Novels by Xiaohlinz

ตอนพิเศษTalk แป้งสองเดือนต่อมาท้องของฉันเริ่มออกนิดนึงแล้ว แต่ก็ไม่ได้เห็นชัดเจนขนาดนั้นหรอก เหมือนคนที่เพิ่งกินบุฟเฟต์อิ่มมามากกว่าฉันและอารันตกลงกันว่าจะรอให้ลูกคลอดออกมาก่อนแล้วเราค่อยจัดงานแต่งงาน แต่เราสองคนก็จดทะเบียนสมรสกันแล้วนะ ถือว่าแต่งงานแล้วนั่นแหละ แค่รอจัดพิธีฉลองเท่านั้นเองตลอดเวลาที่ผ่านมาอารันทำลายทุกความกลัวในใจของฉันออกไปจนหมด เขาไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงเข้ามาให้ฉันต้องปวดหัวและยังดูแลเอาใจใส่ฉันอย่างเสมอต้นเสมอปลายวันที่เริ่มง้อเป็นยังไง วันนี้เขาก็ยังเป็นอย่างงั้นฉันมีความสุขมากและรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจไม่ผิดเลยที่เลือกให้โอกาสผู้ชายคนนี้“แน่ใจแล้วเหรอว่าจะบอกเรื่องทุกอย่างกับเอิร์น” อารันกุมมือถามฉันด้วยสีหน้าเป็นกังวล เขาคงกลัวว่าฉันกับเอิร์นจะผิดใจกันหลังเล่าเรื่องทุกอย่าง“แน่ใจค่ะ แป้งปิดเอิร์นมานานแล้วนะคะ”“แต่ว่า…”“อีกอย่างท้องแป้งก็โตขึ้นๆ ทุกวัน มันเลี่ยงไม่ได้หรอกนะคะ จะช้าจะเร็วเอิร์นก็ต้องรู้อยู่ดี”อารันเงียบฟังแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ เว้นระยะไปพักนึงก่อนจะพูด “โอเค อาเคารพการตัดสินใจของแป้ง”“ขอบคุณนะคะ^_^” ฉันคลี่ยิ้มให้จางๆ จากนั้นอารันก็ขับ

54อาทิตย์ต่อมาคุณพ่อสั่งให้ฉันดร็อปการเรียนเอาไว้ก่อน เพราะท่านไม่อยากให้ฉันไปเสี่ยงอันตรายกับโลกภายนอกขณะที่กำลังท้องทั้งที่ฉันก็พยายามอธิบายไปแล้วว่ามันไม่มีอะไรน่ากลัว แต่ท่านก็ไม่ยอมฟังฉันเลย คงจะเห่อหลานคนแรกเอามากๆวันนั้นหลังจากคุยกันจบ คุณพ่อก็ให้อารันย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านฉันเพื่อคอยดูแลเวลาที่ท่านต้องเข้าบริษัท ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณพ่อจะเปิดโอกาสให้อารันมากขนาดนี้ตอนที่ฉันบอกเอิร์นว่าฉันต้องดร็อปเรียนสักพักเพราะมีปัญหาด้านสุขภาพ เอิร์นงอแงใหญ่เลยนะ เพราะตอนนี้เดียวก็ไม่อยู่แล้ว คงจะรู้สึกตัวคนเดียวน่าดูฉันตั้งใจจะปิดเรื่องนี้กับเอิร์นอีกไม่นานหรอก เพราะจะช้าหรือเร็วสักวันเอิร์นก็ต้องรู้อยู่ดี แต่ขอให้ฉันกับอารันคืนดีกันอย่างสนิทใจก่อนซึ่งตอนนี้ฉันยังไม่ค่อยมีความรู้สึกนั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาอารันพยายามง้อฉันมาก เขาดูแลและเอาใส่ใจฉันทุกอย่าง แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจ เมินบ้าง รำคาญใส่เขาบ้างถ้าทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ก็เก็บเสื้อผ้ากลับบ้านไปเขาย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วก็จริง แต่เรานอนกันคนละห้องนะเกือบลืมบอกไปเลยว่าจู่ๆ เฮียแปงก็บินกลับต่างประเทศไปอย่างกะทันหัน ฉันเจอเฮียครั้งสุดท้ายก็

53สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจหนีปัญหาทุกอย่างแล้ววิ่งขึ้นมาบนห้อง โชคดีที่อารันยังมีมารยาทมากพอ ไม่ได้วิ่งตามขึ้นมาไม่อย่างนั้นฉันคงต้องหนีออกจากบ้านไปหลบเขาที่อื่นฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับสถานการณ์ในตอนนี้ดี พูดตรงๆ ว่าการที่ฉันกำลังตั้งท้องมันส่งผลให้จิตใจอ่อนไหวง่ายเอามากๆแล้วเอาจริงๆ ถ้าเกิดคนเราเลือกได้ใครๆ ก็อยากสมหวังในความรัก ใครๆ ก็อยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบกันทั้งนั้นฉันเองก็เหมือนกัน ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะให้อภัยอารันหรอกนะเขาเพิ่งโผล่มาหลังจากที่ตัวเองหายหน้าไปนาน แถมนิสัยและการกระทำก็เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว แม้จะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นก็เถอะ แต่มันก็ยังวางใจไม่ได้ตอนนี้ฉันได้แต่ภาวนาว่าขอให้คุณพ่อหรือไม่ก็เฮียแปงกลับบ้านมาไวๆ ผู้ชายคนนี้จะได้กลับไปสักที“อื้อ~” ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ฉันผล็อยหลับไป กะว่าจะงีบแค่แป๊บเดียวรอให้อารันกลับ แต่เหมือนว่าจะหลับไปนานกว่าที่คิดฉันปรือตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่ควานหาคือโทรศัพท์ พอได้มาก็กดดูเวลา ตอนนี้บ่ายสามโมงแล้ว อารันคงจะกลับไปแล้วมั้ง“ตื่นแล้วเหรอ ?” ทว่า! เสียงของอารันกลับดังขึ้นที่ข้างเตียง ฉันจึงรีบหันไปมอง ก็เห็นว่าเ

52“ปะ…ไปโรงพยาบาลทำไมคะ” ท่าทางของเฮียในตอนนี้ทำให้ฉันรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ“ไปตรวจไงว่าเป็นอะไรกันแน่”“แป้งไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยค่ะ แค่ช่วงนี้พักผ่อนน้อย”“แต่อาการเธอมันเหมือนคนท้อง”ก้อนเนื้อในอกซ้ายของฉันกระตุกวูบอย่างรุนแรงกับการคาดเดาของเฮีย อยู่ๆ มันก็รู้สึกกลัวขึ้นมา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องท้องเลยจริงๆพอมาทบทวนตัวเองดูดีๆ อีกทีก็พบว่าจริงๆ ฉันไม่เป็นประจำเดือนมาสักพักแล้ว และอาการอื่นๆ ที่เป็นมันก็เหมือนกับคนท้องอย่างที่เฮียว่ามาไม่มีผิด…ทะ…ทำยังไงดี ถะ…ถ้าเกิดท้องขึ้นมาฉันจะทำยังไงดี…“ปะ…แป้งว่าไม่ใช่หรอกค่ะ” ฉันพูดทุกถ้อยคำออกมาอย่างยากลำบาก ตอนนี้มันรู้สึกจุกที่คอหอยเหมือนมีอะไรมาอุด“อย่าโกหกตัวเอง โตแล้ว กล้าทำก็กล้าเผชิญหน้ากับมันหน่อย” เฮียรู้ทันความคิดของฉันทุกอย่าง“เฮีย…”“ไปโรงพยาบาลกับเฮีย”“ละ…แล้วถ้าแป้งท้องขึ้นมาจริงๆ ล่ะคะ…”“ไปก่อน ผลเป็นยังไงเดี๋ยวค่อยว่ากัน”ถึงจะลังเลและรู้สึกหวาดกลัว แต่สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจไปโรงพยาบาลกับเฮีย มันก็ถูกอย่างที่เฮียบอก กล้าทำก็กล้าเผชิญหน้ากับมัน ถ้าฉันท้องขึ้นมาจริงๆ ก็แค่เลี้ยงเขาให้ดีที่สุดจู่ๆ วูบหนึ

