Chapter 3

Ang buong kwarto ay binalot ng isang nakabibinging katahimikan bago tuluyang nagbago ang lahat. Ang tanging naririnig ko lamang ay ang mabilis at mabigat na paghinga naming dalawa, naghahalo sa malamig na hangin na nagmumula sa aircon.

Ang sinag ng buwan na tumatagos mula sa malaking bintana ay nagbibigay ng kakaibang anino sa matipunong katawan ni Alexander na ngayon ay buong-buong nakadagan sa akin. Sa bawat pagdikit ng aming mga balat, pakiramdam ko ay sinusunog ako nang buhay. Handang-handa na ang isip ko sa kasalanang ito, ngunit nang mangyari ang hindi ko inaasahan, isang matalim na hapdi ang biglang sumaksak sa aking pagkatao.

Isang sakit na hindi ko inasahan at hindi ko napaghandaan ang biglang yumanig sa buong sistema ko. Napasinghap ako nang malakas, awtomatikong napapikit nang mariin habang ang mga kuko ko ay bumaon nang husto sa makapal na bedsheet hanggang sa mamuti ang aking mga buko sa daliri.

Isang garalgal at impit na iyak ang hindi ko sinadyang makawala sa aking mga labi. Wala akong ideya na ganito pala kasakit. Sa buong buhay ko ay maingat kong iningatan ang sarili ko, hindi ko hinayaan ang sinumang lalaki na makalapit sa akin nang ganito. Ngunit ngayon, sa ilalim ng bigat at kapangyarihan ni Alexander, pakiramdam ko ay pinupunit ako nang buhay.

Mabilis na nag-unahan ang mainit na luha mula sa aking mga mata, walang tigil na binabasa ang aking mga pisngi at ang unan sa ilalim ng aking ulo. Halo-halong emosyon ang nararamdaman ko, takot sa matinding hapdi, kaba sa kung ano ang susunod na mangyayari, at ang napakabigat na katotohanang ibinibigay ko ang sarili ko nang buong-buo sa lalaking hindi kailanman magiging akin. Ang asawa ng aking ina.

Sa isang iglap, tila huminto ang pag-ikot ng mundo. Natigil ang lahat.

Ang buong katawan ni Alexander, na kanina ay pinapagana ng matinding pagnanasa at init, ay biglang naging parang yelo. Naramdaman niya iyon. Wala siyang posibleng paraan para hindi niya maramdaman ang harang na nagpatunay sa aking pagiging inosente. Narinig niya ang impit kong iyak at naramdaman niya ang panginginig ng buong katawan ko sa ilalim niya. Ang mabibigat niyang paghinga na kanina ay humahaplos sa aking balat ay biglang nahinto, na tila ba nakalimutan niyang huminga.

Ang hangin sa paligid namin ay biglang naging mabigat at nakakasakal. Dahan-dahan, itinukod niya ang kanyang magkabilang braso sa aking gilid at itinaas ang kanyang mukha para tingnan ako.

Ang kanyang malamig at kulay abong mga mata, na ilang sandali lang ang nakalipas ay nagliliyab sa wild at walang-kontrol na apoy ng pagnanasa, ay biglang napuno ng matinding gulat, pagkalito, at isang malalim na bakas ng takot na ngayon ko lang nakita sa isang lalaking kinatatakutan ng lahat. Nakita niya ang mga luha kong patuloy na umaagos at ang panginginig ng aking mga labi na pilit kong kinakagat para pigilan ang panibagong paghikbi.

"You... you're a virgin?" pautal na tanong niya, ang boses ay basag, paos, at tila hindi makapaniwala sa mismong natuklasan niya. "God, Isabella... tell me I'm wrong. Tell me you're not..."

Umiling ako, pilit na nilalabanan ang mga hikbi na gustong kumawala sa aking sumisikip na dibdib. Ang sakit sa ibabang bahagi ng aking katawan ay nananatili, isang paalala ng tuluyang pagkawala ng aking kainosentihan. Inabot ko ang kanyang braso, ang aking maliliit at nanginginig na mga kamay ay kumapit nang mahigpit sa kanyang maiinit at matitigas na kalamnan. Gusto kong iparamdam sa kanya na narito ako, na hindi niya ako kailangang layuan.

"Does it matter?" basag at nanginginig ang boses na sagot ko. "You wanted this. You wanted me. I gave myself to you... I wanted this."

