3 - ALLERGY

Doon naman napansin ni Ingrid ang lalaking sumusunod ng tingin kay Raven kaya bigla siyang napatayo. 

“Eris!” masayang pagtawag ni Ingrid sa lalaki sabay kaway dito. 

Naglakad si Eris palapit sa mesang kinaroroonan nila Ingrid at Caleb. 

“Sabi na nga ba at hindi mo ako mahihindian ngayon,” nakangiting pagbati ni Ingrid sa lalaki.

“Excuse me. Hindi ikaw ang dahilan kung bakit ako nandito ngayon,” sagot ni Eris, pagkatapos ay nilingon ang pintuang nilabasan ni Raven. 

Nang hindi na niya nakita si Raven doon ay binalikan niya ng tingin si Caleb. 

“Bro, narinig ko na maghihiwalay na kayo ni Raven.”

“Hindi niya gagawin ‘yun! Hindi siya makikipaghiwalay sa akin!” tila inis na asik ni Caleb.  

“Ahm, Caleb… kaya nga… mukhang na-misinterpret tayo ni Raven. Hayaan mo, hahabulin ko siya. Ako na ang bahalang magpaliwanag sa kanya,” sabat ni Ingrid. 

Lumipad ang tingin ni Caleb kay Ingrid. 

“Wala kang kailangang ipaliwanag sa kanya, Ingrid. Masyado lang siyang balat-sibuyas!”

Hindi sinasadyang napatingin si Caleb sa hiniwang cake ni Raven kani-kanina lang. Hindi niya napigilang makaramdam ng inis sa asawa dahil sa ginawa nito sa party ng anak nila. 

Dahil sa eksena kanina, ang mga malalapit na bisita at kakilala ni Caleb ay nagkanya-kanyang bulungan.

“Galit lang si Raven, kapag sinuyo na ‘yun ni Caleb, okay na ulit sila.”

“Ay, totoo. Ganyan naman talaga ang mag-asawa, hindi pwedeng walang tampuhan. Pero nagkakaayos pa rin naman.”

“Pero… ang kapal ng mukha ni Raven na hamunin ng hiwalayan si Caleb, ha… para na rin siyang nagtampo sa bigas kapag nagkataon.”

“Siya nga itong halos mamatay na nang ipanganak niya ang kambal. Baka kung hindi si Caleb ang asawa niya, napabayaan na siya roon sa ospital.”

“Baka nga kamo nagsisisi na ‘yun ngayon dahil sa sinabi niya!”

“Ang mabuti pa, kumain na lang tayo. Enjoy natin ang mga handa. Baka pag-uwi ni Caleb mamaya  nag-aabang na sa kanya si Raven para humingi ng tawad sa kanya.”

Narinig ni Caleb ang komento na iyon. Naisip niya na maaaring ganun nga ang mangyari. Na-imagine pa niya tuloy ang nakatayong Raven sa may pintuan ng bahay nila. Kaya tuloy kampante na siyang nag-asikaso ng mga bisita. 

“Dude Ingrid, gusto kong kumain ng cake na bigay mo!” pagtawag ni Mason sa tiyahin. 

Matamis na ngumiti si Ingrid dahil sa sinabi ng pamangkin. Agad siyang humiwa ng cake at inilagay iyon sa isang platito. 

“Here, honey…. Special ang cake na ‘yan kaya enjoy-in mo lang kainin. Hindi iyan katulad ng cake na ginagawa lagi ng Mama mo. Masarap iyan na di-hamak kaysa roon,” 

Kumutsara na si Mason ng icing at saka isinubo sa bibig niya. Malapad siyang napangiti nang natikman ito. Ibang-iba ang lasa nito sa cake na laging ginagawa ng Mama niya. At masaya si Mason. Nakatikim na siya ng ibang cake, tapos, wala pa ang nanay niya na laging nangingialam sa mga kakainin niya. 

Sinunod-sunod ni Mason ang pagsubo ng cake. Napakasarap ng cake na iyon at ngayon lang niya iyon natikman sa buong buhay niya. Dapat siyang magpasalamat sa mabait niyang tiyahin na si Ingrid. Kung hindi dahil sa kanya, hindi niya mtitikman ang kakaibang cake.

Hanggang sa mayamaya, nakaramdam si Mason ng pamamanhid ng kanyang dila. Pero hindi niya ininda iyon. Sarap na sarap siya sa cake. 

