CHAPTER 4

ELLE’S POV

Tiningnan ko muna ang mga kaibigan ko bago ako magtungo sa kwarto para kunin ang jacket ko. Kinuha ko ang isang wallet ko kasi wala akong pamasahe. Buti nalang lahat ng wallet ko may laman kaso nga lang ang main wallet ko nandun lahat ng important ID’s ko kaya kailangan ko talaga siya makuha. Nang makasuot na ako ng jacket, lumabas na ako ng kwarto at muling sinulyapan ang mga kaibigan ko na mahimbing na natutulog sa sala. Sinugurado ko na nakasarado ang main door bago ako umalis. Nakakainis naman kasi yung lalaking yun.

Nagmadali nalang ako kasi kailangan ko rin bumalik agad, baka magising yun si Faith at malaman na lumayas ako dis oras ng gabi. Magagalit na naman yun. Mabuti at nakasakay din ako sa taxi at sinabi ko ang address ng condo ni Ethan.

“Saglit ka lang doon, Elle.” Sabi ko sa sarili ko nang nasa tapat na ako ng unit niya, huminga muna ako ng malalim bago kumatok sa pintuan. Kakatok na sana ulit ako ng biglang bumukas ang p***o and to my surprise he covered his lower body in a white towel and his upper body were topless. I think he’s just finished showering kasi basa pa ang buhok at may mga tumutulo pang tubig galing sa buhok niya.

Agad akong tumalikod dahil sa histura niya, bwiset naman! Napakagat nalang ako ng ibabang labi habang nakatalikod ako sa kanya. I heard him sighed.

“So tatalikod ka nalang ba dyan as if you didn’t touch my body last night.” Napamura nalang ako sa isip ko kasi pinaalala na naman niya yung nangyari kagabi. Nakakainis naman siya! Huminga ako ng malalim saka matapang na humarap sa kanya. He’s waiting for me to face him, nakangiti ito na parang nang-aasar.

“Just give me my wallet. Then I’ll go home.” Matapang kong sagot sa kanya. Mas lalo niyang binuksan ang p***o at iginaya ako na pumasok sa loob pero umiling ako.

“Your wallet is in my cabinet so I need you to enter my unit then I’ll give you your wallet.” sambit niya kaya napapikit ako sa inis.

“Just give my wallet para makauwi na ako at tapos na itong usapan.”

“Ayoko. Pumasok ka muna.” Pangungulit niya kaya wala na akong nagawa kundi pumasok nalang sa loob. Naglakad ako patungo sa living room, hindi ako umupo kasi hindi naman ako magtatagal dito. Ang tanging agenda ko lang ang wallet ko, that’s all.

“Just sit down, lady. Relax. You look nervous. Don’t worry I’m tired tonight kaya wala tayong gagawin.” Pinanganak ba ito para inisin ako? Kuhang-kuha niya ang inis ko eh!

“Shut up!” Singhal ko kaya natawa siya, halatang nag-eenjoy siya sa pang-aasar sa akin.

“Okay fine. Just sit down first, okay. Kukunin ko na ang wallet mo.”

Umirap nalang ako sa kanya. Nagtungo na siya sa kwarto niya at hindi rin naman nagtagal doon sa loob. Paglabas niya nakasuot na siya ng sandong puti and black pajama. Masasabi ko na good looking siya, mukhang mabango ay hindi pala mukhang mabango kasi sobrang bango talaga niya kahit nasa malayo siya amoy mo pa rin ang scent niya. Maputi at matangkad, hindi naman siya ganun kapayat kasi makikita mo na healthy siya at lagi siguro itong pumupunta sa gym.

“Here.” sabay abot ng wallet ko, agad kong kinuha iyin at tumalikod sa kanya upang umalis na sana kaso bigla niya akong hinawakan sa braso dahilan para kabahan na naman ako. A

“Let go of me!” Inis kong sabi habang kinakabahan. Para naman siyang bata na umiling kaya sinamaan ko siya ng tingin. Hindi siya nagpatinag sa masama kong titig at bigla niya akong hinila papunta sa couch at pinaupo doon. “Uuwi na ako.” dagdag ko pero mukhang wala siyang naririnig.

“Let’s just eat first. I cooked kanina.” Para siyang bata na nagmamakaawa na tikman ang luto niya. Mabilis akong umiling, nag-pout lang siya na parang bata.

