บทที่ 7

“ถ้าเป็นเรื่องนี้เจ้าขาคงทำให้ไม่ได้” ติณนภพเป็นครอบครัวเดียวที่เหลืออยู่ของเธอ แล้วจะให้เลิกยุ่งได้อย่างไรกัน

“ได้! ถือว่าเธอประกาศศึกกับฉันเองนะ ระวังตัวเอาไว้ให้ดีก็แล้วกัน!” พูดจบเจ้าหล่อนก็ก้าวขาฉับ ๆ เดินจากไปอย่างรวดเร็ว สองมือเรียวกำหมัดแน่นอย่างเคียดแค้น

ยัยต้มจืดนี่กล้าดียังไงมาตีฝีปากเสมอเธอ?

“เดี๋ยวสิเธอ! เธอ!” จันทร์เจ้าขาพยายามเรียกรั้งแต่ก็ไม่ทัน ไม่รู้ว่าอะไร ที่ทำให้มิเชลถึงเข้าใจผิดไปได้ถึงเพียงนั้น แล้วที่ยังคับข้องใจคือหล่อนรู้จักกับติณนภพตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

หากมิเชลเป็นตัวจริงของเขา เธอก็ต้องเคยเห็นหล่อนวนเวียนอยู่ในบ้านบ้างสิ แต่นี่ก็ไม่

คฤหาสน์หลังใหญ่

นักศึกษาสาวรีบตรงไปยังห้องทำงานของติณนภพทันทีที่กลับมาถึงบ้าน ตั้งใจจะเล่าเรื่องที่คุยกับมิเชลในวันนี้ให้เขาฟัง

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

มือเรียวยกขึ้นเคาะประตูอยู่สองสามที รอไม่นานคนข้างในก็เดินมาเปิดอย่างไม่สบอารมณ์

“ทำไมเธอต้องมากวนฉันเวลานี้อยู่ทุกทีฮะเจ้าขา!” ชายหนุ่มเผลอตวาดใส่ร่างเล็กด้วยความหงุดหงิด เขากำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มกับสาวสวยที่เพิ่งจะติดกับ แต่เธอก็ดันมาเคาะประตูขัดจังหวะ

จันทร์เจ้าขาที่ได้ยินและได้เห็นสภาพเปลือยท่อนบนของเขา กับสาวสวยที่นอนรออยู่ในห้องก็เกิดความน้อยใจขึ้นเต็มอก

“ขอโทษนะคะที่เจ้าขามาขัดจังหวะ เจ้าขาแค่อยากบอกคุณป๋าว่าวันนี้หนึ่งในสาว ๆ ของคุณป๋ามาหาเรื่องและสั่งให้เจ้าขาออกไปจากชีวิตคุณป๋าซะ” เธอพรั่งพรูทุกถ้อยคำออกมาอย่างสุดจะกลั้นน้ำตาคลอ แต่ก็ไม่ได้หยาบคายแต่อย่างใด

“เธอว่าไงนะ!” ติณนภพได้ฟังก็เคลือบแคลงใจ ความหงุดหงิดทวีเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว เขาไม่ชอบให้ผู้หญิงหน้าไหนล้ำเส้นเข้ามายุ่งกับคนในครอบครัว

โดยเฉพาะกับเธอ

“แค่นี้แหละค่ะที่เจ้าขาอยากจะบอก คุณป๋าเชิญมีความสุขต่อเถอะค่ะ เจ้าขาไม่กวนแล้ว” ไม่รอให้เขาได้ทักท้วงหรือตอบอะไรกลับมา จันทร์เจ้าขาก็รีบวิ่งกลับห้องของตัวเองไปด้วยความแง่งอน

“เจ้าขา! เดี๋ยวก่อน! เจ้าขา!” ติณนภพทำท่าจะเดินตามเธอไป แต่ก็ถูกสาวสวยยั่วรั้งเอาไว้ เขาจึงต้องหันกลับไปจัดการเหยื่อตรงหน้าให้ราบคาบแล้วคิดว่าค่อยตามไปง้อเธอเอาทีหลัง

