2 - MAGHIWALAY NA TAYO

Kambal sila Maddison at Mason. Pero kapansin-pansin ang pagkaka-iba ng mga ugali nila. Bigla tuloy naalala ni Raven nung gabing ipinanganak niya ang kambal. Dinugo siya noon kaya kinailangan niyang maisugod agad sa ospital. Pero nang tawagan niya si Caleb, si Ingrid ang sumagot sa telepono nito. 

[“Naku, wala si Caleb. Bumili siya ng popcorn para sa aming dalawa. Nandito nga pala kami sa Disneyland ngayon. Hindi ba niya nasabi? Nagpasama kasi ako sa kanya para panoorin ang fireworks dito.”]

“Pakisabi sa kanya na manganganak na ako ngayon…” sabi ni Raven sa kabila ng sakit na nararamdaman niya ng mga sandaling iyon. 

[“Talaga ba? Sa tingin mo ba, makakabalik agad-agad diyan si Caleb? Siyempre, hindi. Oh siya… manganak ka lang diyan. Huwag kang mag-panic. Relax lang. Iire mo lang at lalabas din ‘yan. Oh, wait! Mag-uumpisa na ang fireworks display!”]

Pagkatapos nun ay narinig na lang ni Raven ang sabay-sabay na tunog ng iba’t ibang mga paputok sa kabilang linya. Masama ang loob na pinatay na ni Raven ang tawag, dahil wala rin namang mangyayari. 

Ni hindi niya alam kung nabanggit ba ng kapatid kay Caleb ang sitwasyon niya. Dahil nakapanganak na siya at lahat ay walang Caleb na dumating sa ospital.

“Si Mrs. Go! Nandito na si Mrs.Go!” gulat na sabi ng isang bisita. 

“Bakit naririto si Raven?” Iyon ang narinig na tanong ni Raven mula sa isa sa mga bisita. 

Gustong magsalita ni Raven. Anak niya ang may birthday. Natural, pupunta siya. Bakit parang hindi yata siya welcome sa birthday ng sariling anak?

Iginala ni Raven ang mga mata sa mga bisitang naroroon. Halos lahat ng mga naroroon ay mga kaibigan nila Caleb at Ingrid. Hindi na siya nagtataka kung bakit ganun ang narinig niyang komento. 

Mabuti na lang at basa ang mukha ni Raven mula sa ulan na sinuong nilang mag-ina, kaya hindi halata ang mga luhang humalo na sa tubig-ulan. Hindi na niya pinagtuunan ng pansin ang mga bisitang nagsalita at kumekwestiyon sa presensiya niya ngayon. Sa halip, taas-noo siyang nagmartsa papunta sa mesa kung saan nakaupo sila Caleb, Ingrid at Mason.

May kumpiyansa na inilapag ni Raven ang kahon ng pinaka-ingatan niyang cake sa ibabaw ng mesa sa mismong harapan ng tatlo. 

Kaagad namang nag-angat ng tingin si Mason sa ina. Nakita niya ang basang mukha nito at ang medyo magulo at basang buhok nito. Pagkatapos ay nag-angat siya ng tingin sa tiyahin. Napakaganda nitong tingnan sa ayos ng buhok nito at sa make-up nito sa mukha. Hindi niya tuloy mapigilan na ikumpara ang dalawa. 

Binuksan ni Raven ang kahon ng cake, habang tahimik ang lahat ng mga taong naroroon. Hinihintay kung ano ang pwedeng gawin ni Raven dahil sa nakita at narinig nito. 

Makikita sa ibabaw ng cake ang mga replica ng mga mukha nila Mason at Maddison. Hinati niya ang cake sa dalawa habang nanginginig ang kamay niya,  at saka inilipat ang kalahating parte ng cake sa isang malinis na plato na nasa mesa. Pagkatapos ay inilagay niya ang plato sa harapan ni Mason. 

“Mason, nandito ako para tuparin ang wish mo. Magmula sa araw na ito, hindi na ako ang nanay mo,” sabi ni Raven sa anak.

“Raven! Ano’ng kalokohan ‘yan?” angil ni Caleb.

Nilingon ni Raven si Caleb at saka matapang na sinagot ito. “Maghiwalay na tayo. Sa akin si Maddison, sa iyo naman si Mason.”

