Novels by Cristine Jade

Alam na alam ni Ashton na kung sasabihin niya kay Raven na kinilala niyang ina ang presidente ng Zamora Group of Companies, matutuwa lamang si Raven para sa kanya, base sa kanyang nakaraan.Isang mapait ngunit matamis na ngiti ang lumitaw sa labi ni Ashton. “Noong nasa Amerika si Annabel, nabanggit ba niya ako sa iyo?” tanong ni Raven.Sandaling natigilan si Ashton at saka tumango.“Utang ko sa iyo ang kakayahan kong makuha ang atensyon ni President Annabel. Matalino siya at alam niyang kaibigan kita. Sinabi niya sa akin na ilang taon na ang nakalipas, gusto ka niyang ampunin bilang anak at umaasang magsisilbi ka sa kanya.”Nagdikit ang mga kilay ni Raven sa narinig.“Noon, menor de edad ka pa, at para maampon ka niya, kailangan niyang bumalik dito sa Tierra Nueva para tapusin ang mga pormalidad. Ngunit sa tuwing susubukan niyang bumalik, palagi siyang nahahadlangan. Sinabi niya na may puwersang hindi nakikita na pumipigil sa kanya na bumalik dito para ampunin ka.”“Sa halip na matak

Malamig na nakatitig pa rin si Annabel kay Raven, habang iniisip ang naging usapan nilang dalawa. Binigyan na niya si Raven ng 20 milyon at saka siya itinaboy palabas ng laro. At ngayong gusto niya itong ibalik, ay humihingi naman ito ng 2 bilyon pa.At alam niyang higit pa sa 2 bilyon ang gusto ni Raven.Isang mababang tawa ang lumabas sa lalamunan ni Annabel. Isa siyang batikang beterana, at nakatagpo na ng mga kasosyo at kalaban na sabik na ubusin ang kanyang yaman. Gayunpaman, nanatili siyang kalmado sa harap ni Raven.“Raven, hindi mo lubos na nauunawaan ang merkado. Maaari kitang bigyan ng 70% ng kita, ngunit pagdating sa investment, kailangan iyon ng approval ng board…”“Hindi ako makikipagtulungan sa iyo kung hindi mo ibibigay sa akin ang buong proyekto.”“In your dreams!” mariing sagot ni Annabel. “Wala pang naglakas-loob na agawin sa akin ang ganung kalaking piraso ng karne mula sa aking bibig!”Sa kabila nito, nanatiling mahinahon si Raven. Humugot siya ng malalim na hining

Sandaling natigilan si Raven sa nangayari.Nanlaki naman ang mga mata ni Gwen, at itinaas ang nanginginig na kamay upang punasan ang kanyang mukha.Nang mahawakan niya ang namamagang pisngi, para bang libo-libong karayom ang tumutusok sa kanyang mga ugat. Doon lamang naunawaan ni Gwen na siya ay nasampal!“Bakit mo ako sinampal?!” sigaw niya.Ngumiti si Annabel, nakataas ang kanyang mga mata, nakakurba ang kanyang mga pilikmata, tulad ng paru-parong nakadapo sa kanyang mata, na handa ng lumipad.“Hindi lang kita sasampalin, bubutasin ko pa ang ulo mo para mawala ang amoy ng imburnal sa bibig mo!” sabi ni Annabel habang itinuturo ang tuktok ng ulo ni Gwen.Matangkad si Annabel sa taas niyang 5’ 7”. Tapos ay nakasuot pa ito ng 5-inches na high heels, kaya nagmukhang duwende si Gwen sa harapan niya.Dahil sa natatakot na muling masampal, mabilis na itinaas ni Gwen ang kanyang mga kamay upang takpan ang ulo.“Anong maruruming bagay ang iniisip mo? Huwag mong akalain na dahil hindi mo sina

Sa auditorium ng Northford School."Raven, alam mo ba kung ilang tao sa online ang nangutya sa iyo dahil hindi mo inilipat ang anak mo noon? Sinabi nilang duwag ka! Na hindi mo alam kung paano protektahan ang anak mo!” sabi ni Gwen na nasa ibaba ng stage, katabi ni Raven. “Pinalaki mo ang anak mo ng ganito; kailangan mo talagang protektahan ang kanyang self-esteem. Tingnan mo, ni hindi man lang niya maiangat ang katawan niya sa sobrang bigat niya! Ibibigay ko sa iyo ang diet plan ni Odette. Dalhin mo ang anak mo sa bahay at sundin ang diet ni Odette para pumayat. Tinitiyak ko na sa loob ng isang buwan, mga 10 pounds agad ang mababawas sa anak mo!” Tiningnan ni Raven si Gwen mula sa gilid ng kanyang mata, at saka nagsalita ng hindi ito tinitignan. “Mahilig kang magbigay ng payo, bakit hindi ka na lang mag-direkta ng trapiko sa kalsada?”Napansin ni Raven na ang ibang mga magulang na nakatayo kasama ni Gwen ay nagpapakita rin ng pagkainis.“Ikaw. Ikaw na nanay ni Maddison. Sa tingin