กลางดึกหลังจากส่งสาวสวยคนนั้นกลับไปแล้ว ติณนภพก็รีบเดินลงไปหาจันทร์เจ้าขาที่ห้อง ดูท่าเธอจะงอนเขามาก เพราะมื้อเย็นก็ไม่ยอมลงมากินด้วยกันเหมือนทุกที

ปกติแล้วเธอไม่เคยหนีหน้าเขาแบบนี้ นี่เลยยิ่งทำให้เขาสงสัยเข้าไปใหญ่ ว่าผู้หญิงคนไหนที่กล้าดีไปต่อว่าเธอ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เขาเคาะประตูเพื่อดูท่าทีทั้งที่สามารถไขกุญแจเข้าไปได้ ทว่าคนข้างในก็ไม่ตอบอะไรกลับมา จึงลองส่งเสียงเรียก

“เจ้าขา ฉันเองนะ เปิดประตูให้หน่อยสิ”

เงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่งหลังพูดจบแต่เธอก็ยังเงียบ ความใคร่รู้เริ่มเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ เมื่อถูกหมางเมินแบบที่ไม่เคยเป็น

ปกติแล้วจันทร์เจ้าขามักมีท่าทีคล้ายอยากใกล้ชิดและอยากเข้าหาเขาอยู่ตลอดเวลา แต่ทุกครั้งเขาก็พยายามปฏิเสธและหลีกเลี่ยง ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่เพราะอยู่ใกล้เธอทีไร...

ก็รู้สึกอยากจับเธอกินอยู่ทุกวินาที...

“ฉันบอกให้เปิดประตูไงเจ้าขา กล้าดื้อกับฉัน?” แม้จะเป็นคำเชิงขู่แต่หญิงสาวก็ยังไม่มีวี่แววจะตอบกลับ ฟางเส้นสุดท้ายของติณนภพขาดลง เขาไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปทันที

“เธอกล้าดียังไง...” เขาชะงักคำต่อว่า เมื่อเห็นร่างระหงนอนขดตัวสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่ม คราบน้ำตาบนแก้มเนียนและเปลือกตาแดงบวมทำให้รู้ว่าเธอเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

ประกายความโกรธในดวงตาดูอ่อนลง เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปนั่งลงบนเตียงข้าง ๆ เธอ แล้วใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่บดบังดวงหน้าหวานไปทัดไว้ที่ใบหู ยามหลับ เธอไม่ต่างอะไรกับกระต่ายน้อยนุ่มนิ่ม

น่ารัก น่าเอ็นดูนักเชียว

“นะ..หนาว..จะ..เจ้าขาหนาว” น้ำเสียงของจันทร์เจ้าขาแหบพร่าจนเขาหลุดจากภวังค์ คิ้วหนามุ่นเข้าหากันด้วยความสงสัย

ก็เธอขดตัวอยู่ในผ้าห่มแล้วนี่? ทำไมถึงยังบ่นว่าหนาว หรือว่าจะไม่สบาย?

พลันค่อย ๆ ใช้หลังมือหนาอังที่หน้าผากมน ติณนภพสะดุ้งโหยงเมื่อพบว่าคนตรงหน้ามีอุณหภูมิสูงราวกับอยู่ในกองไฟ

“ทำไมตัวร้อนแบบนี้” ความกังวลขุมใหญ่แฝงอยู่ในน้ำเสียง เขารีบลุกเดินเข้าไปในห้องน้ำ หาขันและกะมังใบเล็กรองน้ำอุ่นแล้วเอาออกมาเตรียมเช็ดตัวให้เธอ

ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกสั่นไหวเมื่อนึกขึ้นได้ว่าหากจะเช็ดตัวก็ต้องถอดเสื้อผ้าออกก่อน แน่นอนว่าเขาไม่กล้าด้วยกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

