CHAPTER 5

ELLE’S POV

Nakita ko na lamang ang sarili kong tumango bilang pagsang-ayon na ihatid niya ako sa apartment. Hindi ko alam kung bakit ako pumayag. Siguro dahil gabi na at ayaw kong maglakad nang mag-isa. O baka dahil, sa kabila ng lahat, may kakaibang sense of security akong nararamdaman kapag kasama ko siya.

“Good,” he said, a small smile forming on his lips.

Tumayo na siya at kinuha ang susi ng sasakyan niya saka lumabas ng unit niya. Tahimik kaming naglalakad papunta sa elevator. Habang bumababa kami, hindi ko maiwasang mapansin ang aming repleksyon sa salamin ng elevator. Magkatabi kami, pero parang ang layo ng mundo namin sa isa't isa. Siya, confident, composed, at mukhang sanay makuha ang anumang gusto niya. Ako naman ay isang simpleng graduating student na pilit kinakalimutan ang isang gabing hindi ko dapat ginawa.

Napabuntong-hininga ako. “Are you okay?” tanong niya.

“Yeah.”

“Are you sure?”

Tumango ako. “I just want to forget everything that happened.”

Bigla siyang natahimik. Paglabas namin ng elevator, naglakad siya patungo sa sasakyan niya at binuksan ang passenger door para sa akin.

“Get in.”

Napatingin ako sa kanya bago tuluyang sumakay. Umikot naman siya para sumakay sa driver’s seat. He started the engine at tahimik kaming umalis sa lugar na yun at tinahak ang tahimik na kalsada papunta sa apartment pero hindi exact address ang binigay ko sa kanya kasi plano ko na ito na ang last na pagkikita namin at ayoko ng maulit pa yun…. Na maglandas ang mga buhay namin kasi ayoko.

Tahimik ang buhay ko kaya ayokong may ibang gumugulo nito. Yung nangyari naman kagabi, pagkakamali lang yun. It was a mistake, one reckless decision brought by alcohol, confusion, and a moment of weakness. na kailangan ng kalimutan. He looks like a stranger to me kaya kailangan kong magpanggap na hindi nangyari ang lahat… na hindi ko siya kilala. Kailangan kong bumalik sa dati kong buhay na parang walang nagbago.

“Dito nalang.” Sambit ko ng mapansin na malapit na kami sa apartment namin. Nagpababa nalang ako dito sa tapat ng bahay na hindi ko kilala kung sino ang nakatira. Ginilid niya ang kotse at inihinto ito saka tumingin sa akin, ngumiti. Bakit ba ang pogi niya?

“Ingat ka,” sambit niya.

Tumingin lamang ako sa kanya bago nagmamadaling bumaba ng kotse. Tumayo pa ako sa tapat ng gate dahil hindi naman ako basta-basta maaaring pumasok doon. Hindi ko naman bahay iyon. Sinenyasan ko siyang umalis na, at sumunod naman siya. Nang masiguro kong tuluyan nang nakalayo ang sasakyan niya, saka ako mabilis na naglakad papunta sa apartment.

Baka biglang magising si Faith at maabutan akong wala. Panigurado, panibagong sermon na naman ang aabutin ko sa kanya. Nakahinga lamang ako nang maluwag nang tuluyan akong makapasok sa apartment. Tahimik pa rin ang buong lugar, at mabuti na lang at mahimbing pa ring natutulog ang mga kaibigan ko. Napangiti ako nang bahagya bago dahan-dahang isinara ang p***o.

“Thank God,” bulong ko.

Maingat kong hinubad ang sapatos ko at inilapag ang bag sa tabi ng sofa. Ayokong gumawa ng kahit anong ingay na maaaring gumising sa kanila. Pero habang naglalakad ako papunta sa kwarto, bigla kong napahawak sa dibdib ko. Napapikit ako.

“So saan ka galing?””

Napahinto ako. Nanlaki ang mga mata ko nang marinig ang boses mula sa likuran ko saka dahan-dahan akong lumingon at doon ko nakita si Faith na nakatayo sa may hallway, nakapamewang at nakatingin sa akin.

“Wala. Ano, dyan lang sa labas.”

Iwas ko agad ng tingin sa kanya pero bago pa man siya makapagsalita ulit, biglang tumunog ang cellphone ko. Pareho kaming napatingin sa bulsa ng jacket ko. Nag-aalangan akong kunin iyon pero hindi maalis ang tingin ni Faith doon. Mas nakakatakot pa magalit ito si Faith kaysa kay grandma eh.

“May tinatago ka sa amin, Amara.” Sambit niya.

Patay tinawag niya akong Amara ibig sabihin nun galit na siya. Nagbuntong hininga siya at nagtungo nalang ulit sa kama upang humiga. Napapikit ako at nagtungo sa kwarto upang tanggalin ang jacket saka muling nagtungo sa sala upang humiga na. Tulog na yata si Faith kasi nakatalikod siya. Hanggang sa dapuan na rin ako ng antok.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Kahit late na ako nakatulog kagabi, hindi ko alam kung bakit parang hindi ako makatulog ng mahimbing. Pagtingin ko sa paligid, tulog pa rin ang tatlo kong kaibigan. Tahimik ang buong apartment, kaya naisipan kong bumangon at magluto ng breakfast. Pagdating ko sa kusina, agad kong binuksan ang refrigerator at tiningnan kung ano ang pwedeng lutuin.

“Eggs, bacon, and rice… okay na ‘to,” bulong ko sa sarili ko.

Habang nagluluto, pilit kong iniiwasang isipin ang nangyari kagabi. Pero habang hinihintay kong maluto ang bacon, bigla na namang pumasok sa isip ko ang mukha niya. Napabuntong-hininga ako.