AZ Commercial Building.Diretso pumunta si Annabel sa Development Department at nakinig sa ulat ng Research & Development team.“Wala na ba talagang paraan para maitama ang large model framework na isinulat ni Raven?”Pinunasan ng leader ng Research & Development team ang kanyang kalbong ulo gamit ang kanyang panyo bago sinagot si Annabel.“Hindi pa namin naayos ang data, Madam. Kaya hindi namin alam kung saan magsisimula.”Tumingin si Annabel sa expert team ng Micron Technology.Isa sa mga eksperto ang nagsalita. “Kailangan naming baguhin ang bagong large model framework, at aabutin ito ng hindi bababa sa kalahating taon.”“Kalahating taon?!” nagbago ang tono ni Annabel.Tumango ang eksperto. “Kailangan naming gumugol ng tatlong buwan para maintindihan ang logic at core parameters ng modelong ito.”Dalawang beses huminga nang malalim si Annabel. “Ni tatlong linggo, hindi ko kayang maghintay, lalo na tatlong buwan!”Natural na naunawaan ng leader ng R&D team kung bakit nagmamadali si

“Raven!”“Pwede kitang bigyan ng isa pang pagkakataon upang maibalik ang lahat sa dati. Mananatili kang asawa ko, ina ni Mason. Pwede kong i-invest ang Santana Technology at panatilihin itong umuunlad! Ang gusto ko lang ay maibalik ang lahat sa dati!”Sa bawat salitang binibitawan ni Caleb, pakiramdam niya ay unti-unting nauubos ang kanyang lakas.Nanatili siyang matikas ang tindig, ngunit kumikislap sa kanyang mga mata ang takot at kawalan ng pag-asa.Para siyang nakatayo sa gilid ng bangin; kahit matigas ang kanyang paninindigan na ayos lang siya, halata na siyang malapit nang bumagsak.Lumingon sa kanya si Raven, malamig, walang pakialam, at puno ng matinding pagkasuklam ang kanyang mga mata.“Caleb, nagsisisi ka ba?”Napipi si Caleb sa kanyang mga salita, pinagdikit ang mga labi.“Hindi ko pinagsisisihan na naging asawa mo ako, at ina ni Mason. At hindi ko rin pinagsisisihan na iniwan ang lahat. Hindi na ako iikot sa paligid mo, kaya’t hinding-hindi na ako lilingon!”Naglakad na p

Hindi na sumagot si Analyn. Wala na ring sinabi si Edward. Tahimik na nag-usap ang mga mata nila habang sinasariwa ang lahat ng nangyari sa kanilang dalawa mula nung unang nagkakilala sila hanggang sa araw na sumuko na si Edward sa awtoridad.“Gusto ko sana’ng isama rito si Grapes kanina. Gusto ko sana siyang ipakilala sa ‘yo.”“Grapes?” nangingiting tanong ni Edward. “”Yung anak namin ni Anthony. Ilang buwan na pala akong buntis noon, hindi ko alam. Siguro, sa dami at sunod-sunod na problema ko noon, hindi ko namamalayan na ilang buwan na rin pala akong hindi dinadatnan.” Hindi napigilan ni Analyn ang mapangiti.“Bakit Grapes? Lalaki ba siya o babae?” “Kasi sa ubas ko siya ipinaglihi. Pero Antonette talaga ang pangalan niya. Babae.”Lumapad ang ngiti ni Edward. “So, babae pala… Antonette. Parang tunog Anthony din, ah?” Bahagyang natawa si Edward. “Pinagsamang Analyn at Anthony kasi. Si Papa Damian kasi ang nagpangalan sa kanya, so ayaw ko namang kontrahin pa si Papa.”Biglang naw

Pagkatapos ng isang buwan ng kamatayan ni Eric, nagpunta si Analyn sa bahay ng mga Hidalgo. “Ikaw ba si Analyn?” tanong ng matandang mayordoma na sumalubong kay Analyn sa gate.Tumango si Analyn. “Ako nga.”“Halika, sumunod ka sa akin.”Pumasok sila sa loob ng bahay at saka binaybay iyon. Humanga si Analyn sa disenyo nito. Hindi pa siya nakaka-move on sa paghanga sa bahay ng nakita na niya ang lagusan palabas, at humantong sila sa likod-bahay. Mula roon, naglakad pa sila ng ilang metro. Abot-tanaw na ni Analyn ang bundok, pero pala-isipan pa rin sa kanya kung ano ba ang tinutukoy ni Eric sa bahaging ito ng bahay ng mga Hidalgo. Hanggang sa lumantad sa kanya ang ekta-ektaryang tanim ng mga kulay itim na mga rosas.Napatda si Analyn sa kinatatayuan niya. Pakiramdam niya ngayon ay nasa isa siyang panaginip. Naalala niya ang isang eksena noon sa pagitan nila Anthony at Eric.“Iyan na ang pinakamahal na bulaklak na kaya mong ibigay kay Analyn?”Isang bouquet iyon ng mga tulips. Sinamaan