"Of course it damn matters!" madiin, mabagsik, at puno ng frustation na sigaw niya.

Mabilis niyang iniwas ang kanyang paningin at ang isang kamay ay marahas na sumuklay sa sarili niyang buhok, na tila ba gusto niyang saktan ang kanyang sarili. Ang kanyang panga ay magkasalikop nang mahigpit, at ang kanyang mukha ay nagpakita ng matinding labanan ng emosyon, galit, pagsisisi, at pagkamuhi sa sarili.

"I'm your mother's husband, Isabella! Naiintindihan mo ba kung anong ibig sabihin non? I shouldn't even be looking at you, let alone touching you like this. I am ruining you, dragging you down into my own hell, and now... now I find out I'm your first? That I'm the one hurting you right now?" sunod-sunod na sumbat niya sa kanyang sarili, ang boses niya ay puno ng pait.

Sinubukan niyang iatras ang sarili niya, na para bang isa akong marupok at babasaging salamin na bigla niyang nabasag nang hindi sinasadya. Parang nadidiri siya sa sarili niya dahil sa nagawa niya sa akin. Ngunit bago pa man siya tuluyang makalayo at maiwan akong nanghihina, umiiyak, at n*******d sa ibabaw ng kama, mabilis kong inabot ang kanyang batok at hinila siya pabalik sa akin. Hindi ko kayang iwan niya ako sa ganitong kalagayan. Kung kasalanan man ito, kung masusunog man kami sa impyerno dahil sa bawal na relasyong ito, gusto kong tapusin namin nang magkasama. Wala nang atrasan.

"Don't stop. Please," pagmamakaawa ko, ang mga luhaan kong mata ay nakatitig nang diretso sa kanyang nag-aalalang mukha. Ibinuhos ko sa mga mata ko ang lahat ng desperasyon na nararamdaman ko. "Wag mo naman akong iwanan nang ganito, Alexander. Please, wag ngayon. If you walk out that door now, if you leave me here broken and unfinished, you'll ruin me even more. Finish what you started."

Natigilan siya sa sinabi ko. Matagal siyang nakatitig sa aking mukha, pinagmamasdan ang bawat pagpatak ng luha sa aking pisngi, ang mabilis na pagtaas at pagbaba ng aking dibdib. Ang galit sa sarili na nakita ko sa kanyang mga mata ay unti-unting napalitan ng isang emosyong hindi ko maipaliwanag, isang uri ng labis na pag-aalaga, matinding pag-aangkin, at lambing na hindi ko inakalang kayang ibigay ng isang bilyonaryong kasing-lamig at kasing-yaman niya.

Bumuntong-hininga siya nang malalim, isang tunog ng tuluyang pagsuko sa tukso. Maingat niyang inangat ang kanyang malaking kamay at ginamit ang kanyang magaspang ngunit mainit na hinlalaki para punasan ang mga basang luha sa ilalim ng aking mga mata. Ang kanyang mga hawak ngayon ay nagbago; nawala ang pagiging marahas, mapusok, at nagmamadali. Napalitan ito ng matinding pag-iingat, na tila ba takot na takot siyang masaktan ako muli, na para bang isa akong pinakamahalagang kayamanan na hindi niya pwedeng basagin.

"I'm sorry," mahina, paos, at puno ng sinseridad na bulong niya, inilalapit ang kanyang mukha hanggang sa magdikit ang aming mga noo. Naramdaman ko ang init ng kanyang hininga na humahalo sa sarili kong paghinga. "I'm so sorry, my love. I'll be careful. I promise you, I will make this good for you. I won't hurt you anymore."

Sa mga sumunod na sandali, pinatunayan niya ang kanyang pangako sa bawat galaw niya. Hinalikan niya ang aking mga talukap, ang aking basa ng luhang mga pisngi, bago niya muling angkinin ang aking mga labi sa isang halik na hindi na mapilit, kundi puno ng pagsamba at paghingi ng tawad.

Ang bawat kilos niya ay naging mabagal, sobrang maingat, at nakatutok lamang sa kung ano ang mararamdaman ko. Wala na ang nag-aapoy na lalaki na gusto lang kunin ang gusto niya nang madalian. Ang nasa harap ko ngayon ay isang lalaking pilit na pinoprotektahan ang huling piraso ng aking inosensya habang sabay kaming tuluyang nahuhulog sa bangin ng aming matamis, ngunit mapanirang kasalanan.