Chapter 4

Masakit ang buong katawan ko nang magising ako. Ang sikat ng araw na tumatagos mula sa siwang ng makapal na kurtina ay direktang tumatama sa aking mga mata, isang masakit na paalala na umaga na at tapos na ang dilim na nagkubli sa lahat ng nangyari kagabi.

Bumangon ako nang dahan-dahan. Ang malamig na hangin mula sa aircon ay dumampi sa aking balat, at doon ko lang na-realize na wala akong suot na kahit ano sa ilalim ng makapal na comforter.

Mabilis kong hinagilap ang kumot at ibinalot iyon sa aking sarili. Tiningnan ko ang kabilang gilid ng kama. Walang tao. Malamig na ang mga unan at ang tanging naiwan na lang ay ang gusot-gusot na bedsheet at ang mahinang amoy ng pamilyar niyang pabango na pilit na sumisiksik sa aking kamalayan.

Alexander is gone.

Kasabay ng pag-alis ng init ng kanyang katawan ay ang unti-unting paggapang ng isang malamig at nakamamatay na emosyon sa aking dibdib, konsensiya.

Parang may malaking bato na dumagan sa paghinga ko nang maalala ko ang bawat ungol, bawat halik, at bawat pagsuko na ginawa ko sa mismong kamang ito kagabi. Napasapo ako sa aking mukha habang ang mga luha ay nagbabadyang tumulo muli. Ano ang ginawa mo, Isabella? Ano ang ginawa mo? paulit-ulit na sigaw ng utak ko. Sinira ko ang lahat. Binigay ko ang sarili ko sa lalaking pinili ng sarili kong ina na mahalin at pakasalan. Isa akong traydor. Isa akong masamang anak.

Halos kaladkarin ko ang sarili ko papunta sa banyo. Pagharap ko sa salamin, halos hindi ko makilala ang sarili ko. Magulo ang buhok ko, namamaga ang aking mga labi, at sa ibaba ng aking leeg, bahagyang natatakpan ng buhok ko, ay may isang maliit na pulang marka. Isang patunay ng bawal na kasalanang ginawa namin ni Alexander. Mabilis akong nagbukas ng shower, pilit na kinukuskos ang balat ko sa ilalim ng mainit na tubig na tila ba kaya nitong hugasan ang dumi at ang kasalanang nakadikit sa pagkatao ko.

Pagkatapos kong mag-ayos, siniguro kong nakasuot ako ng turtleneck na sweater para itago ang anumang bakas. Bawat hakbang ko pababa ng hagdan ay parang may nakakabit na posas sa aking mga paa. Nanginginig ang mga kamay ko.

Paglapit ko sa dining room, naamoy ko agad ang mabangong aroma ng brewed coffee, toasted bread, at bacon. At kasunod nito ay ang isang boses na tuluyang nagpadurog sa puso ko.

"Oh, careful with that plate, Marie. That's Alexander's favorite," narinig kong sabi ng Mommy ko sa katulong namin, ang boses niya ay kasing-gaan ng musika, punong-puno ng buhay at pagmamahal.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili bago tuluyang humakbang papasok. Bumungad sa akin ang isang perpektong larawan ng umaga. Ang malawak na mahogany dining table ay puno ng masasarap na pagkain. Sa isang dulo ay nakaupo si Mommy, suot ang kanyang eleganteng silk robe, ang kanyang buhok ay maayos na nakalugay at ang kanyang mukha ay maaliwalas.

At sa kabilang dulo, nakaupo siya.

Si Alexander. Nakasuot siya ng perpektong three-piece navy blue suit, ang kanyang buhok ay maayos na nakasuklay, at ang kanyang mukha ay seryosong nakatutok sa isang business newspaper habang humihigop ng kape. Wala ni katiting na bakas ng lalaking marahas na umangkin sa akin kagabi. Ang lalaking sumira sa akin ilang oras lang ang nakalipas ay ngayon ay nakaupo rito, nagbabasa ng dyaryo na parang walang nangyari. Parang walang nawasak.

"Good morning, sweetheart!" masayang bati ni Mommy nang makita niya ako. Agad siyang tumayo, lumapit sa akin, at hinawakan ang magkabilang pisngi ko. "Did you sleep well?"

Bumilis ang tibok ng puso ko. Parang may tinik na nakabara sa aking lalamunan nang maramdaman ko ang mainit at malambot na labi ng ina ko na dumampi sa aking noo. Ang kanyang mga mata ay puno ng purong pagmamahal at pag-aalaga.

"I... I slept fine, Mom," nauutal at basag ang boses na sagot ko, pilit na iniiwas ang paningin ko sa kanya.

"Okay ka lang ba? You look a bit pale," nag-aalalang tanong niya, hinahaplos ang braso ko. "Come, umupo ka na rito. I told Marie to make those blueberry pancakes you love. You need to eat more, Isabella. You're working too hard on your studies."