“Walang kikilos! Taas ang mga kamay!”Isa-isang nagsipasok ang mga unipormadong mga pulis at saka nilapitan ang apat na nilalang doon. Pero nagpumilit na makabangon si Eric at saka ubos-lakas na sinipa si Anthony, dahilan para bumagsak ito sa lapag palayo kay Eric. At dahil may iniindang sugat, hindi na nakuha ni Anthony na makatayo pa. “Anthony!” takot na sigaw ni Analyn. Akma sanang tatakbuhin ni Analyn si Anthony pero nagulat siya nang biglang dambahin ni Eric ang tumilapon niyang baril, kaya napahinto sa paglapit si Analyn kay Anthony. Ang unang naisip ni Analyn ay babarilin ni Eric si Anthony. Pero nagkamali siya, lahat sila ng akala. Dahil mabilis na itinutok ni Eric ang baril sa sintido niya.“Sir Eric!!!” sigaw ng sekretarya ni Eric at saka tinakbo ang amo.Nanlaki naman ang mga mata ni Anthony habang nakatingin kay Eric. Habang si Analyn ay nanigas at nanlamig bigla ang katawan. Pilit na inagaw ng sekretarya mula kay Eric ang hawak nitong baril. Pero hindi nagpadaig si

Parehong nagulat ang dalawang lalaki nang narinig nila ang pamilyar na boses na iyon. “Ai! Ano’ng ginagawa mo rito? Umalis ka na rito!”“Analyn! Paano kang napunta rito? Ipinakulong kita para hindi ka maging sagabal dito sa plano ko!”Natuon ang atensyon ni Analyn kay Eric dahil sa sinabi nito.“Alam ko na, Eric. Alam kong ikaw iyon.”Nagsalubong ang mga kilay ni Eric, habang ang baril ay nakatutok pa rin kay Anthony. Dahan-dahang naglakad si Analyn palapit sa kanilang dalawa.“Alam kong gumugol ka ng maraming oras at effort para mapalapit sa akin dahil ang pagkakaalam mo, pinatay ni Papa Damian ang kapatid mo. Eric, inatake siya. Hindi Diyos si Papa Damian. Ginawa niya ang lahat ng makakaya niya para isalba ang kapatid mo. Pero nasa itaas na ang desisyon kung hanggang saan na lang ang buhay niya. Naging determinado ka na maghiganti sa doktor. Inisip mo na huwag na rin siyang mabuhay.”Pinipigilan ni Analyn ang pag-iyak niya habang sinasabi niya iyon. Gusto niyang masabi lahat kay Er

“Noong mga panahong iyon, nasa rurok ang mga negosyo natin. Kasikatan nito noon. Aminado ako, sa sobrang abala namin, napapabayaan ka na namin. Kaya laking pasalamat ko kay Anthony at sa Lolo niya, at kahit paano, nagkaroon ka ng sandaling matutuluyan at makakasama noon habang busy kami. Pero si Fer, laging nakadikit sa amin ni Sixto noon.”“Nung nawala ka, ipinadala sa amin ni Fer ang dalawang anak niya. Si Brittany at si Alfie. Para raw malibang kami, hindi kami malungkot ni Sixto. Tapos nangibang-bansa na siya pagkatapos nun at hindi na bumalik dito sa Tierra Nueva mula noon. Ang bali-balita, may kinakasama na siyang lalaki rin doon.”Napamaang si Analyn sa narinig.“At para manatiling sikreto ang tungkol sa dalawang bata, hindi namin ipinagsabi na hindi namin anak sila Brittany at Alfie. Para na rin hindi na maungkat ang totoong katauhan ni Fer. Hanggang sa nasanay na ang mga tao na anak namin ni Sixto ang dalawa.”“Pero kahit kailan ba hindi ninyo pinaghinalaan si– Tito Fer? Na m

Hindi namalayan ni Analyn na napalayo na siya sa kalalakad. Nakaramdam na siya ng pagod at nakarating sa isang parke. Minabuti niyang maupo na muna roon. May mga batang naglalaro sa parke at naengganyo siyang manood sa paglalaro nila. Pero hindi pa rin maalis sa isip niya ang mga impormasyon na nalaman. Nang umalis na ang mga batang naglalaro ay naiwan pa rin si Analyn doon, nakatingin lang sa kawalan. Sakto na may dumating na isang pamilyar na sasakyan at bumaba roon ang lalaking kanina pa nag-aalala kay Analyn. “Ai-Ai!” Saka lang naputol ang mga iniisip ni Analyn. Nilingon niya ang tumawag sa kanya. “Sabi ni Jiro kanina ka pa umalis sa bahay mo. Ano’ng nangyayari?”“Sinusundan n’yo ko?” Alanganin si Anthony kung sasagutin ang tanong ni Analyn. Pero sa huli ay sinabi rin niya ang totoo. “Kailangan. Ayaw na kitang mawala uli.”Si Analyn naman ang hindi nakasagot. Sa totoo lang, nakaramdam siya ng tuwa sa isinagot ng lalaki. “Bakit ka nandito? Hindi ka ba galit sa akin? Iniiwas