Niloko Ako Ng Ex Ko, Kaya Tito Niya Ang Pinakasalan Ko

Kabanata 1

“Kailangan mong magpakasal para—”

Hindi na natapos ng attorney ng pamilya ang kanyang sasabihin dahil biglang lumipad ang vase sa ibabaw ng mesa at tumama sa pader, kasabay ng malakas na tunog ng pagkabasag nito. Ang opisina ni Gabriel ay natahimik, maliban sa mabilis na paghinga ni Gabriel na galit na galit na nakatayo sa likod ng kanyang mesa.

“Gabriel, ito ang gusto ng namayapa nating ama kaya wala kang magagawa!” mariing sabi ng kanyang nakatatandang kapatid na si Derrick, hindi alintana ang tensyong bumalot sa buong silid.

Gabriel clenched his fists. Alam niyang hindi siya ipinanganak sa tamang paraan at ang kanyang ina ay dating kasambahay sa mansyon ng Montenegro. 

Kahit kailan ay hindi siya itinuturing na pantay ng tatlo niyang kapatid. Hindi rin siya umaasang makukuha niya ang mana ng maayos, pero ngayong narinig niya ang kundisyong iyon mula mismo sa bibig ng attorney, na kailangan niyang magpakasal upang mapanatili ang hawak niya sa mga ari-arian at posisyon, parang insulto na ito sa lahat ng pinaghirapan niya.

“Shut up!” sigaw niya sa kapatid niyang si Sebastian, ang mga mata’y naglalagablab sa galit dahil hindi niya matanggap ang lahat.

“This is mine,” mariin na sambit ni Gabriel, puno ng paninindigan at galit. “I was the one who f*cking handled it! Ako ang nagpatakbo ng kompanyang ito, ako ang nag-ayos ng mga utang, ako ang bumangon sa bawat pagkakabagsak ng pamilyang ‘to, tapos sasabihin niyo sa akin na kapag hindi ako nagpakasal, mawawala sa akin ang lahat ng meron ako?!”

Masama ang titig ni Gabriel na nakatitig kay Derrick na prenteng nakaupo at ngingisi ngisi, ang pamangkin niyang kilala sa pagiging babaero, na pati mismong nobya ni Gabriel ay inahas at pinaglaruan pa.

At ngayon? Kapag hindi siya nagpakasal, ang lahat ng pinaghirapan niya ay mapupunta sa lalaking iyon? Magkaedad sila, oo, pero dahil isang kasambahay lang ang kanyang ina—hindi siya kailanman itinuring na tunay na bahagi ng pamilya.

Nakakasundo niya ang iba niyang kapatid at pamangkin, pero sa panganay na anak ng kanilang ama na si Sebastian, pati na rin sa anak nito na si Derrick, ay talagang hindi siya kasundo. Hindi nila matanggap na siya, anak ng isang kasambahay, ang siyang namumuno sa kompanya ng mga Montenegro.

That was what the last will declared—if Gabriel failed to get married before the set deadline, everything would be taken from him and transferred to someone he believed was the least deserving of all people. Kung sa ibang mga pamangkin lang sana na kaedad niya, baka pumayag pa siya. At least alam niyang may kakayahan ang mga iyon at marunong sa negosyo. Pero kung kay Derrick? Ni sa panaginip ay hindi siya papayag.

“Don’t look at me like that. Wala akong kinalaman diyan. Malas mo lang talaga dahil sampid ka lang sa pamilya,” mariing ani ni Derrick, may halong ngisi sa mga labi habang nagmamalaki.

“Derrick!” singhal ni Fiera, isa pang pamangkin na mas may konsensya kaysa kay Derrick.

“What? I’m just saying the truth,” sagot ni Derrick na tila walang pakialam sa tensyon. “Sampid ang lalaking 'yan. Hindi asawa ng lola natin ang ina niya—isang hamak na kasambahay lang. Ni wala nga siyang karapatang humawak ng kompanya, much less ang maging tagapagmana nito,” dagdag pa niya sabay tawa, tila ba nag-eenjoy sa pang-aalipusta kay Gabriel.

“You think I’ll say yes just because it’s written in his f*cking will?!” sigaw ni Gabriel, nanlilisik ang mga mata sa galit. Sa bawat salitang naririnig niya ay para siyang pinupunit sa loob.

