LOGINความเข้าใจผิดก่อเกิดเลือดเนื้อเชื้อไขของจอมวายร้ายอย่างปุญญ์ มีหรือที่คนอย่างนั้นจะไม่ทวงคืนไม่ใช่แค่ลูก แต่แม่ของลูกเขาก็จะเอา!
View Moreขีดสองขีดบนแท่งตรวจการตั้งครรภ์ไม่ใช่แค่อันเดียวแต่มันเด่นหราปรากฏอยู่เกือบทุกยี่ห้อที่มีในท้องตลาด ที่เจ้าตัวกว้านซื้อมาจนเกลี้ยงชั้นวางขายนั่นยืนยันผลได้เป็นอย่างดีว่าเธอ...
‘ท้อง’
เพราะคำคำนี้ไม่เคยอยู่ในความคิดของผู้หญิงทำงานแบบพิชชาอรมาก่อน
เธอเป็นคนชั้นกลางที่ไม่เคยคิดจะมีครอบครัว วันๆทำงานงกๆกลับบ้านเข้านอนเพื่อตื่นขึ้นมาทำงานและวนกิจกรรมเดิมๆอยู่แบบนั้น ไม่เคยมองชายคนใด เลยไม่มีแฟน ไม่เคยตกหลุมรักใคร ไม่เคยเผลอไผลให้ใคร ไม่เคยมีใจให้กับคนไหน และไม่เคยมีอาการหลงรักใคร แต่เธอพลาดให้กับปุญญ์ ชายคนนั้นใช้ต้นทุนทางสังคมที่เขามี ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์อันหล่อเหลา บุคลิกภูมิฐาน หน้าที่การงานและฐานะทางสังคมชั้นเลิศ มาล่อลวงให้เธอหลงใหลกับสิ่งเหล่านั้น หลอมความเหย่อหยิ่งจนละลายลงแทบเท้า ยอมศิโรราบให้เขาเหมือนผู้หญิงรายอื่นๆได้อย่างง่ายดายนัก
เธอจะต้องบอกเขาว่าเธอท้อง เธอไม่ใช่นางเอกในนิยาย ที่มีลูกเขาติดมาแล้วจะพากันหอบหนีไปใช้ชีวิตอัตคัด นึกได้อย่างนั้นแล้วจึงได้แต่รอเวลาเพื่อติดต่อหาเขาที่ PKR groups เธอไม่ได้เก็บเบอร์ส่วนตัวเขาเอาไว้แล้วเพราะเหตุการณ์ในเช้าวันนั้นมันทำให้เธอนึกรังเกียจทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเขา ลำคอของพิชชาอรแห้งผากมันปนไปด้วยความตื่นเต้นและวิตกกังวลต่างๆนานา สองเดือนที่ตัดการติดต่อกับเขามันไม่ได้ทำให้เธอเข้มแข็งขึ้นมาได้เลยหรืออย่างไรกัน
ทันทีที่ปลายสายเชื่อมต่อสัญญาณ จึงกรอกเสียงลงไปทันที
“ฉันต้องการเรียนสายกับคุณปุญญ์ค่ะ”
“จากไหนคะ” ทางนั้นถามกลับมาทันทีด้วยน้ำเสียงเอือมๆราวกับเจอปัญหาเช่นนี้บ่อยๆ
“บอกเขาว่าพิชชาอร...หวังว่าเขาจะยังจำคำพูดของตนเองได้” ประโยคหลังเธอคิดอยู่ในใจเงียบๆไม่ได้ออกปากไป
ใช่ เขาเคยบอกเธอไว้ว่าหากอยากติดต่อหาเขาบ้างให้แจ้งกับพนักงานได้เลย เพียงแค่บอกชื่อของเธอ ทุกคนจะอำนวยความสะดวกให้ทันที
ขณะรอสาย ใจที่เต้นสม่ำเสมอก็รัวเร็วขึ้นมาอย่างที่ระงับไม่อยู่ สองเดือนแล้วที่เธอกับเขาจบความสัมพันธ์กันไป ความสัมพันธ์คืนเดียวเสียด้วย เงินที่เขาหยิบยื่นให้เธอยังเก็บไว้อย่างดี ไม่ได้แตะมันแม้แต่สตางค์แดงเดียว ร่ำๆจะคืนให้หลายครั้งแล้วก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับภาระงานจนลืมไป ตอนนั้นเธอยอมรับว่ามีทิฐิจนประชดเขาเรื่องเงิน แต่ตอนนี้ขอให้ได้คุยกับเขาเรื่องเด็กในท้องเสียก่อนเถอะ…