SAKAY na ng kotse nila sila Caleb at Mason. Nasa malayo ang tingin ni Caleb, iniisip niya ang binitiwang salita kanina ng asawa. Hindi siya makapaniwala na makakayang sabihin ni Raven ang mga salitang iyon. Kaya naman hindi niya napapansin ang walang habas na pagkakamot ng katabing anak na si Mason sa kanyang mukha.

“Papa, ang kati!” Sa wakas ay hindi nakatiis na hindi magreklamo si Mason sa ama. 

Nilingon ni Caleb ang anak. Saka nito napansin ang walang tigil nitong pagkakamot sa mukha nito, pati sa leeg. 

Binuksan niya ang ilaw ng sasakyan at doon lang niya nakita ang pulang-pulang mukha nito. Pati ang mga labi ni Mason ay namamaga. 

Allergy!

Ang asawang si Raven ang agad na pumasok sa isip ni Caleb. Mabilis niyang kinuha ang telepono at saka idinayal ang numero nito. Pero nakakapagtakang nakapatay ang telepono ng babae. 

Nakaramdam ng pagkainis si Caleb. Kung kailan kailangang-kailangan si Raven ay saka naman hindi niya ito makontak. 

Inutusan ni Caleb ang driver niya. 

“Dado, pakibilisan. Kailangan nating makauwi agad sa bahay.”

“Yes, Sir.”

Pagpasok ng sasakyan sa bakuran ng bahay, ang unang tiningnan ni Caleb ang main door. Inaasahan niya na katulad ng nasa isip niya kanina ay makikita niyang nakatayo roon si Raven at naghihintay sa kanya. Pero walang Raven siyang nakita roon. Inisip niya na baka naman nasa kuwarto nila ang asawa.

Kaagad niyang pinangko ang anak at bumaba ng sasakyan ng may pagmamadali. Iba na rin kasi ang tunog ng paghinga ng anak. 

“Raven! Nasaan si Raven?” agad na tanong ni Caleb habang papasok sa loob ng bahay at karga si Mason.

Ang punong kasambahay ang sumalubong sa mag-ama. Agad niyang napansin ang maingay na paghinga ng bata. 

“Ano’ng nangyari kay Sir Mason?” 

“Allergic reaction. Nasaan ang Mam mo?” muling tanong ni Caleb habang inihihiga si Mason sa sofa. 

“Ha? Bakit siya nagkaroon ng allergic reaction? Masyadong istrikto si Mam Raven sa mga kinakain ng bata.”

“Nasaan ba kasi ang Mam mo?!” inis na tanong ni Caleb sa kasambahay.

“Doon daw sila matutulog ngayong gabi ni Mam Maddison sa bahay ng mga magulang niya.”

Halos magdikit ang mga kilay ni Caleb sa narinig. Hindi niya maintindihan kung bakit nag-iinarte ngayon ang asawa ng dahil lang sa narinig niya kanina sa party ng mga anak. Iniisip siguro ng asawa na hahabulin niya ito at magmamakaawa na bumalik sa kanya. 

“Nasaan ang gamot ni Mason sa allergy?” naisipang itanong ni Caleb sa kasambahay.

“Ay, hindi ko po alam, Sir…”

Tiningnan ni Caleb nang matalim ang may edad na ring kasambahay. 

“Bakit hindi mo alam? Hindi ba dapat alam mo ang lahat sa bahay na ito?” mataas ang boses na tanong ni Caleb. 

Nagyuko ng ulo ang kasambahay. 

“Sir, hindi po ba nung minsan, hindi ko naitabi ang gamot ng mga bata kaya napagkamalan nilang candy at kinain? Mabuti na lang at vitamins lang iyon. Nagalit po sa akin si Mam Raven dahil doon. Kaya po mula noon siya na ang nagtatabi ng mga gamot ng dalawang bata.”

At dahil napagalitan, nagsumbong ang punong kasambahay sa Mama ni Caleb. Dahil doon, pinagalitan ni Donya Barbara si Raven. Kasabay nun, hindi na hinayaan ni Raven na humawak ang punong kasambahay ng anumang gamot ng dalawang bata. 

Malalim na bumuntonghininga si Caleb. 

“Tawagan mo na lang si Doc Tony. Ngayon na!”

“Opo, Sir!”

~CJ