Not Your Wife Anymore

Sh*t!

Bigla na lang tumirik ang minamanehong sasakyan ni Raven. Ngayon siya nagsisi na hindi siya nakiusap sa asawang si Caleb na gumamit muna siya ng ibang sasakyan nito sa garahe kahit ngayong gabi lang. Medyo luma na rin kasi ang kotseng ipinapagamit ng asawa sa kanya. Tutal naman ay kaarawan ngayon ng anak nila.

Saka naman biglang bumuhos ang malakas na ulan. Natigilan si Raven. Medyo malayo-layo pa ang hotel na pupuntahan nila ng anak na babae na si Maddison. Naroroon na ang asawang si Caleb at ang anak na si Mason. At nag-aalala siya na baka mabasa ang cake na ginawa niya para kay Mason.

“Mama, paano na tayo?” 

Napalingon si Raven sa narinig na boses ng anak. Agad na nginitian ni Raven si Maddison. 

“Iiwanan na lang natin itong kotse at magta-taksi na lang tayo papunta dun sa hotel.”

Nakangiting tumango ang anak. “Sige, Mama.”

Sakto namang lumakas pa lalo ang ulan ng nakababa na ang mag-ina mula sa sasakyan nila. Malaki man ang payong na dala ni Raven, sinigurado pa rin niyang mapayungan si Maddison at ang cake na dala. Hindi na baleng siya ang mabasa. Ang importante ay hindi mabasa at magkasakit ang anak, ganun din ang cake na ginawa niya para sa anak na si Mason. 

“Papa, gusto ko ng mag-blow ng cake!” 

“Parang kokonti pa lang ang mga bisita,” sagot ni Caleb.

Lumabi si Mason. “Ang tagal naman nila! Nasaan na ba kasi ang mga bisita mo, Papa? Sige na, Papa… gusto ko ng i-blow ang candle ng cake…” 

Hindi naka-imik si Caleb. Hindi niya alam kung ano ba ang isasagot niya sa anak. 

“Caleb, hayaan mo na si Mason. Pagbigyan mo na,” sulsol ni Ingrid na nasa tabi ni Mason.

Si Ingrid ay kapatid ni Raven. 

“Okay…” pagsang-ayon ni Caleb. 

Kapag si Ingrid ang nagsabi, hindi pwedeng hindi siya pagbigyan ni Caleb. 

“Yehey!!” masayang sabi ni Mason, habang si Ingrid naman ay malapad na napangiti. 

“Sige na, Mason honey… i-blow mo na ang candle mo at baka magbago pa ang isip ng Papa mo. Pero huwag mong kalimutang mag-wish bago mo siya i-blow,” masayang sabi ni Ingrid. 

Malapad ang ngiti na pinagdikit ni Mason ang mga kamay at saka pumikit sa harap ng cake. 

“Ang wish ko… sana… maging  bagong Mama ko na si Auntie Ingrid!” 

Nabigla ang mga bisita sa narinig na sinabi ni Mason. Wala halos nakapagsalita sa kanila. Nabasag lang ang katahimikan dahil sa pagtawa ni Ingrid. 

“Mason? Ano ba namang wish ‘yan? Hindi kami talo ng Papa mo,” natatawang sabi ng babae. “At saka, sabi ko naman sa ‘yo, di ba? Huwag mo akong tatawaging Auntie. Ang Papa mo at ako ay magka-kosa. Sanggang-dikit. Kaya dude Ingrid ang itawag mo sa akin katulad ng tawag ko sa Papa mo..”

“Dude? Parang hindi po bagay sa iyo ang ganung tawag. Ang ganda-ganda mo kaya, Auntie– uhm… d-dude…”

Muling tumawa si Ingrid. Walang pakialam sa mga nakatinging bisita. Pagkatapos ay ubod tamis siyang ngumiti sa pamangkin. 

“Mason, honey… matanong ko lang… bakit naman biglang gusto mong magkaroon ng bagong Mama?”

Nilingon ni Mason ang ama na kasalukuyan ding nakatingin sa kanya. “Dahil gusto ka ni Papa, dude Ingrid!” 

Hindi napigilan ni Ingrid ang malapad na mapangiti. Mabilis niyang tiningnan si Caleb para makita ang reaksyon nito pero walang emosyong makikita sa mukha nito. Ganunpaman, hindi naapektuhan nito ang sayang nadarama ngayon ni Ingrid. 