“Nagtatampo ka ba, Mama? Dahil hindi ka invited sa birthday ko?” seryosong tanong ni Mason. 

Nilingon ni Raven ang anak, pero hindi kakikitaan ng emosyon sa mukha nito. 

“Mama, tama na nga ‘yan. Kaya ayaw kong sine-celebrate ang birthday ko kasama ka, kasi lagi mo na lang akong inuutusan kung ano lang ang dapat kong kainin. Nakakasawa na!” 

“Mason!” saway ni Raven sa anak.

“Katulad nitong cake mo. Kabisado ko na ang lasa niyan! Walang pinag-iba. Ngayong gabi, iyong cake na bigay sa akin ni dude Ingrid ang kakainin ko, at hindi mo ako mapipigilan.”

“Mason! Hindi ka pwedeng kumain ng cake na hindi gawa ni Mama! Ang allergy mo!”

“Wala namang milk content ang cake!” sabat ni Ingrid sa dalawang bata, “alam n’yo, kaya nagka-allergy si Mason sa gatas dahil dito kay Raven. Masyado niyang bineybi itong si Mason kaya naging maselan sa gatas.”

Tumango-tango si Mason. “Naniniwala ako kay dude Ingrid. Palibhasa, probinsyana si Mama kaya makaluma ang mga alam niya. Hindi katulad ni dude Ingrid. Marami siyang alam.”

Pakiramdam ni Raven ay tinusok-tusok ang dibdib niya ng libo-libong mga karayom sa sinabi ng anak. Limang taon niyang inalagaan at pinalaki ang anak na lalaki. Pero pakiramdam niya ngayon ay parang estranghero sila sa isa’t isa. 

Katulad din ng ama nito. Pitong taon silang nagsama ni Caleb, pero mula noon hanggang ngayon ay malamig ang pakikitungo ng lalaki sa kanya. 

Pilit kinontrol ni Raven ang sarili. Pakiramdam niya ngayon ay ang pait-pait ng bibig niya.

“Mason, kung ayaw mong kainin ang cake na gawa ko, itapon mo.”

Huminga ng malalim si Raven.

“Mason, ginawa ko ang lahat para mapalaki ka ng maayos. Lahat ng pagmamahal, ibinigay ko sa inyong dalawang magkapatid. Pero kung gusto mo ng bagong nanay, go on! Magpaparaya ako kay Ingrid.”

Mas matanda si Ingrid kaysa kay Raven, pero mula pa noong mga bata sila ay ayaw nitong magpatawag ng Ate sa kanya kaya kinalakihan na ni Raven na Ingrid lang ang tawag sa kapatid.

“Ito na ang huling pagbati ko sa iyo anak ng happy birthday. Sana ay lumigaya ka sa hiling mo.”

Kinuha ni Raven ang kamay ni Maddison. “Halika na, Maddison. Aalis na tayo.”

Tumalikod na si Raven at akmang maglalakad na paalis sa kinatatayuan ng tawagin ni Caleb ang pangalan niya. 

“Raven!”

Hindi naituloy ni Raven ang paghakbang.

“Siniseryoso mo ang salita ng isang bata?” tanong ni Caleb sa asawa.

“Oo,” tipid na sagot ni Raven, pagkatapos ay seryosong nilingon si Caleb. 

“Bukas ng alas-tres, magkita tayo sa opisina ni Atty. Salcedo,” dagdag pa ni Raven, habang puno ng determinasyon ang mga mata. 

Muling tumalikod na si Raven at walang lingon-likod na naglakad na papunta sa labasan ng lugar. Bago makalabas ng pintuan, napansin niya roon ang isang matangkad na lalaki na matiim na nakatingin sa kanya. 

Kilala ni Raven ang lalaki. Ito si Eris Mercader. Galing din sa isa sa mga mayayamang angkan sa siyudad, katulad ng asawang si Caleb. Kaya hindi na nagtaka si Raven kung bakit naririto sa kaarawan ng kambal ang lalaki. 

Hindi na napansin ni Raven ang ginawang pagsunod sa kanya ng tingin ni Eris hanggang sa makalabas na siya ng pintuan.

~CJ