คิดมาถึงตรงนี้ ปลายสายก็มีสัญญาณตอบรับอีกครั้ง
“คุณพิชชาอรคะ ท่านประธานให้แจ้งธุระของคุณผ่านดิฉันเลยค่ะ”
ได้ยินเช่นนั้นแล้วก็คล้ายกับเลือดในกายจะระอุเดือดขึ้นมาจนทะลุปรอท พิชชาอรหายใจหนักหน่วงตามแรงอารมณ์โกรธของตน เธอจะบอกผ่านคนอื่นได้อย่างไร ไหนเมื่อเธอต้องการคุยกับเขาเรื่องที่ ‘เธอท้อง’
แต่แล้วเสียงอีกเสียงจากปลายสายก็ดังแว่วเข้ามา
“เอามานี่มา” อึดใจทางนั้นก็ถามเธอกลับมาอีก “คุณพิชชาอร... อย่างนั้นหรือคะ”
“ใช่ค่ะ ฉันต้องการเรียนสายกับคุณปุญญ์”
“ตอนนี้พี่ปุญญ์ติดประชุมกับผู้บริหารท่านอื่นอยู่ ถ้ามีธุระสำคัญอะไร บอกผ่านทางนี้ได้เลยค่ะ ฉันจะเป็นธุระให้...ทุกเรื่อง”ปลายสายเน้นคำสุดท้ายอย่างจงใจ
“ฉันต้องการคุยกับเขา...เป็นการส่วนตัว” พิชชาอรได้ยินเสียงตัวเองเน้นคำตอบกลับไปเช่นกัน ตอนนี้เธอมือสั่นขึ้นมาแล้ว มันสั่นไปพร้อมๆกับหัวใจของเธอ เธอกำลังโกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้
“เอ...ปกติถ้าพี่ปุญญ์ต้องการให้ใครติดต่อกลับเรื่องส่วนตัวเขามักจะให้เบอร์ส่วนตัวเอาไว้นี่คะ แต่ถ้าไม่มี หาทางติดต่อไม่ได้คงหมายถึงว่าเขาไม่อยากให้ติดต่อแล้วละมังคะ”
อีกฝ่ายร่ายยาวแม้จะลงท้ายคะขาทุกประโยคอย่างผู้ดี แต่ก็เต็มไปด้วยน้ำเสียงส่อเสียดทุกคำ
“ให้ฉันช่วยจัดการเรื่องเงินให้ไหมคะ แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายสำหรับคุณแล้วนะคะที่พี่ปุญจะยอมจ่ายให้”
“เธอหมายถึงอะไร”
พิชชาอรถามกลับด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เธอร้อนไปหมดทั้งใบหน้า ปลายสายพูดราวกับรู้เรื่องของเธอและปุญญ์อย่างไรอย่างนั้น
เสียงทางนั้นถอนหายใจยาว ก่อนบอก “พี่ปุญญ์อาจชอบสนุกซุกซนไปทั่วเรื่องนี้เราสองคนเข้าใจกันดี ฉันหมายถึงฉันกับพี่ปุญญ์น่ะนะคะ และคุณไม่ใช่คนแรกหรอกที่โทรเข้าเบอร์สำนักงานแต่อยากคุยเรื่องส่วนตัวกับเขา และหลังจากนี้ฉันที่กำลังจะเป็นภรรยาถูกต้องตามกฏหมายทั้งนิตินัยและพฤตินัยของพี่ปุญญ์จะเป็นคนจัดการทุกอย่างทุกเรื่องของเขาเอง ตกลงจะให้โอนเงินเข้าบัญชีเลยไหมคะ สะดวกดี เหมาะกับผู้หญิงง่ายๆแบบคุณ”
พิชชาอรไม่รู้ว่าตัวว่าเธอวางสายไปตอนไหน แต่เธอไม่อยากเชื่อคำพูดแบบนั้น เธอต้องพบเขาให้ได้ อย่างน้อยๆก็ได้ร่วมกันสร้างชีวิตน้อยๆในท้องเธอขึ้นมาด้วยกันแล้ว เขาควรต้องรับผิดชอบไปพร้อมกับเธอ และเธอจะไม่หน้าด้านหน้าทนหากไปบอกเขาแล้ว และเขาจะไม่เป็นลูกผู้ชายมากพอที่จะรับผิดชอบ เธอก็พร้อมจะเลี้ยงลูกคนเดียว!
