2. Boom! buntis!

Tuwing natatapos na ang "special evening yoga" session nila ni Asher, bigla na lang itong nawawala—parang ninja. One moment, kabayo ng kamunduhan, next moment, wala na. Ang bilis ng pagligo, parang may contest.

At si Roselynn? Wala. Hindi makabangon. Literal. Para siyang binagsakan ng refrigerator. Para siyang ni-level up na ulam—lutong-luto, sunod-sunod pa ang serve.

“Kung ganito lagi, hindi ko na kailangan ng gym,” aniya minsang halos gumagapang palabas ng kama. “Pati ‘yung abs ko, lumalabas na sa takot.”

Sabi daw ng mga doktor, mas mabilis siyang mabubuntis kung regular ang… ehem, ehersisyo. At mukhang sineryoso naman ito ni  Asher. Halos araw-araw ang attendance. Walang absent. May dalang dedication.

At oo, late na ito umuuwi galing trabaho, pero parang may naka-set na alarm sa katawan nito. Pag-uwi pa lang: “Time-in na!”

Minsan, naririnig ni Mrs. Ali, ang kasambahay, na humihinga ng malalim si Roselynn mula sa kuwarto.

“’Day, okay ka lang ba diyan?” tanong niya kinabukasan habang pinapahiran ng efficascent oil ang likod ni Roselynn.

“Okay lang ho... feeling ko lang lumuwag ‘yung kaluluwa ko sa sobrang pagod.” mahina niyang tugon, "parang lumalambot na ang lahat ng buto ko."

Si Mr. Ali, na siyang driver ni Asher, ay ilang beses nang gustong kausapin si Master tungkol sa intensity ng "workload" ng kanyang amo kay Roselynn.

“Baka pwede nating sabihin sa kanya na may limit ang human endurance,” sabi ni Mr. Ali kay misis habang nagkakape.

“Eh 'di ikaw ang kumausap,” sagot ni Mrs. Ali. “Ako? Ako nga, napapraning lang kapag nagkatinginan kami ni Master sa sala—parang nababasa niya ‘yung laman ng ref. Parang alam niya ang lahat ng sasabihin ko, kaya wala na lang akong sasabihin.”

Nang wala na silang magawa, silent support na lang ang naging role nila. Si Mrs. Ali ang naging personal cheerleader ni Roselynn: “Go girl, kaya mo ‘yan. Para sa baby! saka kapag nabuntis ka naman agad, tapos na ang cardio exercise niyo.”

"Hala, tapos na?" sabi ni Roselynnsa sarili, "pero paano ko mapapakita ang best of the best ko.."

Ang catch? Never pa rin nakita ni Roselynn ang mukha ni Asher. Laging may piring ang kanyang mga mata. Laging pa-misteryoso ang lalaki. Parang surprise guest sa game show.

Minsan, nagka-existential crisis si Roselynn habang nakadapa sa kama, naghihintay ng muscle recovery.

"Lord, paano kung hitsura pala niya ay kombinasyon ng kaldero, siling labuyo, at tuyong bangus? At kung may anak kami, mana sa kanya? Hindi ako ready sa ganung gene pool."

Pero sa totoo lang, kahit clueless siya sa itsura, na-eenjoy niya na ang company nito. Minsan nga, siya pa ‘yung umaariba. Gumigiling na parang bulate sa ibabaw nito.

**************

Huling gabi na ng buwan. Ramdam niyang may kakaiba, dahil late na, hindi pa rin umaalis ang lalaki.. Lumabas si Asher sa terrace. Naamoy niya ang usok ng sigarilyo.

“Uy, stress si Master,” bulong niya sa sarili. "Bakit kaya?"

Biglang parang nagkaroon ng booth sa isipan niya at narinig niya ang boses ni Kris Aquino.

"Game ka na ba?"

"Bakit nai-stress si Master?"

"A. Bitin sa Bembang

B. Over sa Bembang.

C. Gusto pang makabembang.

D. Nag iisip ng style, go!"

"Feeling ko kasi, letter D," sabi niya sa sarili.

