Disgrasya 3

AFTER 6 YEARS...

"Anak, hindi po pwede. Sasaglit lang po si Mama tapos uuwi rin, ha? Bawal kasi ang bata ro'n, e. Dadalhan na lang kita ng laruan."

Hindi ko alam kung ano pa'ng klaseng pang-uuto ang dapat kong gawin sa unico hijo ko dahil gustong gusto niyang sumama sa 'kin sa pagpunta ko sa trabaho. Panay ang iyak at pagdadabog.

"Ayan... Ayan... Anak pa more," asar ni t'yang na mas lalong nakapagpasakit ng ulo ko. Kahit kailan 'tong matandang dalaga na 'to, walang sinasabing maganda.

"Anak naman..." kalmado kong sabi nang buhatin ko siya. "Hindi ka po pwedeng isama ni Mama, okay? Mamaya po, lalabas tayo, tapos bibilhan kita ng maraming toys."

Hinintay ko muna ang pakalmahin ang anak ko sa pang-uuto ko bago ako makaalis. Umabot ako ng mag-iisang oras bago ko siya napatahan.

Niyakap at hinalikan ko sa pisngi ang anak ko bago ako umalis. Nagmamadali pa akong sumakay sa nakaabang na trycicle dahil malapit na rin ang time in ng pasok ko.

Sana hindi ako ma-late.

Nakatuon ako sa daan habang mabilis na pinaaandar ni manong driver ang trycicle. Hindi naman sobrang bilis dahil alam ng suki kong driver kung gaano ako takot sa daan.

"Aabot pa kaya ako, kuya?" tanong ko.

"Oo naman!..." Iyon na lang ang tangi kong narinig na sagot ni manong driver. Hindi ko na siya narinig pa sa mga kasunod niyang sinabi dahil parang nagbubuhol-buhol ang letra sa bibig niya.

Sa patuloy namin sa pagtahak ng daan ay kinabahan na ako sa paparating na Montero na panay ang pag-take over. Binagalan na ni manong driver ang pagmamaneho nang trycicle nang muntikan na kaming mahagip ng kotseng 'yon.

"AAHHH!" tili ko sa sobrang takot. Nawalan ng preno ang kotseng muntik ng makabangga sa 'min at sumalpok sa isang bangketa. Sa lakas ay halos mawasak na ang pinagbanggaan nito.

Naku!

"S-Sandali," kinakabahan kong sabi sa driver bago kami bumaba upang tunguhin 'yon. May mga iba rin'g motorista ang nakiusyoso, gayundin ang mga taong nakasaksi no'n.

"Naku! Duguan yung driver!"

"Tumawag kayo ng ambulansya!"

"Medic! Medic!"

Nagpa-panic ang lahat dahil sa natamo ng driver nito. Nang makita ko ang duguan na mukha ng lalaking driver ay halos manlaki ang mga mata ko sa gulat.

"S-Sir Rommel?" tanong ko sa sarili ko habang nakatingin sa walang malay niyang katawan.

Nailang ako sa kumukuha ng mga larawan at nagbi-video sa aksidenteng ito. Hindi ko napansin na may mga taong sinasamantalang i-social media ang nangyari kaysa gumawa ng paraan para matulungan si sir Rommel.

"Excuse me, ma'am. Umurong na lang po kayo."

Inasikaso ng mga dumating na reponde si sir Rommel at sinakay sa ambulansya.

"Tara. Sundan natin sila. Bilis," pagyayaya ko kay manong driver kaya't sumunod kami sa ospital kung saan dadalhin si sir Rommel.

NAKAUPO ako sa waiting chair ng hospital habang inaabangan kung ano na ang nangyari kay sir Rommel. Hindi ako mapakali. Nagpaalam na rin ako sa manager ko na hindi muna ako makakapasok dahil sa nangyari.

At dahil sa mga nag-video at nag-picture kanina, nalaman na rin nila na ako yung nandoon. Ang bilis kumalat ng balita!