แล้วตัดสินใจลางาน ตรงไปที่ตึกใหญ่ใจกลางเมือง เธอรออยู่ที่ด้านล่างเมื่อพนักงานไม่ยินยอมให้เธอขึ้นไปพบเขาที่ด้านบนเสียที ลุกนั่งอยู่แถบนั้นอยู่นาน จึงเดินเข้าไปยังร้านกาแฟชื่อดังที่มีสาขาอยู่ทั่วไปหมดตั้งใจจะสั่งเครื่องดื่มและนั่งรอเขาในนี้จนกว่าอีกฝ่ายจะลงมา แต่ที่นั่งที่มีเหลือกลายเป็นตัวที่ต้องนั่งหันหน้าเข้ามาในร้าน เธอจึงเลือกนั่งรอดีกว่าจะต้องไปเป็นเป้าสายตาที่ข้างนอก
นานจนเครื่องดื่มของเธอเกือบหมดแก้ว พิชชาอรเผลอหลับตาไปอย่างไม่รู้ตัว สะดุ้งตื่นก็แว่วเสียงคุยกันจากทางด้านหลัง เสียงที่พอจะจำได้ว่าเป็นของใคร เธอจึงนั่งนิ่งรอฟังพวกเขาสนทนากัน
“พี่ปุญญ์ฮะเมื่อตอนพี่ประชุมเห็นลูกศรเล่าว่ามีผู้หญิงโทรมาจะคุยกับพี่ให้ได้เลยฮะ”
“มีอะไรเหรอ”
“ไม่ทราบสิฮะ ไม่ยอมบอกว่าเรื่องอะไร บอกแต่ว่าเรื่องส่วนตัว”
“เรื่องส่วนตัวอีกแล้วเหรอ”ปุญญ์ว่าก่อนจะหัวเราะขรึมๆขึ้นมาพร้อมกัน
“เจ้าชู้” อีกเสียงที่โพล่งพูดขึ้นมาว่านั่นเธอจำได้มั่น นั่นคือเสียงหญิงสาวผู้ซึ่งประกาศตัวว่ากำลังจะเป็นภรรยาของปุญญ์ เธอคงพูดถูกใจเขามากละมังถึงทำให้เสียงหัวเราะดังกระเพื่อมขึ้นอีกครั้งได้
“เจ้าชู้อะไรกันคะ” ปุญญ์ทอดเสียงย้อนถามอีกฝ่าย พิชชาอรบีบมือตัวเองจนแน่น เธอจะกล้าพอไหม ที่จะหันไปเจรจากับเขา
“ลูกศรจะฟ้องคุณป้า”
“ได้ยังไงกันหืม... พี่อาจจะผ่านใครมามากมายนะ แต่คนที่พี่ต้องแต่งงานด้วยก็จะมีแค่ลูกศรเท่านั้น”
จบสิ้นกันแล้ว
เธอไม่หน้าทนพอจะไปคุยกับเขาอีก ทุกๆอย่างมันฟ้องอยู่ในการกระทำและคำพูดของเขาแล้ว
พิชชาอรหนาวยะเยือกไปถึงขั้วกระดูก เธอสะอิดสะเอียนเขา ปุญญ์จะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นจริง แล้วเธอล่ะ ยังมีหน้าไปบอกเขาอีกไหมว่าท้องกับเขา ทั้งๆที่เธอยอมนอนทอดกายให้เขาเอง ยอมเขาเองทั้งสิ้น แถมเขายังตราหน้าไว้แล้วด้วยว่าผู้หญิงในอดีตของเขาเป็นแค่เพียงทางผ่านเท่านั้น มันก็ไม่แคล้วที่จะรวมถึงตัวเธอด้วย พิชชาอร!
