4 - HINDI NA SIYA BABALIK

Pagkaraan ng halos isang oras ay dumating na ang doktor na ipinatawag ni Caleb. Binigyan niya ng gamot sa allergy si Mason, kaya naman unti-unti ng nawala ang mga pantal nito.

“Mr. Go, mayamaya lang ay tuluyan ng mawawala ang allergy ni Mason. Sobrang effective ng gamot na itinurok ko sa kanya. Pero sana ay huwag na uli natin siyang pakainin ng mga pagkain na bawal sa kanya. Hindi nila-lang ang allergy. May mga cases na nahahantong sa kamatayan ang mga ganitong sakit.”

Tahimik na tumango lang si Caleb. Nakakatakot ang aura nito. 

“Mr. Go, magpapaalam na po ako. Kapag may napansin kayong kakaiba sa bata, tawagan n’yo na lang ako.”

“Ibibigay sa iyo ng kasambahay ang bayad.”

“Salamat po.”

Tahimik lang na nakahiga si Mason sa kanyang kama mula pa kanina. Lihim niyang ipinagpasalamat na wala ang ina ngayon. Kung nagkataon, katakot-takot na sermon na sana ang inabot niya mula rito. Parang naiisip na niya kung ano ang mga sasabihin nito sa kanya kung nagkataon. 

Ganundin, naisip niya ang tiyahin na nagpakain sa kanya ng cake. Tiningnan niya ang ama na nakatayo pa rin sa gilid ng kama niya. Nakaramdam siya ng pangongonsyensiya para sa kanya.

“Papa, please… huwag mo pong sabihin kay auntie na nagka-allergy ako sa cake na ipinakain niya sa akin. Huwag mo siyang sisihin. Kasalanan ito ni Mama kaya ako nagkaganito. Mula kasi pagkabata, hindi niya ako pinapainom ng gatas. Kung sinanay niya akong uminom ng gatas, hindi ako magkaka-allergy.”

Hindi sumagot si Caleb. Nakatingin lang ito sa anak. Walang nakakaalam kung ano ang tumatakbo sa isipan nito. Kahit si Mason ay nakaramdam ng takot sa nakikita ngayon sa ama. Pero hindi na ito nagsalita hanggang sa nagpasya itong lumabas na ng kuwarto ng anak.

KINAUMAGAHAN, nagising si Caleb sa normal na oras ng gising niya. Pagkaupo sa kama, agad niyang hinanap ang baso ng tubig na laging naroroon na bago pa siya magising. Pero nagtaka siya na wala ngayon ang baso ng tubig sa lugar na laging pinaglalagyan nun. Saka lang niya naalala na wala nga pala ang asawa sa bahay. 

Naiinis na tuluyan ng bumaba mula sa kama niya si Caleb at saka lumabas na ng kuwarto niya. Naabutan niya na nagmamarakulyo si Mason sa kuwarto nito at pinipilit ng kasambahay na maligo na. 

Natigilan si Caleb. Kapag sa ganitong sitwasyon, matagal at mahaba ang pasensiya na sinusuyo ng asawa ang bata hanggang sa susunod na rin ito kalaunan sa ina.

Sa wakas ay napapayag na rin ng kasambahay na maligo si Mason. Pumasok na ito sa banyo at tumuntong sa kahoy na hagdanan para magsipilyo sa lababo. Pero bigla itong nagalit sa kasambahay. 

“Bakit hindi mo pa nilagyan ng toothpaste ang toothbrush ko?!”

Agad namang tumalima ang kasambahay. Inabot ni Mason ang isang baso sa lababo, para lang madismaya. 

“Hindi mo rin nilagyan ng tubig ang baso ko? Paano ako magsisipilyo nito?” inis na tanong ng batang amo.

“Pasensya na…” nagmamadaling inagaw ng kasambahay ang baso mula sa kamay ni Mason at saka itinapat iyon sa gripo para lamnan ng tubig. “Ang Mama mo naman kasi ang gumagawa nito kaya hindi ko alam.” 

NANG naupo si Caleb at Mason sa hapag-kainan, napatulala na lang sila sa nakitang nakahaing pagkain sa mesa. 

“Ano ‘to?” tanong ni Caleb.

“Po?” natatakot na sagot ng punong kasambahay.

“Igawa mo kami nung espesyal na embutido. Iyong ginagawa ni Raven. Iyon ang gusto kong kainin,” sa halip ay sagot ni Caleb.

“Ako rin! Ako rin!” segunda ni Mason.