ติณนภพร้อนรนในใจ หากไม่รีบเช็ดตัวให้ไข้ลดในตอนนี้ จันทร์เจ้าขาก็อาจจะช็อกได้

เขาทำใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อย ๆ ยื่นมือสั่นเทาไปปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาเม็ดแรกออก เนื้อผิวขาวเนียนของเธอทำเอาเม็ดเหงื่อเริ่มผุดซึมตามกรอบหน้า

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามคุมสติของตัวเองให้นิ่งแล้วจัดการปลดเม็ดที่สอง ร่องอกอวบอิ่มปรากฏขึ้นให้เห็นทันที ติณนภพรีบลุกขึ้นก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ

น้ำลายเหนียวหนืดถูกกลืนลงคอไปอึกใหญ่ ก่อนจะรู้สึกถึงการขยายตัวของกายแกร่งภายใต้กางเกง ความอวบขาวของเนินเนื้อสองลูกกำลังทำให้เขาสูญเสียการควบคุม

“หนาว..เจ้าขาหนาวเหลือเกิน” เสียงหวานดังลอดออกมาอีกครั้ง ร่างเล็กเริ่มดิ้นพล่านเพราะรู้สึกไม่สบายตัว สีหน้าและริมฝีปากของเธอก็ซีดเผือดลงมาก

ติณนภพไร้ซึ่งทางเลือก เขาจำต้องตั้งสมาธิอย่างแน่วแน่อีกครั้ง แล้วรีบจัดการปลดกระดุมเสื้อของเธอออก จนในที่สุดก็ครบทุกเม็ด

สองเต้าอวบใหญ่เด่นชัดคาตา เนื้อขาวเนียนนูนล้นบราเซียสีหวานจนแทบจะเห็นส่วนหัวปลาย

ติณนภพกระสับกระส่ายจนอยู่ไม่สุข รู้สึกปวดหนึบที่ตรงลำกายจนอยากจะปลดปล่อย แต่เขาก็พยายามไม่ไปโฟกัสกับมันแล้วให้ความสำคัญกับการป่วยของเธอ

มือหนาหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำบิดให้หมาด แล้วค่อย ๆ เช็ดไล่ตั้งแต่ใบหน้า ลงมาที่ลำคอระหง จนกระทั่งถึงช่วงบริเวณหน้าอกเขาก็รีบเบือนหน้าไปทางอื่น แล้วเช็ดเบา ๆ อย่างระมัดระวัง

แต่ระหว่างนั้นคนป่วยดันอยู่ไม่นิ่ง...

จันทร์เจ้าขารู้สึกรำคาญใจที่ร่างกายถูกยุ่มย่าม จึงเผลอดันมือเขาด้วยแรงอันบางเบา แต่แรงนั้นก็ทำให้ผ้าขนหนูหลุดออกจากมือ ส่วนมือนั้นก็หล่นลงบนเต้านมอวบอิ่ม

ให้ตายสิ ฟ้าดินกำลังกลั่นแกล้งเขาชัด ๆ

ภายในห้องเงียบสงบตอนนี้ มีเสียงหอบหายใจถี่ ๆ ของเขาดังชัดให้ได้ยิน ภาพตรงหน้าของติณนภพเริ่มพร่ามัว สติของเขาก็กระเจิดกระเจิง ความอดทนทางเพศกำลังดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด

“คุณป๋า...เจ้าขารักคุณป๋า...” หญิงสาวพึมพำพลางขยับตัว ส่งผลให้เต้านมอวบสั่นกระเพื่อมเบา ๆ วินาทีนั้นติณนภพหลงลืมทุกสิ่งอย่าง

ทั้งเต้านมอวบอิ่ม ทั้งคำบอกรัก

เขาไม่อยากทนต่อความต้องการนี้อีกแล้ว