“Ayoko! Humanap ka nalang ng kasama mong kumain, basta hindi ako!” sambit ko sabay tayo bigla at nagmamadaling naglalakad patungo sa pintuan pero ang loko, ginamit na naman ang kanyang magic remote at kusang na-lock ang pintuan.

Lumingon ako sa kanya at halos mapatalon ako sa gulat ng malaman na nasa likod ko pala siya kaya nasubsob ang mukha ko sa matitipuno niyang dibdib. Agad niyang hinapit ang baywang ko dahilan para mas lalong magdikit ang katawan namin. Biglang lumakas ang tibok ng puso ko dahil sa posisyon namin ngayon.

“I cooked for us, so stay here,” seryoso niyang sabi.

Ramdam kong nakatingin siya sa akin, pero hindi ko naman magawang salubungin ang mga mata niya. We were standing too close to each other, and I was afraid that if I looked up, I might lose the little self-control I had left. Nakayuko lamang ako, trying my best to avoid his gaze.

“Bitawan mo ako. Uuwi na ako. Magagalit kaibigan ko kapag naabutan akong wala sa bahay,” sagot ko.

Huminga siya ng malalim saka unti-unting niluwagan ang pagkakahawak niya sa braso ko.

“Fine,” mahina niyang sabi. “Pero kahit isang gabi lang. Kumain ka muna bago ka umalis.”

So wala na akong ibang choice kundi sundin siya. Ewan ko ba parang sa bawat sabihin niya napapasunod niya ako. Tumingin ako sa kanya at para bang yun ang naging sagot na gustong marinig kaya binitawan niya ako at tumalikod saka naglakad papunta sa dining table. Doon ko napansin ang dalawang platong maayos na nakahain, kasama ang pagkain na halatang pinaghandaan niya.

“Sit down,” utos niya.

“Hindi ako magtatagal.” sambit ko.

“I know.”

Umupo ako nang may pag-aalinlangan. Habang inilalagay niya ang pagkain sa harapan ko, hindi ko maiwasang pagmasdan siya. There was something strange about him. Something that made me feel like I had met him before.

Nagsimula na kaming kumain ng sabay. Tahimik lamang ang paligid habang pareho kaming abala sa pagkain, pero hindi ko maiwasang mapansin na paminsan-minsan ay pinapasadahan niya ako ng tingin.

Sa tuwing nahuhuli ko siyang nakatingin, agad niyang iniiwas ang mga mata niya na para bang wala siyang ginagawa. Ilang minuto ang lumipas at hindi ko na mapigil ang magsalita.

“Bakit ba lagi mo akong tinitingnan?”

Napatingin siya sa akin at bahagyang ngumiti.

“Wala.”

“Wala?” Tinaasan ko siya ng kilay. “Kanina ka pa.”

He simply shrugged before taking another bite of his food.

“I'm just looking.”

“That's exactly what makes me uncomfortable.”

“Why?”

“Because you're staring at me like…” Natigil ako at hindi ko na tinuloy ang sasabihin ko.

“Like what?” tanong niya, amused.

“Nothing.” Napangiti siya.

“You're cute when you're nervous.”

“Hindi ako nervous.”

“Then look at me.”

Napatingin ako sa kanya. The moment our eyes met, parang biglang nawala ang ingay sa paligid. His gaze was intense, making my heart beat faster than it should. I quickly looked back at my plate.

“See?” he murmured. “You can't even look at me for five seconds.”

“I'm just trying to eat.

”

“Then eat.”

“That's what I'm doing.” He chuckled softly, and I couldn't help but roll my eyes.

Minadali ko na ang pagkain ko kasi kinakabahan ako kay Faith baka magising na iyon at malaman na wala ako sa apartment. Halos mabulunan ako sa sunod-sunod kong pagsubo ng pagkain, matapos lang ako at makaalis na dito sa unit niya. Kasi habang tumatagal ako dito, mas nakakadagdag ng kaba itong nararamdaman ko. Baka kasi may gawin na naman siyang hindi kanais-nais.

“I’m done.” Sambit ko nang maubos ko ang pagkain, saka uminom ng tubig at tumayo na saka kinuha ang wallet at cellphone ko, ibinulsa ko yun sa jacket ko. Tumayos din siya at lumapit sa akin.

“Ihatid na kita. It’s late.”

Prisinta niya pero mabilis akong umiling.

“Mahirap mag-abang ng sasakyan sa labas lalo na kapag gabi so just let me, hmm?”

What the fudge! Bakit ba ang bilis ko matunaw sa kanya. May magic ba siya para mapasunod niya ako sa nais niya?