Rommel. Pagpapanggap bilang misis niya ang role ko rito kaya hindi ko naman na siguro need na pag-aralan pa ang kung ano-ano pa'ng bagay.

Medyo nakaramdam ako ng pagod dahil sa dami ng tinuro sa 'kin ni Camille kaya't pumunta muna ako ng kusina para uminom ng malamig na juice.

Ang kagandahan sa role ko, may access ako sa mansion ng mga Orezo! Para talaga akong isang mayaman!

Hay! Na-miss ko rin dito, ha? Two years akong nanilbihan dito noon kaya't kabisado ko pa rin ang pasikot-sikot. May iba lang na nagbago, nadagdag, at nabawas, pero overall, gano'n pa rin.

"Bwiset naman..." sambit ko pa sa sarili ko dahil kaalinsabay nito ay naalala ko na naman ang naging gabi namin ni sir Rommel.

Mahigit anim na taon na nang mangyari 'yon pero ramdam na ramdam ko pa rin sa katawan ko ang lahat. Bakit ba parang magkakonekta ang mga katawan namin sa isa't isa?

Tsk!

Pero napapaisip din ako...

Paano kaya kung dumating ang panahong maalala na ni sir Rommel ang lahat ng alaala niya? Ano kaya ang magiging reaksyon niya sa ganito naming set up?

At paano rin kung malaman niya na may anak siya sa 'kin?...

Ikamumuhi niya ba ako at ang bata?