Pakiramdam ng kasambahay ay biglang uminit sa loob ng bahay at pinagpawisan siya. Hindi niya alam kung paano ang gagawin.

“T-Tatawagan ko po si Mam. Itatanong ko kung paano gawin,” natatarantang sagot ng babae, pagkatapos ay lumabas na roon.

NAGISING si Raven sa tunog ng telepono niya. Inaantok pa na sinagot niya ang telepono. 

[“Mam, gustong kumain nila Sir nung embutidong ginagawa mo para sa kanila. Eh… hindi ko naman alam gawin ‘yun.”]

Inihilamos ni Raven ang kamay niya sa mukha niya bago sumagot sa kausap.

“Ite-text ko sa ‘yo ang recipe.”

Pagkasabi nun ay ibinaba na ni Raven ang tawag at saka ay kinalikot sa telepono niya. 

NAKATITIG lang si Celia sa screen ng telepono niya. Iniisip niya kung makakaya ba niyang gawin ang putaheng gusto ng amo na kainin ngayon. Nangangamba siyang pumalpak siya at magalit ito sa kanya. 

Naisipan niyang i-text ang among babae. 

To: Mam Raven

Mam, kailan ka po ba babalik?

Naisip niya na mas mainam kung bumalik na ang amo para siya na ang gumawa ng putaheng gusto ng among lalaki. 

From: Mam Raven

Hindi na ako babalik diyan.

“Ha? Patay!”

From: Mam Raven

Mula sa araw na ito, wala na akong pakialam 

kung ano man ang nangyayari sa bahay na iyan. 

Huwag mo na rin akong tatawagan. Gagawa a-

ko ng listahan ng mga dapat mong gawin diyan, 

pati na ang mga recipe ng mga pagkain na gusto 

nilang kainin at ang mga bawal kay Mason. Hang-

gang doon na lang ang kaya kong gawin. 

To: Mam Raven

Naku, Mam. Huwag po. Huwag mong gawin ‘yan.

Pero hindi na sumagot si Raven. Pinatay na niya ang power ng telepono niya at saka muling nahiga. Niyakap niya ang katabing si Maddison at saka muling natulog. Hindi niya kailangang bumangon agad. Si Maddison lang naman ang kailangan niyang ipagluto ng agahan.

Sinubukan ni Celia na tawagan si Raven pero hindi na niya ito makontak. 

“Paano ba ‘to? Talagang mamamatay ako nito…” tanging nasabi niya sa sarili.

Lulugo-lugong bumalik si Celia sa dining roon kung saan naroroon at naghihintay ang mag-amang Caleb at Mason.

“Sorry, Sir… hindi ko po kayang gawin iyong embutido na gawa ni Mam… masyadong kumplikado…”

“Tinawagan mo ba siya?” salubong ang kilay na tanong ni Caleb. 

“Yes, Sir. Nagpadala po siya sa akin ng kopya ng recipe. Pero pasensya na po. Binabasa ko pa lang po nararamdaman ko ng hindi ko siya kayang gawin. Baka pumalpak pa po ako at lalo kayong… magalit…”

Padabog na inalis ni Caleb ang table napkin na nasa kandungan at saka itinapon sa ibabaw ng mesa. Ang dahilan niya kaya niya hiniling ang putaheng iyon ay para tawagan ni Celia si Raven nang sa ganun ay uuwi na ito sa bahay nila. Hindi ba naisip ni Raven na binibigyan na nga niya ito ng pagkakataon na makauwi sa bahay nila ng hindi magmamakaawa sa kanya?

Pigil ang inis na dinampot ni Caleb ang tasa ng mainit na kape.

“Sinabi ba niya kung kailan siya babalik?!” 

Umiling si Celia. 

“Ano’ng ibig sabihin niyan?” malamig pa sa yelo na tanong ni Caleb pagkatapos ay humigop ng kape mula sa tasa.

“H-Hindi na raw po siya uuwi rito…”

Napaubo si Caleb sa narinig. Inisip naman ni Celia na baka napaso ang amo sa kapeng iniinom nito kaya napaubo. Agad niyang sinalinan ng tubig ang baso nito at saka iniabot dito.

“Sir, matanong ko lang, Nag-away po ba kayo ni Mam?”

Lumipad ang tingin ni Caleb sa kasambahay. 

“Wala kang pakialam!”

Napaatras si Celia sa pagsigaw sa kanya ni Caleb. 

“Sorry po, Sir… natanong lang naman…” 

~CJ