Chapter 5

Halos patakbo akong umalis sa dining room matapos kong magdahilan kay Mommy na kailangan ko nang mag-aral para sa mga parating kong pagsusulit. Ang totoo, hindi ko na kayang tagalan pa ang presensya nilang dalawa sa iisang lamesa.

Pakiramdam ko ay mauubusan ako ng hangin sa tuwing magtatama ang paningin namin ni Alexander, habang sa kabilang banda ay patuloy sa masayang pagkukuwento ang ina ko. Bawat ngiti ni Mommy, bawat matamis niyang tawa, ay tila isang matalim na patalim na walang-awang sumusugat sa aking konsensiya.

Nang tuluyan akong makalayo sa dining hall, napasandal ako sa malamig na pader ng pasilyo. Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang aking nagwawalang puso. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko. Ang init ng palad ni Alexander sa aking balikat kanina ay tila nakamarka pa rin sa aking balat, nakakapaso, at nagpapaalala ng lahat ng ginawa namin kagabi.

Kailangan ko ng lugar kung saan makakahinga ako nang maluwag. Naglakad ako patungo sa malawak na library ng mansyon. Ito ang naging paborito kong taguan simula nang lumipat kami rito ni Mommy. Ang silid ay pinalilibutan ng matataas na bookshelves, puno ng libo-libong mga libro mula sa sahig hanggang sa kisame. Mabigat at makapal ang p***o nito, sapat para harangan ang anumang ingay mula sa labas.

Pagpasok ko, agad kong isinara ang p***o ngunit hindi ko na nai-lock. Pumunta ako sa pinakasulok ng library, sa isang maliit na study table na nakaharap sa bintana kung saan tanaw ang malawak na hardin. Binuksan ko ang aking mga libro at laptop, pilit na ibinabaling ang atensyon ko sa mga academic papers na kailangan kong basahin.

Pero wala akong maintindihan.

Kahit anong pilit kong basahin ang mga nakasulat sa pahina, ang tanging nakikita ng isip ko ay ang madilim at nagbabagang mga mata ni Alexander. Ang tanging naririnig ko ay ang paos niyang boses na binibigkas ang pangalan ko. Naisabunot ko ang mga kamay ko sa aking buhok at pinigilan ang isang frustradong iyak.

Ano ba itong pinasok mo, Isabella? tanong ko sa sarili ko. Nabaliw na yata ako. Tuluyan na akong nilamon ng tukso at ngayon ay hindi ko na alam kung paano aahon mula sa kumunoy na ito.

Lumipas ang halos isang oras na nakatitig lang ako sa blangkong screen ng laptop ko. Masyadong tahimik ang paligid, tangi ang tunog lang ng paghampas ng sanga ng puno sa bintana ang naririnig ko. Ngunit ang katahimikang iyon ay biglang binasag ng isang pamilyar at nakakapanindig-balahibong tunog.

Ang tunog ng pagpihit ng seradura ng p***o.

Agad na nanigas ang buong katawan ko. Lumingon ako at nakita ko ang pagbukas ng mabigat na oak door. At mula sa labas, pumasok ang lalaking buong umaga kong tinatakasan.

Si Alexander.

Nakapasok na siya, at nang isara niya ang p***o sa kanyang likuran, malinaw kong narinig ang pag-click ng lock nito. Kinulong niya kaming dalawa sa loob. Wala na siyang suot na suit jacket, at ang manggas ng kanyang puting dress shirt ay nakatupi hanggang sa kanyang siko. Ang kanyang paboritong navy blue na kurbata ay bahagyang maluwag na sa kanyang leeg.

Bumilis ang tibok ng puso ko, halos gusto nitong kumawala sa aking dibdib habang pinapanood siyang maglakad palapit sa akin. Ang bawat mabigat niyang hakbang sa ibabaw ng carpeted na sahig ay tila nagbibilang ng natitira kong oras bago niya ako tuluyang lamunin nang buhay.

"W-What are you doing here?" nanginginig ang boses na tanong ko, mabilis na tumayo mula sa pagkakaupo. Pilit kong inaatras ang sarili ko ngunit sumandal na ang likod ko sa gilid ng study table. Wala na akong aatrasan.

"Did you really think you could avoid me, Isabella?" malamig at puno ng awtoridad na tanong niya. Huminto siya sa mismong harapan ko, ilang pulgada na lang ang pagitan namin. "Running away as soon as breakfast is over. Hiding in the library like a scared little rabbit."

"Alexander, please. Not here," pagmamakaawa ko, palinga-linga sa paligid kahit alam kong sarado ang p***o. "Mom is just outside. She could come looking for me anytime. Baka may makakita sa atin."

