LOGIN<3
CRYSTAL RYE'S POVNagising ako dahil sa sikat ng araw na tumatagos sa bintana.Kinapa ko ang kabilang gilid ng kama. Malamig. Walang tao. Hindi ko alam kung bakit, pero may maliit na parte ng utak ko na umasang baka paggising ko, nandiyan siya para batiin ako.Napangiti ako nang tipid at umiling sa sarili ko. Masyado ka nang nag-iilusyon, Rye.Dahan-dahan akong bumangon. Maayos na ang pakiramdam ko ngayon kumpara kahapon. Wala na ang matinding kaba, wala na ang stress. Pakiramdam ko, mas magaan ang paghinga ko.Nag-ayos ako ng sarili at lumabas ng kwarto.Ngunit pagbukas ko pa lang ng pinto, napansin ko agad ang malaking pagbabago.Sobrang tahimik ng hallway. Ang dalawang guards na palaging nakatayo sa labas ng kwarto ko ay wala na, bagaman may isang tauhan na nakapwesto malapit sa hagdan.Pagbaba ko sa sala, hindi ko nakita ang usual na dami ng mga armadong lalaki. Wala ang mga nag-uusap na tauhan, wala ang mga radyo na nag-iingay, at higit sa lahat... wala si Hunter.Ang nadatnan ko
CRYSTAL RYE'S POVNakatayo lang ako sa harap ng nakasarang pinto ng kwarto ko.Ang malamig na hangin mula sa aircon ay dumadampi sa balat ko, pero hindi nito kayang palamigin ang nag-iinit kong dibdib. Paulit-ulit na nag-e-echo sa isip ko ang huling ibinulong niya bago ako tuluyang umalis.Napapikit ako nang mariin. Isang traydor na luha ang pumatak mula sa mga mata ko, mabilis na tumulo pababa sa pisngi ko.Clumsy girl.Iyon ang tawag niya sa akin noong mga panahong wala pa kaming pakialam sa gulo ng mundo niya. Noong mga panahong ang tanging problema ko lang ay kung paano ko hindi matatapunan ng kape ang mamahalin niyang suit.Napahawak ako sa tiyan ko. Naramdaman ko ang isang mahinang pitik mula sa loob.Napangiti ako nang mapait, habang patuloy sa pag-agos ang mga luha ko.“Narinig mo ba 'yon, baby?” mahinang bulong ko sa hangin, kinakausap ang anak ko. “Ang tatay mo... akala ko demonyo siya. Akala ko wala siyang puso. Pero ginawa niya ang lahat para lang hindi tayo masaktan.”Nag
CRYSTAL RYE'S POVNaiwan akong nakatulala sa mga huling binitawang salita ni Gregor.“Ang magmahal ay nangangahulugan ng pagbibigay ng target sa dibdib ng taong mahal mo.”Paulit-ulit na nag-echo sa utak ko ang linyang iyon habang nakatingin ako sa nakasarang pinto ng command room kung saan pumasok si Hunter. Pakiramdam ko ay biglang hinigop ang lahat ng hangin sa loob ng dining area.Bumagsak ako sa kinauupuan ko, nanghihina ang mga tuhod. Napahawak ako sa tiyan ko.Kaya ba? Kaya ba palagi siyang galit kapag nagkakalapit kami noon? Kaya ba tinulak niya ako kay Tristan at binayaran ito para maging shield ko? Hindi dahil pandidiri o kawalan ng pananagutan... kundi dahil alam niyang sa oras na malaman ng mundo na may halaga ako sa kaniya, kamatayan ang kapalit nito.Isang malamig na luha ang tumulo mula sa mata ko.Ang dami kong sinabing masasakit sa kaniya. Ang dami kong panghuhusga. Buong akala ko, isa lang siyang walang pusong bilyonaryo na gustong takasan ang responsibilidad niya bi
CRYSTAL RYE'S POVNatigilan ako.Nakatitig ako sa kaniyang mga mata. Ang lalaking ilang minuto pa lang ang nakararaan ay handang pumatay ng tao nang walang kurap... ay nakatayo sa harap ko ngayon na may pakiusap at matinding pait sa kaniyang boses.Huminga ako nang malalim, pilit na pinakalma ang nangangatog kong dibdib at itinayo ang aking sarili sa harap niya.“Kausapin mo ako,” basag ngunit madiing sabi ko. “Huwag mo akong itrato na parang isang bagay na kailangan mo lang itago sa kahon. Huwag mo akong ikulong sa mga utos mo nang hindi ko naiintindihan kung bakit! Tao ako, Hunter. At ang batang nasa tiyan ko... hindi ito isang kasangkapan na protektado mo lang dahil dugo mo ito.”Lumitaw ang isang matinding emosyon sa mga mata ni Hunter. Dahan-dahan siyang tumango.“Alright,” mahinang sagot niya. “I will tell you what you need to know. But in exchange... you follow my security protocols without question. Deal?”Napakagat-labi ako bago tumango. “Deal.”THIRD PERSON'S POVKinaumagaha
CRYSTAL RYE'S POVNagising ako dahil sa sinag ng araw na tumatagos mula sa malaking bintana.Agad akong napabangon. Mabigat pa rin ang pakiramdam ko. Napahawak ako sa tiyan ko—ang unang instinct ko araw-araw para siguraduhing okay ang baby ko.Nang mapatingin ako sa paligid, saka ko lang muling na-realize kung nasaan ako. Nasa safehouse.Mabilis akong tumayo. Pumasok ako sa banyo at naghilamos. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Ang putla ko. Ang laki ng eyebags ko.Paglabas ko ng kwarto, tahimik ang hallway. Walang tao. Pero sa bawat bintanang madaanan ko, nakikita ko ang mga armadong lalaki na nagbabantay sa labas ng compound. Parang isang military base ang lugar na 'to.Dahan-dahan akong bumaba ng hagdan.Napatigil ako nang makita ko ang sala. Iba sa normal na bahay. Punong-puno ng mga computer, monitor, at mga lalakeng nakasuot ng tactical gear.At sa gitna nila, nakaupo si Hunter.Nakasuot siya ng itim na t-shirt ngayon. Ang mga braso niyang puno ng kalamnan ay nakapatong sa
CRYSTAL RYE'S POVNaiwan akong nakatayo sa gitna ng malaking kwarto nang tuluyang sumara ang pinto.Umalis siya.“I stop hiding.”Paulit-ulit na nag-echo sa utak ko ang huling sinabi niya bago siya tumalikod at lumabas. Kasabay ng paglapat ng pinto ay ang pagkawala ng lakas sa mga tuhod ko.Napaupo ako sa gilid ng kama. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko habang mahigpit na nakahawak sa tiyan ko.Buhay kami ng anak ko. Ligtas kami ngayon. Pero bakit pakiramdam ko, mas lalo kaming pumasok sa isang mundong walang kasiguraduhan?Napa-pikit ako. Sa pagpikit ko, muling nag-flash sa isip ko ang nangyari sa eskinita kanina. Ang tunog ng nabaling buto. Ang walang-awang pagputok ng baril ni Hunter. Ang mga dugong dumanak sa semento.Isang demonyo. 'Yun ang nakita ko kanina.Pero ang demonyong 'yon... siya rin ang nagtupi ng kaniyang sariling katawan para lang yakapin ako at siguruhing hindi ako masaktan.Humiga ako sa malambot na kama. Ramdam ko ang matinding pagod ng katawan ko.Nakatitig lan