“Seriously, Elle? Why are you still thinking about him?” Umiling ako at ipinagpatuloy ang pagluluto.

It was just one night. A mistake. Nothing more at kailangan kong tandaan iyon.

“Good morning,” bati ko, pilit na ngumiti. Tinitigan niya muna ako bago suminghot. “Amoy breakfast.”

Hindi na siya galit. Ngumiti ako ng malapad.

“Obviously. Ako ang nagluto.”

Lumapit siya sa kusina at umupo sa dining chair. Maya-maya, nagising na rin ang dalawa pa naming kaibigan at isa-isa silang lumabas ng kwarto.

“Breakfast?” tanong ni Faith.

“Yeah. Kain na kayo.”

Umupo silang lahat sa mesa habang ako naman ay nagpatuloy sa paghahanda ng pagkain. Akala ko magiging normal lang ang umagang iyon. Hanggang sa biglang tumunog ang cellphone ko na nakapatong sa counter. Napatingin ako rito.

Isang bagong message.

To Unknown Number.

Good morning, Amara. Did you sleep well?

Pinatay ko ang phone ko at muling nilapag sa counter, napansin ko na nakatingin ang tatlo kong kaibigan sa akin. Tila nagtataka kung sino ang nag-text sa akin.

“Kain na!” Sabi ko nalang para maiba ang topic ng lahat pero hindi pa rin nila ako tinitigilan sa mga titig nila.

“Sino yun?”

Sabay-sabay nilang tanong na para bang nag-practice sila kanina habang nakatitig sa akin. Napalunok ako, sabi na eh kasi ngayon lang tumunog ang phone ko kasi walang nag-text sa akin before.

“Wala. Si grandma lang.”

Pagsisinungaling ko para hindi nila ako tanungin nang tanungin. Wala rin akong plano na ikwento sa kanila na nagkita kami ni Ethan at doon ako kumain sa unit niya. Ngunit nasa kalagitnaan ulit kami ng pagkain ng breakfast ng muling tumunog ang phone ko dahilan para muli rin silang tumingin sa phone ko at tumigil sa pagsubo ng pagkain.

“Napapadalas yata ang pagtunog ng phone mo ah.” Sabi ni Keira at nakatitig ng may pang-aasar sa akin.

“Siguro ito yung lalaki na kasama niya nung birthday party ni Faith. Kaya ka nawala ng gabing iyon. Am I right?”

Curious na tanong naman ni Megan pero umiling ako, nakatitig naman si Faith sa akin, ino obserbahan ang mukha ko.

“May tinatago yan sa atin. Pero saka na natin siya tanungin kapag ready na siya mag-kwento For now, let’s enjoy the breakfast she made.”

Saad ni Faith, napangiti ako sa sinabi niya. Kilala niya talaga ako that’s why I love her. After ng sleep over nila Megan at Keira sa apartment, hindi na naulityun dahil mga busy na. Nagdaan ang isang linggo at ito maaga kaming naghanda ni Faith para sa first day ng OJT namin.

“Goodluck bes.”

Sabay naming sabi ni Faith at huminga ng malalim bago kami naghiwalay ng landas na tatahakin. Sumakay na ako ng taxi at nagtungo sa travel agency, mabuti at hindi traffic para maaga akong makapunta doon. Para hindi rin late kasi pangit kapag first day of OJT tapos late ka. Negative review agad yun sa future boss ko. Nang makarating na ako sa pupuntahan ko, huminga ako ng malalim.

“Goodluck, Elle. Kaya mo ito.”

Saad ko sa sarili ko at tuluyan na nga na pumasok sa loob. Tumigil sa ginagawa ang dalawang tao sa loob nang dumating ako. I smiled.

“Good morning, Ma’am. I’m Amaraielle Grace Stewart. I’m an intern here. Nice to meet you.”

I gave her a polite smile, trying my best to hide how nervous I was. It was my first day of internship, and I wanted to make a good impression. The woman in front of me smiled and extended her hand.

“Good morning, Amaraielle. Welcome to Velora Travel Agency.”

“Thank you, Ma’am,” I replied, forcing a smile.

Biglang napunta ang atensyon namin sa lalaking pumasok sa loob ng office. Ngunit halos manlamig ako sa kinatatayuan ko nang makita kung sino iyon. Si Ethan. The same man I had spent the past few days trying to forget. My heart suddenly raced as our eyes met.

For a moment, he froze too. I could clearly see the surprise on his face. His brows slightly furrowed as if he couldn't believe what he was seeing. He didn't know I was here. I quickly looked away, hoping he wouldn't notice how nervous I suddenly became.

“Bakit naman kasi dito pa?”

I tried to compose myself and reminded myself that I was here for my internship. This was a professional workplace, and whatever happened between us had nothing to do with my job.

“Good morning, Sir Ethan,” bati ng supervisor namin.

Tumango siya, ngunit ilang segundo pa ay nanatili ang tingin niya sa akin. Bigla naman lumapit si Mrs. Montenegro, ang boss ko at may-ari ng travel Agency.

“Anyway, son she is Amaraielle, our new intern here and Ms. Amara, he's my son, Ethan.”

Halos atakihin ako sa puso sa mga narinig ko kay Mrs. Montenegro. Si Ethan ang anak niya, ang anak ng boss ko. Ano ba namang klase ng kamalasan itong pinasok ko? Hindi ko alam na ang kumpanya na pinasukan ko para sa internship ay pagmamay-ari pala ng lalaking pilit kong kinakalimutan. Sana pala nag-background check muna ako bago nagpasa ng requirements dito.

Of all the places in the world, why did I have to end up here?