Isang malademonyong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. "No one enters this library without my permission. And your mother went out to meet her friends for a charity event. We are completely alone in this house."

Parang pinagsakluban ako ng langit at lupa sa narinig ko. Kami lang dalawa? Ang isiping iyon ay nagdala ng panibagong alon ng kaba at isang kurot ng ipinagbabawal na pananabik sa aking ibabang tiyan.

"Kahit na!" pilit kong pagmamatigas, kahit panay ang panginginig ng boses ko. Itinulak ko ang matigas niyang dibdib para lumayo, ngunit tila isa siyang pader na hindi man lang natinag. "What we did last night... it was a mistake. Isang malaking pagkakamali. It can never happen again. Kailangan nating kalimutan iyon."

Sa isang mabilis na galaw, hinuli niya ang magkabilang pulso ko at pilit na idiniin ang mga iyon sa ibabaw ng lamesa sa likuran ko. Napa-arko ang likod ko dahil sa pwersa, at bago pa ako makasigaw ay inilapit niya ang kanyang mukha, halos magkadikit na ang aming mga ilong. Ang init ng kanyang hininga ay tumatama sa aking nanginginig na labi.

"A mistake?" Ang boses niya ay naging isang mapanganib at mababang bulong. Ang kanyang kulay abong mga mata ay nagdilim sa matinding galit at possessiveness. "You gave me your innocence, Isabella. You screamed my name while I was buried deep inside you. You begged me not to stop. Does that sound like a mistake to you?"

"Stop it! Please!" Napapikit ako nang mariin, pilit na pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala. "You're my mother's husband! It's disgusting! I am disgusting!"

Isang malakas na lagutok ng kanyang panga ang narinig ko. Mabilis niyang binitawan ang mga pulso ko ngunit bago pa ako makatakbo, ang dalawang matitibay niyang braso ay pumulupot sa aking baywang, buong pwersang iniangat ang aking katawan at inupo ako sa ibabaw ng study table. Napaawang ang mga labi ko sa gulat habang pilit niyang isiniksik ang kanyang katawan sa pagitan ng aking mga binti, kinukulong ako nang tuluyan.

"Look at me," maawtoridad na utos niya. Nang hindi ko idilat ang aking mga mata, hinawakan niya ang aking baba at pilit na inangat ang mukha ko. "I said, look at me, my love."

Dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata, at doon ko nakita ang matinding apoy na sumusunog sa kanyang paningin. Wala na ang galit. Ang naiwan ay isang dalisay at hindi mapigilang pagnanasa na tila gusto akong angkinin nang paulit-ulit.

"Do not ever use that word," madiin na sabi niya, ang kanyang hinlalaki ay marahang humaplos sa aking nanginginig na ibabang labi. "There is nothing disgusting about what we have. It is ours. You belong to me now, Isabella. Whether you like it or not, whether it destroys the rules or not. You are mine."

"Hindi pwede..." bulong ko, ang aking mga kamay ay napakapit na lamang sa mga balikat niya bilang suporta dahil pakiramdam ko ay matutumba ako sa tindi ng presensya niya.

"It's already done," malambing ngunit final na sagot niya.

Ibinaba niya ang kanyang mukha at inilubog ang kanyang ilong sa gilid ng aking leeg, eksakto sa mapulang marka na iniwan niya kagabi.

Napasinghap ako nang malakas at napakagat sa aking labi nang maramdaman ko ang init ng kanyang dila na dumaan sa sensitibong balat na iyon.

"Tell me to leave, Isabella. Look me in the eye and tell me you don't want my hands on you right now."

Gusto kong sumigaw ng 'oo'. Gusto kong itulak siya at sabihing layuan niya ako para sa ikabubuti ng lahat, lalo na ni Mommy. Pero nang maramdaman ko ang magaspang niyang mga kamay na unti-unting umaakyat mula sa aking baywang papunta sa likod ng aking sweater, tila nagtaksil ang sarili kong katawan.

Imbes na itulak siya, ang aking mga daliri ay awtomatikong sumabunot sa kanyang makapal na buhok, hinihila siya palapit upang mas lalo kong maramdaman ang bawat halik niya sa aking leeg.

"You're a demon," garalgal na bulong ko, ang mga luha ko ay tuluyan nang bumagsak. Umiiyak ako dahil sa matinding konsensiya, ngunit kasabay nito ay ang tuluyang pagbigay ng aking buong pagkatao sa lalaking alam kong sisira sa akin.

"And you're the angel who came down to join me in hell," paos na sagot niya, bago niya tuluyang inangkin ang mga labi ko sa isang mapusok, nag-aapoy, at nakamamatay na halik na sumira sa lahat ng aking pagpipigil.