51“คิดถึงจังเลย~” พอเดินมาถึงโต๊ะประจำของเรา เอิร์นก็โพล่งขึ้นเสียงดังแล้ววิ่งเข้ามากอดฉันแน่น“โอ๊ย~ หายใจไม่ออกแล้วเอิร์น” ฉันพูดหยอกพร้อมกับกอดเอิร์นตอบ“ก็มันคิดถึงจริงๆ นิ ตอนอยู่ต่างประเทศเอิร์นแทบไม่ได้คุยกับแป้งเลย”เพราะว่าคุณพ่อของเอิร์นชวนไปออกงานด้วยทุกวัน แถมยังพาเธอไปดูตัวกับว่าลูกชายเจ้าของธุรกิจไม่เว้นแต่ละวัน เราเลยไม่ค่อยได้คุยกันสักเท่าไหร่จริงๆ ช่วงนั้นฉันเองก็ไม่ค่อยได้จับโทรศัพท์มือถือเลย เพราะกำลังทำใจกับเรื่องของอารันซึ่งถามว่าตอนนี้ทำได้แล้วหรือยัง…ตอบเลยว่าไม่…“ตอนนี้ก็ได้เจอกันแล้วไง^_^”“อื้อ ว่าแต่เดียวยังไม่มาอีกเหรอ” เอิร์นถามพลางชะโงกหน้ามองไปยังประตูทางเข้าของมหาลัยพอได้ยินชื่อเดียวฉันก็รู้สึกจุกอกขึ้นมา แม้เวลาจะผ่านมานานแต่ฉันก็ยังจำทุกอย่างได้ไม่เคยลืมตอนนี้ฉันไม่ได้โกรธและทำใจกับเรื่องของเดียวได้แล้ว สามารถพูดคุยกับเธอได้ตามปกติคือฉันหมายถึงคุยกันในฐานะคนรู้จักน่ะ…ไม่ใช่ในฐานะเพื่อนสนิท…เอิร์นยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับเดียวเลย และฉันก็คิดว่าจะไม่เล่ามันให้เอิร์นรู้ ไหนๆ เรื่องทุกอย่างมันก็จบลงไปนานแล้ว ฉันไม่ควรฟื้นฝอยหาตะเข็

50เมื่อกลับมาถึงบ้านคุณพ่อก็เรียกฉันไปพบเป็นการส่วนตัว ตอนแรกเฮียแปงจะขอตามไปด้วยแต่คุณพ่อก็ยื่นคำขาดเสียงแข็งว่าต้องการคุยกับฉันแค่สองคนเท่านั้นตอนนี้ฉันกำลังยืนก้มหน้าอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของคุณพ่อ ส่วนตัวคุณพ่อก็กำลังยืนกอดอกหันหลังให้ฉันอยู่“คะ…คุณพ่อคะ…” ฉันเรียกคุณพ่อเสียงสั่นด้วยความรู้สึกผิด หยดน้ำตามันรื้นขึ้นมาคลอเต็มสองเบ้า“ทำไมทำแบบนี้” หลังจากเงียบไปนานในที่สุดคุณพ่อก็เอ่ยปากพูด ฟังจากน้ำเสียงดูก็รู้ว่าท่านคงจะผิดหวังกับฉันมาก“ปะ…แป้งขอโทษค่ะ…อึก~” ฉันเสียใจจนกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่ เสียใจที่ทำให้คุณพ่อต้องผิดหวัง“รู้ตัวมั้ยว่าแป้งทำให้พ่อผิดหวังมากแค่ไหน” คุณพ่อไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าฉันเลย “พ่ออุตส่าห์ไว้ใจให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน ไม่เคยหวง แต่ทำไมถึงทำกับพ่อกันแบบนี้”“อึก~” ฉันไม่มีอะไรจะแก้ตัว ทำได้แค่ร้องไห้ออกมาเบาๆ แล้วกลั้นเสียงสะอื้นที่น่าสมเพชนี้เอาไว้“ต่อไปนี้พ่อขอสั่งห้ามให้ลูกไปเจอตาคิรันอีก”หัวใจฉันเต้นตุ้บๆ อย่างรุนแรง ก่อนจะหลุดหายไปในห้วงอุโมงค์ที่มืดสนิท เพิ่งรู้ตัวเองก็วันนี้ว่าลึกๆ แล้วฉันไม่เคยตัดอารันได้อย่างเด็ดขาด เพราะพอได้ยินคำสั่งนี้ของค