Ang bawat matamis na salita niya ay parang kutsilyong pilit na humihiwa sa konsensiya ko.

Kung alam mo lang, Mommy. Kung alam mo lang kung ano ang ginawa ko kagabi sa mismong asawa mo.

Gusto kong umiyak. Gusto kong lumuhod sa harap niya at magmakaawa ng tawad. Ako ang pinakamasamang anak sa buong mundo. Hindi ko deserve ang pagmamahal na ito. Ang bigat sa dibdib ko ay naging halos hindi ko na makayanan, ramdam ko ang pangingilid ng mga luha sa aking mga mata. Nakonsensiya ako nang sobra hanggang sa puntong gusto ko na lang maglaho.

Ngunit bago pa tumulo ang unang patak ng luha ko, may isang bagay na nagpabago sa timpla ng hangin sa loob ng kwarto.

Narinig ko ang mahinang kalansing ng tasa nang ibaba iyon ni Alexander sa platito. Ibinaba niya ang kanyang hawak na dyaryo. At kahit hindi ako nakatingin nang diretso sa kanya, ramdam na ramdam ng bawat himaymay ng laman ko ang bigat ng paningin niya.

Dahan-dahan kong iniangat ang mga mata ko at nagtama ang mga paningin namin.

Nawala ang malamig at propesyonal na bilyonaryo. Ang mga mata niya ngayon ay madilim, nagbabaga, at may isang klase ng intensidad na agad na nagpatigil sa pag-ikot ng mundo ko.

Hindi niya ako tinitingnan bilang anak ng asawa niya. Tinitingnan niya ako bilang isang pag-aari na lubos niyang kilala. Sa isang sulyap na iyon, tila ibinalik niya ako sa kwartong iyon. Ipinapaalala ng kanyang titig ang bawat haplos ng kanyang magaspang na kamay sa aking balat, ang init ng kanyang hininga sa aking leeg, at ang bawat salitang ibinulong niya habang inangkin niya ako.

Parang may kuryenteng mabilis na gumapang mula sa ilalim ng aking tiyan patungo sa buong katawan ko. Ang matinding konsensiya na kanina ay halos sumakal sa akin ay biglang natabunan ng isang nakakabaliw at ipinagbabawal na init.

Nag-iinit ang buong katawan ko sa ilalim lamang ng isang titig niya. Namula ang aking mga pisngi at bahagyang bumilis ang aking paghinga. Kinagat ko ang ibabang labi ko, pilit na pinipigilan ang anumang reaksyon na pwedeng makita ni Mommy.

"Good morning, Isabella," malamig ngunit may diin ang pagkakabigkas niya sa pangalan ko. Ang boses niya ay malalim at nagpapadala ng kakaibang panginginig sa aking gulugod.

"G-Good morning, Tito Alexander," halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses.

"Alex, honey, can you pass the syrup to Isabella?" inosenteng pakiusap ni Mommy habang umuupo siya pabalik sa kanyang silya, walang kaide-ideya sa matinding tensyon na namamagitan sa amin ng asawa niya.

Hindi inalis ni Alexander ang titig niya sa akin. Kinuha niya ang bote ng syrup at sa halip na iabot iyon sa gitna ng lamesa, tumayo siya at lumapit mismo sa akin. Huminto siya sa mismong likuran ng upuan ko. Naramdaman ko ang init ng kanyang malaking katawan sa likod ko, at ang pamilyar niyang amoy ay muling sumakop sa aking pang-amoy.

Ibinaba niya ang syrup sa tabi ng plato ko, ngunit ang isa niyang kamay ay sinadya niyang idampi nang madiin sa aking balikat, ang hinlalaki niya ay pasimpleng humaplos sa likod ng aking leeg, eksakto kung saan nakatago ang mapulang marka na iniwan niya.

Napasinghap ako ng hangin, ang aking mga mata ay nanlaki sa gulat at matinding kaba.

"Eat well, my love," bulong niya sa tono na tanging ako lang ang makakarinig, bago siya naglakad pabalik sa kanyang upuan na parang walang nangyari. "You'll need your energy today."

Naiwan akong nakatulala sa aking plato. Ang nanlalamig kong mga kamay ay nakakuyom sa ibabaw ng aking hita. Sa harap ko, masayang nagkukuwento si Mommy tungkol sa plano niyang pag-aayos ng hardin, habang sa kabilang dulo, si Alexander ay tahimik na humihigop ng kape, ngunit ang mga mata niya ay nananatiling nakatutok sa akin, naghihintay, nagbabanta, at nangangako ng mas marami pang kasalanan.

Wala na akong kawala. Nilamon na ako ng sarili kong apoy, at wala akong ibang magawa kundi ang magpaubaya.