“Matalino itong anak mo, Caleb,” nakangiting sabi ni Ingrid. 

Agad na naalerto ang mukha ni Caleb, pagkatapos ay mabilis na tiningnan ang mga bisita sa paligid. 

“Huwag mong patulan ang bata, Ingrid. Hindi pa niya alam ang mga sinasabi niya,” seryosong sabi ni Caleb kay Ingrid. 

Agad na nagbaling ng tingin si Caleb sa mga bisitang nakapaligid sa kanila. 

“Huwag n’yo na lang pansinin ang anak ko,” sabi ni Caleb sa kanila.

Sinabi man iyon ni Caleb, pero marami sa mga bisitang naroroon ang nakaaalam na magkababata sina silang dalawa ni Ingrid. At mula pagkabata ay may espesyal na silang nararamdaman para sa isa’t isa. Kaya alam din nilang hindi nagsisinungaling ang batang si Mason sa sinabi nito. Marahil ay iyon din ang nakikita ng bata sa ama at sa tiyahin nito.

Marami ang nag-akala na sa kasalan hahantong ang espesyal na tinginan na iyon ng dalawa. Pero hindi gusto ng pamilya Go si Ingrid para sa anak nila. Marami kasing bali-balita na masyadong malapit si Ingrid sa kung sino-sinong lalaki, at puro mga lalaki ang mga kabarkada nito at gusto niyang samahan. Iniisip nila na maaaring makasira sa reputasyon ng pamilya ang babae.

Kaya sa halip, ang mas batang kapatid ni Ingrid na si Raven ang napisil nilang ipakasal kay Caleb, ang tagapagmana ng Go Prime Holdings.     

May isang bisita na kaibigan nila Ingrid at Caleb ang nagtanong kay Mason. 

“Mason… eh sino ang mas mahal mo? Si Ingrid o ang Mama mo?”

“Siyempre, si dude Ingrid!” 

Hindi napigilan ni Ingrid ang sarili na malapad na mapangiti sa narinig na sagot ng bata. Niyakap niya nang mahigpit si Mason at saka hinalikan ito sa ulo. 

“Ikaw talagang bata ka…”

Wala silang kaalam-alam na kanina pa sila pinapanood ni Raven na nakatayo malapit sa pintuan ng kuwartong okupado ng selebrasyon nila. 

Hindi maipinta ang pagmumukha ni Raven. Pakiramdam niya ay biglang umakyat ang dugo niya sa ulo niya. Narinig at nasaksihan niya ang lahat ng pangyayari.

Ang lubos na nakapagpatulala sa kanya ay ng nakita niya ang anak na nagpayakap at nagpahalik sa kapatid niyang si Ingrid. Kilala niya ang anak. Ayaw na ayaw nito ng physical contact sa kahit kanino mula pa ng maliit pa ito. Pero ng yakapin at halikan ito ni Ingrid ay hindi niya kinakitaan ang anak ng pag-protesta. Ngayon, nakaupo pa ito sa kandungan ni Ingrid habang may malapad na ngiti sa tiyahin nito. 

Magkatabing nakaupo sila Ingrid at Caleb, habang nakakalong si Mason sa babae. Para tuloy silang isang tunay na pamilya. Pakiramdam ni Raven, mas mukha pa silang pamilya kaysa kapag siya ang kasama nila Mason at Caleb. 

“Mama?”

Tila biglang natauhan si Raven ng narinig ang malamyos na boses ni Maddison. Tiningnan niya ang anak habang pinipigilang bumagsak ang nagbabantang mga luha sa kanyang mga mata. 

Pinilit ngumiti ni Raven sa anak. 

“Ikaw, anak. Ano ang birthday wish mo?” 

“Ikaw lang po ang wish ko, Mama.”

“Paano naman si Papa at si Mason?”

Pero bago pa makasagot si Maddison, nag-unahan na ang mga luha ni Raven. May bumagsak pa nga sa kamay ni Maddison, kaya naman nag-panic ang bata ng nakitang umiiyak ang ina.

“Mama! Huwag ka na pong umiyak. Pagsasabihan ko si Mason na huwag ng magdidikit kay Auntie Ingrid dahil nasasaktan ka.”

~CJ