Gusto na niyang sumilip. Gusto niyang malaman ang hitsura nito. Pero paano kung totoo nga ang hinala niyang mukhang extra sa horror movie ang lalaki? Tapos maging bangungot pa niya iyon gabi gabi?

“Kung mukha siyang demonyito, paano na ang future ko? Baka pag-uwi ng anak ko sa school, sabihan siyang ‘anak ka ng multo!’”

Kaya, kahit gustung-gusto niya itong masilayan, nagpigil siya.

Pero bago tuluyang lumisan si Asher, may sinabi itong tila may kilig na epekto kay Roselynn.

"Sana... may mabuo na tayo."

Pagkasarado ng pinto, kinilig si Roselynn—kahit pawis, nakadapa, at may piring sa mata.

“Charot. Pero sana nga... para may saysay ‘tong araw-araw na cardio! Nakakapagod magpabayo no!”

******************

PAGKALIPAS NG ISANG BUWAN...

Hawak niya ang pregnancy test kit na parang bombang puwedeng sumabog anumang oras. Nanginginig ang kamay niya. At ayun na nga — dalawang matingkad na pulang linya. Hindi lang pulang linya—literal na parang sinalungguhitang “Congratulations, girl!”

Napaupo siya sa sahig, tulala.

"Lord... buntis ako? As in legit? Hindi na ito epekto ng milk tea at hallucinations ko kagabi, ha?"

Hindi niya alam kung matatawa siya o maiiyak. Isang buwan siyang parang nasa reality show na "Survive the Mansion." Si Mrs. Ali lang ang kakwentuhan niya. Si Misteryosong Mabangong Lalaki? Wala pa ring face reveal! Parang ghosting, pero may extra step — bembang muna bago mawala.

At ang bembang... ay grabe.

Kung hindi siya nabuntis ngayon, baka schedule na naman siya for "another round of trauma bonding" with the man behind the mahogany doors. Tuloy-tuloy ang missionary work ng lalaki. Literal. Mission every night. Kahit nagmamakaawa na ang femfem niyang mamahinga.

Pero ngayon, at long last…

Positive. Dalawang linya.

"YESSS LORD!!!" bulong-sigaw niya habang nagfist bump sa hangin.

Nang bumungad si Mrs. Ali, may dalang tray ng prutas at kasamang kapeng walang lasa.

"Kumusta ang test, hija?"

Ngumisi siya na parang bagong panalo sa Wowowin.

“Positive po. Buntis ako. Thank You Lord at makakapagpahinga na ang precious kong flower.”

Napataas ang kilay ni Mrs. Ali. “Congratulations. So… wala munang giling for the next nine months?”

“Hopefully po,” sagot niya habang tumatawa. “Unless biglang mag-request ng twins.”

“Hay naku, ‘wag ka mag-joke ng ganyan, baka marinig ka ni Master.”

Pagkatapos ay nagtanong si Mrs. Ali ng kanyang mga kahilingan, parang genie in a bathrobe. Dalawa lang ang hiniling niya:

Makabalik sa school. Gusto niyang makapag aral. Ayaw niyang maging "Batch Forever."

Makabalik sa apartment niya. Masyado kasing malaki ang mansion. Feeling niya, nasa haunted house siya pero ang multo ay amoy Dior Sauvage.

“Tatanungin muna natin si Master,” ani Mrs. Ali, habang kinuha ang cellphone. May sound effect pa ang pag-dial niya: tudut-tudut...

Makalipas ang ilang minuto, bumalik ito na parang spokesperson ng isang CEO.

“Pumayag si Master sa kahilingan mo.”

Tumango siya, parang beauty queen na nanalo sa Q&A.

“Thank you po! At salamat din sa kanya. Hindi man kami nagkakilala nang maayos, at least supportive siyang… misteryosong tatay.”

Napatingin siya sa bintana, sabay bulong sa sarili:

"See you soon, Master Face Reveal."

*********

Inihatid din siya ng araw na iyon sa inuupahan niyang apartment. Pagkarating niya, naupo agad siya sa sofa na parang ibinagsak na manika.

"Okay, tawag muna kay Doc. Positive vibes, Roselynn. Positive... vibes."

Kinuha niya ang cellphone at tinawagan si Doctor Santiago.