"Where's my son? Where is he?" dinig kong nag-aalalang tanong ni ma'am Elizabeth—ang ina ni sir Rommel. Kasama niya ang asawang si sir Romeo, at kapatid ni sir Rommel na si ma'am Camille.

Hindi ko sila masyado pa'ng tinignan habang ine-explain sa kanila ng doktor ang kalagayan ngayon ni sir Rommel. Sa tingin ko, kailangan ko ng umalis.

Hahakbang pa lamang ako paalis ngunit narinig ko na naman ang boses ni ma'am Elizabeth. "Ikaw! Ikaw ang may kasalanan nito! We saw how reckless your trycicle driver was! Kung hindi lang sana mabilis ang pagpapatakbo niyo, hindi sana mababangga ang anak ko!"

"Po? Ano po'ng ibig ninyong sabihin? Wala pong kinalaman..." paliwanag ng suki kong driver ngunit pinipigilan ko siya at mas piniling kong humarap sa pamilya Orezo.

"M-Ma'am wala po kaming kasalanan," sagot ko. Nagtaka sila nang makita ako.

"Gracia? Ikaw?"

"I told you, Mom! Siya yung nakita ko sa video sa social media," saad naman ni ma'am Camille.

"Hon, wala silang kasalanan. The police department told us already what happened. Nawalan ng preno ang kotse ni Rommel kaya siya naaksidente," paliwanag naman ni sir Romeo sa kaniyang asawa.

Hindi na lang kami umimik nang umiyak sa labis na pag-aalala si ma'am Elizabeth. Ramdam ko ang sakit ng isang ina kapag may hindi magandang nangyari sa kaniyang anak.

At hindi ko siya masisisi.

TUMAGAL sa ospital si sir Rommel dahil sa natamo niya mula sa aksidente. Hindi rin ako pumalya sa pagbisita sa kaniya at sa paghingi ng tawad sa pamilya niya. Hindi naman nila ako sinisisi dahil maliwanag sa imbestigasyon ng pulisya na brake failure daw ang nangyari.

"Bakit pinapagod mo pa ang sarili mo? Mukhang papasok ka pa," tanong ni ma'am Camille sa 'kin.

"Hindi naman po, ma'am. Gusto ko lang din pong malaman ang kalagayan ni sir Rommel lalo na't nakita ko kung gaano kalakas yung impact ng pagkakabangga niya," paliwanag ko.

"Thanks. Hayaan mo at sasabihin ko kay Kuya Rommel ang pagbisita mo once na magising na siya."

"Salamat po, ma'am Camille."

"Don't call me ma'am na. Camille na lang. Magtagal ka naman ng hindi na nagtatrabaho sa 'min, e," sabi ni ma'am—este—Camille at biglang napakunot ang kaniyang noo. "Bakit nga ba hindi ka na nagtrabaho sa 'min? Ni hindi ko man lang nalaman."

Hindi ko alam kung ano ang ie-explain ko kay Camille!

"A-Ahh... E-Ehh... Ano po, e..."

Habang nag-iisip ako ng maaari kong maging palusot ay napukaw sa pansin ko si sir Rommel. Unti-unti ng gumagalaw ang kaniyang ulo at mga daliri sa kamay.

"S-Sir?"

Agad napatingin si Camille sa kaniyang Kuya habang tuwang tuwa.

"K-Kuya? Kuya si Camille 'to. Thank God, you're awake!" saad ni Camille sa kaniyang kapatid.

Tahimik lang akong nakatingin sa gawi ni sir Rommel nang magtama ang tingin namin sa isa't isa. Nakatitig lang siya sa gawi ko habang ako ay nakakaramdam na ng unti-unting pagkailang.

"Uhmm... t-tatawagin ko lang po yung mga magulang ninyo," paalam ko na lang kay Camille bago ako dali-daling lumabas ng hospital room.