“Wala kang magagawa,” ani Derrick, puno ng pang-aasar sa boses. “Mas mabuti pang hindi ka na lang magpakasal. Sa akin mapupunta lahat. I’ll make sure of it.”

Natawa ng mapait si Gabriel. Isang sarkastikong tawa na halatang puno ng hinanakit. Dahan-dahan siyang lumapit sa malaking bintana ng kanyang opisina, pinipilit pigilan ang sariling muling makabasag ng gamit. Nanginginig ang kanyang mga kamay—hindi dahil sa takot, kundi sa labis na galit at pagkadismaya. Lahat ng hirap niya, tila ba walang halaga. Ipinagkait sa kanya ang normal na pagkatao, at ngayon pati ang pinaghirapan niyang tagumpay ay inaagaw pa.

“Wala na tayong magagawa, Gabriel,” ani ng abogado habang kinukuhang muli ang kanyang aktong lumipad na dokumento. “Kung gusto mong mapanatili ang kompanya at makuha ang mana mo, magpakasal ka. Otherwise, everything goes to Derrick. Iyan ang nakasaad sa last will. Pasensya ka na.”

Napapikit si Gabriel, nanatiling tahimik habang lumalabas ang abogado ng kwarto. Nang makaalis na ang lahat, ang buong opisina ay muling nabalot ng katahimikan. Hanggang sa muling marinig ang tunog ng basag—isang vase na hinagis niya sa sahig.

“Damn you all!” singhal niya, puno ng hinagpis. “F*ck you!” Sigaw niyang muli habang tinatabig ang mga papeles sa mesa, dahilan para kumalat ang mga ito sa sahig.

Nag-uumapaw ang galit niya—hindi lamang sa kanyang ama, kundi pati sa sarili. Ganoon na lang ba iyon? Pagkatapos ng lahat, siya pa ang kailangang yumuko?

Muli siyang napabuntong-hininga, pilit pinapakalma ang sarili. Ngunit sa kanyang pagtitig sa mga nagkalat na papel ay may isang dokumentong tumawag ng kanyang pansin. Isa iyong application form. Pinulot niya ito at pinagmasdan—may larawan ng babae sa itaas.

Hindi siya nagkamali. She looked familiar.

Bigla niyang naalala. Minsan nang ipinakilala sa kanya ni Derrick ang babaeng ito—habang nag-aalmusal sila sa mansion. Maamo ang mukha, mahinhin kung kumilos. Walang bahid ng yabang. Ngunit ngayon, hawak niya ang application nito. Applying to be his secretary?

Unti-unting sumilay ang mapanlinlang na ngiti sa mga labi ni Gabriel.

“She’s Derrick’s girlfriend…” bulong niya sa sarili habang pinipigil ang tawa.

Agad niyang kinuha ang kanyang telepono at tinawagan ang HR.

“Sir, napatawag po kayo—”

“Hire Alyana Zhaphara Mendoza as my secretary. Effective immediately,” utos niya, walang bahid ng pagdadalawang-isip.

“Po? Pero sir, under screening pa po siya—”

“Didn’t you hear me? I said hire her. Call her. Tell her she’s hired. Right now.”

At bago pa makapagsalita ang HR personnel ay pinutol na niya ang tawag. Bumaba siya ng opisina at hindi mapigilan ang sarili na mapangiti.

“Really? You think I’ll let my life be fvcking ruined?” Mariin niyang sabi, halos may poot sa bawat salita. “If my life is going down because of this f*cking marriage, then I’ll take your pride down first, Derrick. I’ll make your girlfriend my wife.”

Muling tiningnan ni Gabriel ang litrato ng babae sa application. She looked too innocent for this game—but that made it more interesting. Isa pa, narinig niya mismo mula sa barkada ni Derrick noong nag-iinuman ang mga ito sa bar kung nasaan din siya, na wala pang nangyare sa dalawa kaya nga palipat lipat sa babae ang pamangkin niya dahil hindi niya makuha kuha sa kama ang sariling girlfriend niya.

Mas lalong lumawak ang ngisi ni Gabriel. “I’ll show you, Derrick… I’ll show you how I take what’s yours.”