บทส่งท้ายเงาของผู้หญิงคนนั้นบนเตียงนอนดูลางเลือนเหลือเกิน แต่มันทำให้เขาสุขใจ อิ่มใจที่ได้ยืนมองเธออยู่ตรงข้างๆเตียงนั่น ใบหน้านั้นไม่ชัดเจนนัก แต่เสียงของเธอยามเอื้อนเอ่ยทำให้เขาชุ่มชื่นใจเหมือนน้ำทิพย์จากสรวงสวรรค์ราดรดบนพื้นดินอันแตกระแหง“ตื่นแล้วเหรอคะ”เสียงของเธองึมงำถามเขา หวานเพราะเสนาะหูเหลือเกินพอเขาคว้ามือออกไปสัมผัสที่ตัวเธอ ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็กระจายสลายตัวไปราวกับหมอกควัน“เดี๋ยว”ปุญญ์คว้าอะไรวุ่นวายในอากาศ ใจหายเหมือนของล้ำค่าที่สุดในชีวิตกำลังเลือนหายและจะไม่กลับคืนมาอีกแล้ว เขาสะดุ้งตื่นจนได้และพบว่าเหงื่อออกเต็มใบหน้าและลำตัวฝันอีกแล้ว เขาฝันแบบนี้อีกแล้วปุญญ์สะบัดหัวแรงๆแล้วตวัดผ้าออกจากตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ“ฝันร้ายหรือคะ” พิชชาอรเปิดประตูเข้ามาพอดีถามขึ้น เมื่อเห็นว่าใบหน้าของสามีดูไม่สดชื่นนัก ทั้งที่นอนตื่นเกือบสิบโมงเช้า“ฮื่อ ทำไมชอบหลอกผมนัก ในฝันก็ไม่เว้น” ปุญญ์ว่าแล้วเดินมาสวมกอดคนท้องโตใกล้คลอดแทนที่จะเข้าไปในห้องน้ำ“โอย...อึดอัดค่ะ” เธอว่าแล้วเอามือดันอกเขาออกเพราะอึดอัดจริงๆที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ลูกคงอยากแกล้งเขาละมัง เธอคิดทั้งยังนึกขันเขา“อยากกอดเม
บรรยากาศระหว่างกันเป็นไปอย่างอึดอัด พิชชาอรมองไปรอบๆอย่างต้องการหาทางหนีทีไล่ แต่ก็จนซึ่งหนทางจะเอาตัวรอด นานแค่ไหนสุดจะเดาเวลาได้ เพราะสติกระเจิดกระเจิงไปแล้ว เงาร่างของใครบางคนก็ปรากฏตรงทางเดินเป็นเงายาวทาบไปตามแสงจากด้านนอก“ไงวิน” เพียงแค่เสียงของเขาก็ทำให้พิชชาอรใจชื้น ปุญญ์มาแล้วนาวินเองก็ขยับตัวเช่นกัน แม้จะส่งเสียงให้ดูร่าเริงแต่ก็ฟังดูรนรานเต็มที “พี่ปุญญ์มาแล้ว หวัดดีฮะพี่ปุญญ์”“เอ...แล้วนี่พี่ปุญญ์จำยัยนี่ได้แล้วเหรอฮะ ถึงยกเลิกงานแต่งกับลูกศรน่ะฮะ”นาวินถามราวกับอยู่ในสถานการณ์ปกติ“ใช่ฉันจำได้หมด จำได้อีกด้วยว่านายน่ะทุจริตเรื่องอะไรเอาไว้” ปุญญ์ยังพูดไม่ทันจบดีก็ถูกนาวินเดินเข้าไปหาอย่างไวแล้วปล่อยหมัดใส่โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว“อุ้ย...ขอโทษทีฮะ มือมันกระตุก เป็นแบบนี้ทุกทีเลยฮะเวลามีคนพูดไม่เข้าหูผม”ปุญญ์ยกหลังมือปาดเลือดที่ซิบออกมานิดเดียวตรงมุมปาก ถามอย่างเอาเรื่อง แววตาเขาดูมีประกายห้ำหั่นขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่เคยคิดเลยที่จะต่อสู้กับญาติพี่น้องของตน“แกต้องการอะไรวิน”“ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องคราวนั้นเลยฮะ พี่ปุญญ์สัญญากับผมได้ไหมว่าจะไม่แฉเรื่องที่ผมกับคณะกรรมการตอนจัด
