LOGIN“โปรเจคซอฟต์แวร์ใหม่? ทำไมนิลถึงไม่รู้เรื่องมาก่อ...”“ก็ซื่อบื้อไง” พายโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูฉันเบาๆ จนคนอื่นๆ ขำกันออกมา ก่อนที่ฉันจะย่นจมูกใส่เขาอย่างหมั่นเขี้ยว“เงียบไปเลยนะ!” ฉันส่งสายตาดุๆ ไปให้เขาที่ไม่ยอมบอกกันให้รู้บ้างเลย“จำกันได้สักที แม่ดีใจด้วยนะลูก” แม่พูดขึ้นมาพร้อมกับหันมองไปทางพา
หลายวันต่อมา..“ไม่เป็นไรแน่หรอนี่มันที่ทำงานนะ”ฉันพูดกับเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่เดินดุ่มๆ จูงมือฉันเข้ามาในบริษัทซอฟต์แวร์ของพ่อเขาอย่างไม่สนใจสายตาของใครที่จ้องมาทั้งนั้น ก่อนที่พายจะกดลิฟท์ขึ้นไปชั้นบนสุดด้วยท่าทางรีบร้อนจะว่าไปวันนี้เขาดูเท่ห์ชะมัดเลยแหะ แต่งตัวเป็นทางการสุดๆ ในขณะที่ฉันยังอยู่
“พายยย.. บอกมาเถอะนะ เค้ายอมทุกอย่างเลย” ฉันมุดหน้าลงไปอ้อนพายอีกครั้งเพราะกลัวความผิด ยิ่งเขาทำหน้านิ่งๆ นั่นแหละยิ่งโคตรดุ “แน่ใจว่าทุกอย่าง?” พายุถามกลับมาพร้อมกับเลิกคิ้วเล็กๆ ฉันเลยพยักหน้าตอบกลับไป เอ๊ะ! แต่เดี๋ยวสิถ้ายอมทุกอย่างก็…“อื้ม อะ..เอ่อ ยกเว้น...”“ถอดกางเกง” ฉันยังพูดไม่ทันจบ พายก
“พาย บอกให้หยุดไง -/////-” พอเขาไม่ยอมหยุด ฉันที่เริ่มจะกลั้นยิ้มไม่ไหวก็เลยแกล้งดุออกไปอีก แต่เขาฟังมั้ยล่ะให้ทาย..?“ครับ? อะไรนะครับ...หึหึ”แล้วพายุก็ขำออกมาอย่างพอใจ ส่วนฉันก็หน้าแดงไปตามระเบียบ ยิ่งเห็นเขายิ้มเยอะๆ เข้าก็ดันเป็นฉันซะเองที่ต้องหลบตา คนบ้าอะไรตอนดุก็ดุ๊ดุ แต่พอยิ้มขึ้นมาโลกเปลี่
“อยากกินกาแฟ”เอี๊ยดดดดพอขับรถพ้นประตู ม. ออกมาได้สักพัก พายุก็พูดออกมาแล้วเหยียบเบรกทันทีจนหน้าฉันเกือบทิ่ม แบบนี้ก็ได้หรอ?! อยากกินแล้วแวะเลย? รถคันหลังไม่ต้องสนใจ? ถนนเส้นนี้ของที่บ้านหรอออ -_-?“ขับรถแย่ขึ้นทุกวัน” ฉันหันไปตำหนิพายแบบไม่จริงจังอะไร ก่อนจะโดนมือหนายื่นมาบีบจมูกเบาๆ สองสามทีแล้วเ
“อะไรยังไงคะเจ๊~”ฉันเอ่ยปากแซวมันออกไปด้วยคำที่เพื่อนใช้เรียกไอ้ด้าสมัยเรียน เนี่ยยย~ มันต้องมีอะไรที่ฉันพลาดไปแน่ๆ ว่าแต่..ทำไมฉันไม่ค่อยจะอัพเดทข่าวสารอะไรให้ทันคนอื่นเขาเลย สงสัยตัวเอง -.- แต่ก็ช่างเหอะ!“ก็..ตามนั้นแหละ ขึ้นเรียนได้แล้วมั้ย?!”ไอ้ด้าตอบกลับมาแบบเลี่ยงๆ แล้วมันก็แกล้งทำเป็นโมโหก
“ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง! ปล่อย!!!”พลั่กกกกกก ตึง!หลังจากโดนลากออกมาจากห้องพยาบาล ฉันก็ผลักพายุออกเต็มแรง แต่น่าจะเพราะหมอนั่นปล่อยฉันพอดีด้วยแหละมั้ง เขาเลยเสียหลักเซถอยไปกระแทกกับผนังซะเอง“สมน้ำหน้า! ไอ้บ้ากาม! ไอ้หื่น! ไอ้คนไม่รู้กาลเทศะ! ไอ้คนไม่มีหัวคิด! นี่มันสถานศึกษานะเว้ย นายกล้ามีเซ็กส์ใ
“หมายถึง..คือเด็กคนนั้นที่เป็นแฟนคุณหนูน่ะหรอครับ”“ค่ะ” พอได้ยินแบบนั้นลุงเองก็รีบคว้ามือพายุเอาไว้แล้วพูดขอโทษออกมายกใหญ่“ลุงขอโทษด้วยนะพ่อหนุ่ม เห็นว่าตอนนั้นจะไปต่างประเทศหรอลูก คุณหนูเธอไปรอแล้วนะลูกนะ แต่วันนั้นลูกสาวลุงมันท้องแล้วลื่นล้มตกเลือด ลุงเลยต้องรีบไปโรงพยาบาล”“ครับ” พายุหันมองฉันด
@ HOSPITALฉันตื่นขึ้นมาในห้องสีขาวสะอาดตาพร้อมกับมีกลิ่นยาจางๆ จากอะไรหลายอย่างรอบตัวโชยเข้าจมูกมา ดูจากโลโก้แก้วน้ำก็พอจะเดาได้ว่าที่นี่ที่ไหน ถัดจากเตียงผู้ป่วยของฉันออกไปก็มีเจด้านั่งเล่นมือถือเฝ้าฉันอยู่ที่โซฟา“มึง แค่กๆๆ”“เห้ยมึง!” พอไอ้ด้าได้ยินเสียงฉัน มันก็โยนมือถือทิ้งแล้วลุกพรวดขึ้นมาด้
‘รอฉันนะ..นิลลา’เคร้งงง~ อีกแล้วสินะ.. ครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เสียงของใครบางคนดังขึ้นในหัวฉันซ้ำๆ และตามมาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจ น้ำเสียง..ที่แสนจะคุ้นเคย ความรู้สึกบางอย่าง..ที่ดูเลือนรางแต่ก็ชัดเจนจนอธิบายไม่ถูก“นิล..นิลลา เป็นไรรึเปล่าลูก?”ฉันสลัดความคิดในหั