"Hello, Doc? Si Roselynn Palomar po ito, kumusta na po ang tatay ko?"

"Wag kang mag-alala," sagot ng doctor, "natanggap na namin ang bayad, at hinihintay na lang ang donor. Malapit na siyang maoperahan."

"Salamat po..."

Pagkababa ng tawag, napatingin si Roselynn sa kisame. Tumulo ang luha. At ang sipon. Sabay.

"Congrats, Roselynn. Nabenta mo ang 'bataan' mo para kay Papa. Palakpakan!" bulong niya sa sarili habang sarcastic na pumalakpak sa hangin.

"Nakakatuwa ba ‘yon? Dapat ko bang ipagmalaki? O mag-aapply na lang akong kontrabida sa telenovela?!"

Naupo siya sa upuan na parang ginawa para lang sa isang taong walang gana sa buhay. Nangalumbaba siya sa mahabang mesa. Seryosong sandali. Tila eksena sa pelikula… hanggang sa tumulo ang luha niya — diretso sa malamig na tinapay na naiwan sa mesa.

"Oh great. Luha sandwich. Sarap." bulong niya.

Pinunasan niya ang mukha gamit ang palad. Walang tissue, walang drama. Bare hands, full emotions.

Sinubukan niyang ngumiti — tipong smile na parang paslit na nasermonan pero pinilit ngumiti para sa picture.

"At least... mabubuhay si Papa. ‘Yun ang mahalaga, diba? Wala na 'kong dignidad, pero at least may tatay pa ako." Natawa siya kahit may luha pa sa gilid ng mata.

"Roselynn, this is your rock bottom. Or baka may basement pa 'to. Let's find out."

***********

PAGKALIPAS ng limang buwan..

Halata na ang kanyang tiyan.

Si Mrs. Ali ang umaalalay sa kanya araw araw, lalo na pagdating sa school.

Kapag inihahatid siya nito, ang principal mismo ang naghahatid dito palabas ng school, at magalang na nagpapaalam.

Siya ay nakatayo lang sa hindi kalayuan, at medyo shocked ng makita ang respeto ng dean sa butler ni 'Mysterious guy'. Kung ganoon tratuhin ng Dean, ang isang mayordoma, ibig bang sabihin, talagang big shot ang tatay ng kanyang anak?

Pero hindi na niya iyon binigyan pa  ng pansin.

"Wag kang mag alala, walang makakaalam na buntis ka. Gagawan ko ng paraan ang lahat, para sayo. Mananatiling lihim ang pagbubuntis mo." minsang sabi ni Mrs. Ali sa kanya.

Doon siya nakahinga ng maluwag.

Pagsapit ng hapon, nagtungo siya sa ospital upang bisitahin ang kanyang ama.

Dise-otso pa lang siya. Buntis na. Sa lalaking hindi niya kilala. Literal. As in hindi niya alam ang pangalan, apelyido, o zodiac sign. Basta may nangyayari gabi gabi, tapos ayan, boom—may pasalubong sa sinapupunan.

Hinding-hindi matatanggap ng kanyang ama ang ganitong nakakahiyang bagay. 'Yung tipong puputukan ng ugat sa noo, tapos mapapasigaw ng, "Anak ka ba talaga ng ama mo?!"

Buti na lang at malamig ang panahon. Pwede siyang magsuot ng jacket, hoodie, kumot, o kahit tabing kung gugustuhin niya. Basta matakpan ang maumbok niyang tiyan na para bang unti-unti nang naglaladlad ng sikreto.

Ang ospital? Sosyal. Maganda. Amoy disinfectant na imported. Private hospital na parang minahan ng ginto ang presyo—bawat hakbang mo parang may tunog ng "ching!" sa wallet mo.

Pagdating niya sa floor kung saan naroon ang kanyang ama, lakad siya nang lakad, kunwari composed, pero ang totoo ay para siyang nakikipag-agawan ng oxygen sa hallway. Kaba. Takot. At gutom.

Habang papalapit sa pinto ng kwarto, biglang—TADAAAN!

Narinig niya ang boses ng kanyang stepmother na si Lorie. Pamilyar. Malambing. Malambing na parang ahas.