“พูดจาทุเรศ “ด่าได้แบบนี้ดีกว่าทำหน้าขรึมๆใส่เขาเยอะเธอหันหลังเดินเข้าบ้านโดยมีปุญญ์เดินตามเข้าไป ทันทีที่ได้เห็นหน้าสองคนแม่ลูกใจของเขาก็โล่งราวกับยกหินหนักอึ้งที่กดทับออกไปจนหมด หลังจากยกเลิกงานแต่งกับสุภัคสรณ์ เขามีงานต้องเคลียร์จนเรียบร้อยอีกร่วมครึ่งเดือน ทั้งๆที่รู้พิกัดเธอตั้งแต่วันแรกที่ให้คนตามแล้วแต่กลับมาหาไม่ได้ มันทรมานแทบขาดใจ เธอจะรู้บ้างไหมเขาไม่สนใจเธออีกแล้วแล้วเดินเข้าไปด้านในร้องเรียกหาบุตรชายแทน “ตัญ หาพ่อเร็ว”“ป้า” เสียงเล็กๆเรียกหา เจ้าตัวลุกยืนกระโดดอย่างดีใจสุดแสน ปุญญ์ส่ายหน้าแล้วแก้คำใหม่ให้“พ่อ”เจ้าตัวอวบออกเสียงได้เพียง “ป้อ”“ได้ ป้อก็ได้” หากมันมีความหมายว่าเป็นคนให้กำเนิดคนหนึ่งที่เปี่ยมไปด้วยความรักไม่ต่างจากแม่ ลูกจะเรียกเขาว่าอะไรก็ยอมทั้งนั้น ปุญญ์รัดเจ้าอวบเสียแน่นแล้วนอนเล่นกันจนบุตรชายหลับคาอกเขาไป เธอจึงไปจัดแจงอุ้มออกมาพากตัญญ์ลงนอนอย่างเรียบร้อยบนเตียงในห้องของตน จนแล้วเสร็จก็เห็นเขาทำท่ายืนมองอยู่“งานแต่งคุณวันไหนคะ ฉันจำได้ว่าเดือนนี้ แต่ไม่มั่นใจว่าวันไหน”ปุญญเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันที่เธอผลักไสเขาให้ไปแต่งงานกับคนอื่นนัก ทั้งๆที่เขารักเ
“นายคะ” เสียงคนรับใช้เรียกเขาด้วยท่าทางกลัวจัด“คุณกี๋ไปไหน”“เอ่อ”“ฉันถามว่ากี๋ไปไหน” ปุญญ์ตวาดเสียงก้องไปทั่วเคหะสถานส่วนตัวของตนเองคนฟังก็คอหดหนีอย่างเกรงกลัวผู้เป็นนายเช่นกัน บอกเสียงสั่นๆ“ไปแล้วค่ะ”“ไปแล้ว? ไปไหน” เขาถามอีกฝ่ายด้วยดวงตาแดงกล่ำ หัวสมองราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ“คุณอัมพร กับ คุณลูกศรมาพาไปแล้วค่ะ”ได้ฟังเช่นนั้นปุญญ์ก็บดกรามกรอดๆ กำมือแน่น เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว“ดูเซทนี้ก็สวยดีนะคะคุณป้า”เสียงหวานๆของสุภัคสรณ์ชี้ชวนให้หญิงผู้เป็นว่าที่แม่สามีดูชุดของชำร่วยที่จะใช้ในงานแต่งของตนเองกับปุญญ์“อือม์ก็สวยดีนะ...แต่ป้าว่ามันดูเด็กๆไปหน่อย แบบนี่เป็นไงจ๊ะหนู”สุภัคสรณ์เบ้ปากอย่างไม่ชอบใจสักนิดแอบขัดใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ความคิดเห็นไม่ตรงกันหลายเรื่องแล้ว นี่มันงานแต่งงานของเธอนะทำไมจะต้องมาเลือกของตามใจคนอื่นด้วย แล้วก่อนจะได้คุยกันต่อเสียงปึงปังด้านนอกก็ดังแว่วเข้ามา อึดใจเดียวร่างสูงสง่าของปุญญ์ก็ปรากฏกายขึ้น“ปุญญ์มาดูของชำร่วยกับน้องหน่อยเร็ว” คุณอัมพรชวน ขณะสายตายังมองของในมือด้วยความสนใจไม่ทันเห็นว่าบุตรชายนั้นอยู่ในอารมณ์เช่นใด“คุณแม่ไล่เมียผมไปไหนครับ”











