LOGINHere po ulit
Alam niyang hindi magiging madali ang lahat, after what happened. Talagang mahihirapan siya ng sobra. Ramdam niya ang pagkatalo sa sarili, ang pangungulila, at ang pagkatakot na baka hindi niya kayanin ang responsibilidad, pati na rin ang lahat ng resulta ng nangyare sa pagitan nila ni Gabriel.“A-Ano nang gagawin ko? G-Galit siya sa akin. G-Galit na galit siya… h-hindi siya maniniwala kapag sasabihin kong b-buntis ako… A-After what he saw? H-Hindi siya maniniwala na anak niya.... a-anong gagawin ko, Kyllie? Anong gagawin ko ngayon?” Halos maipit na ang kanyang boses sa kanyang luha at hikbi. Pakiramdam niya ay napakalaki ng mundo, at tila wala nang makakapagpahupa sa dami ng emosyon na bumabalot sa kanya. Hawak-hawak niya ang dibdib dahil sa paninikip nito, na para bang bawat segundo ay may panghihila sa loob ng puso niya, at bawat hininga ay tila may kasamang kirot at pangamba.Until she holds her tummy again, napapikit siya, wala pa man siyang nararamdaman doon na kahit ano ay alam
“Mrs. Montenegro, you are already 3 weeks pregnant. Mukhang hindi mo pa iyon alam base on your reaction,” sambit ng Doctor habang nakatingin kay Alyana na ngayon ay nakatulala, nakatitig sa singsing na suot niya, their wedding ring that felt like nothing now."The baby needs a rest, ibig sabihin lang non ay pati ikaw, Mrs. Montenegro. You need to rest dahil hindi gaanong makapit ang bata. You need to be extra careful sa kalusugan mo," nag-aalalang sambit ng Doctor nang tignan niya ang findings ni Alyana. "Alagaan mo ang sarili mo. Huwag mag-alala nang sobra at huwag rin pabayaan ang kalusugan mo."Parang biglang naging malamig at mabigat sa dibdib niya sa bawat letrang naririnig niya mula sa doctor, na kahit na tulala ay rinig na rinig niya ang lahat ng yun.Napansin niya ang concern sa boses ng doctor, at ramdam niya ang bigat ng responsibilidad sa bagong buhay na nasa loob niya, habang patuloy siyang nakatitig sa singsing sa kamay niya, parang wala na itong halaga sa mga sandaling iy
Halata ang pamumuo ng luha sa gilid ng kanyang mga mata, ngunit pinipigilan niyang tumulo, pilit niyang ipinapakita na matatag pa rin siya kahit unti-unti na siyang nasisira sa loob.He was just laughing without humor, isang mapait at walang kaluluwa na tawa, parang pilit niyang pinapatay ang sakit sa dibdib niya.“May tiwala ako sa’yo, Alyana,” aniya, mas mabagal at mas puno ng poot. “Hindi ko pinansin ang pvtanginang picture na iyon, kasi naniwala ako na hindi ka ganyan. Pero pagdating ko, nasan ka? I expect you here in our condo waiting for me, maybe cooking dinner or even smiling at me pagpasok ko. Pero pvtang ina, I just suddenly saw you with my nephew, nakapatong sayo.” Muling natawa si Gabriel, ngunit ngayon ay may kasamang pangungutya at pagkapahiya sa sarili, tila hindi niya alam kung maiiyak ba siya o mas lalong matatawa sa kabaliwan ng sitwasyon.Hanggang sa tuluyan nang magtama ang tingin nila ni Gabriel at tuluyan nang tumulo ang luha nito.“Do you even know what that did
Chapter 91Pumasok siya sa loob ng condo nila, ngunit napahinto siya sa paglakad nang makita ang gulo sa paligid. Ramdam niya agad ang malamig na dala ng aircon, ngunit tila mas lumamig pa ang hangin sa loob, parang may mabigat na presensyang bumalot sa buong silid. Bawat hakbang ni Alyana ay mabagal, puno ng kaba at takot, at sa bawat segundo, pakiramdam niya ay mas lumalapit siya sa isang bagay na ayaw niyang makita.Ang mga alaala ng mga gabing puno ng tawanan at yakapan nila ni Gabriel ay biglang naglaho. Sa halip na init ng pagmamahalan, malamig na katahimikan at durog na gamit ang bumungad sa kanya.Napalitan ng isang eksenang puno ng sakit at kawalang pag-asa dahil lang sa isang gabi, isang gabi ng mga maling akala, kasinungalingan, at mga taong gustong sirain ang tiwala sa pagitan nilang dalawa.Napatingin si Alyana sa sahig.Basag ang ilang gamit, at ang mesa ay nabaliktad. Ang mga vase ay durog na, ang mga litrato nilang mag-asawa ay nakakalat sa sahig, even thier wedding pi
Nanlaki ang mga mata ni Alyana, halos hindi makagalaw. Ramdam niya ang mabilis at malakas na tibok ng kanyang puso, bawat pintig ay parang kumakalampag sa kanyang tenga.Hindi iyon dahil sa pag-ibig, iyon ay purong takot, isang takot na parang kumakain sa kanyang kaluluwa habang nakatitig siya kay Derrick na may halong galit at kabaliwan sa mga mata. “D-Derrick?! NO!” sigaw niya, nanginginig ang boses at nangingilid ang luha. Ngunit tila wala nang natitirang konsensya ang lalaki.Sa isang iglap, hinubad nito ang suot na damit at mabilis na umibabaw ulit.Nabigla si Alyana, halos hindi makasigaw, ang mga kamay niya’y pilit na tumutulak ngunit parang nawalan siya ng lakas sa bigat ng katawan nito.“Nakipagkita na siya sa abogado,” malamig na sabi ni Derrick, puno ng galit ang boses. “At kahit anong gawin ko, sa kanya na lahat ng mana na dapat sa akin. Pinarinig ko na rin ang recording n aiyon, pero ano? Hindi nila tinanggap! At ikaw? Ikaw na lang ang pwede kong angkinin.” Sa bawat salit
Mas lalo lang kinabahan si Alyana, ngunit kasabay ng kaba ay ang matinding determinasyon. Kapag naligo na si Derrick, iyon na ang pagkakataon niya, ang tanging sandaling hinihintay niya.Kailangan niyang makuha ang cellphone nito, kahit anong mangyari. Sisirain niya iyon, at kung sakaling makakita siya ng pagkakataon, pati ang phone ni Hyacinth ay isusunod niya. Alam niyang galing kay Hyacinth ang recording na ginagamit laban sa kanya, at iyon ang dapat niyang tanggalin bago pa lumala ang lahat.Habang iniisip iyon, napasulyap siya sa kwarto. Rinig niya ang bawat tunog ng paghakbang ni Derrick, bawat kaluskos ng mga gamit nito. Pakiramdam niya, bawat segundo ay parang oras sa tagal. Inihanda na niya ang sarili sa gagawi, ang magpanggap na kalmado.Ngunit akala niya ay agad nang aalis si Derrick, kaya halos mapatigil ang kanyang paghinga nang bigla itong lumapit sa kanya. Dahan-dahan itong yumuko hanggang halos magdikit ang mukha nila. Ramdam niya ang mainit nitong hininga sa balat niya







