บทที่ 8 (NC20+)

บทที่ 8

บราเซียสีหวานถูกถกขึ้นสูง เนินเนื้อสองลูกใหญ่ดีดเด้งปรากฏตรงหน้า ติณนภพรีบก้มลงดูดยอดถันสีระเรื่อระคนมูมมามทันที

“อือ..” จันทร์เจ้าขาส่งเสียงแผ่วเบา อุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว มือเรียวพยายามปัดป่ายใบหน้าหล่อเหลา ทว่ายามนี้เธออ่อนแรงเกินกว่าที่จะขัดขืน

“เจ้าขา..นมใหญ่มาก..” ติณนภพพูดอู้อี้ในลำคออย่างพึงพอใจ เขาตวัดเรียวลิ้นเลียปลายถันจนแข็งชันเป็นไต ฝ่ามือหนากอบกุมรอบเต้าอิ่ม ฟอนเฟ้นบีบเคล้นอย่างหนักหน่วง

ยิ่งได้สัมผัส ความกำหนัดก็ยิ่งเพิ่ม ทั้งที่วันนี้เขาปลดปล่อยใส่สาวสวยคนนั้นไปหลายที แต่ความใคร่ในอารมณ์ก็ยังมีอยู่มาก

“อื้อ..อ๊า” จันทร์เจ้าขาดิ้นพล่านด้วยความเสียว เธอเริ่มได้สติกลับมาแต่ยังคงมึนงงอยู่ พยายามจะลืมตาแต่ก็ลืมไม่ค่อยขึ้น ตามร่างกายเริ่มเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ

“อยู่นิ่ง ๆ” เขาออกคำสั่งพร้อมเลื่อนมือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้กระโปรงนักศึกษา ใช้ปลายนิ้วแกร่งลูบไล้ติ่งเนื้อเสียวเบา ๆ ผ่านแพนตี้ตัวจิ๋ว

ร่างเล็กสะดุ้งโหยง ดวงหน้าหวานบิดเบี้ยวเมื่อถูกความเสียวเข้าเล่นงาน รู้สึกยุบยิบและร้อนวาบในท้องน้อยคล้ายมีบางสิ่งกำลังขับเคลื่อน

น้ำหวานเหนียวเหนอะค่อย ๆ ถูกขมิบปล่อยให้ไหลออกมาทีละนิด จนบัดนี้แพนตี้ตัวจิ๋วเปียกชุ่มฉ่ำ

ติณนภพผละริมฝีปากออกจากอกอวบอิ่ม เลื่อนขึ้นไปประกบจูบริมฝีปากเล็กซีดเผือด เขาดูดดึงและขบเม้มอย่างรุนแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว

แพนตี้ชุ่มแฉะค่อย ๆ ถูกถอดออกอย่างเชื่องช้าจนลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้าแล้วหล่นลงบนพื้น จากนั้นติณนภพก็เปลื้องท่อนล่างของตัวเองอย่างรวดเร็ว งัดลำกายใหญ่แข็งขันออกมาจ่อที่ทางเข้าร่องสวาท

ทว่าจู่ ๆ ดวงหน้าของเอื้อมดาวก็ลอยเข้ามาในโสตประสาท เขาชะงักกึกพร้อมผละริมฝีปากออกมองคนใต้ร่างอย่างสับสน

ไม่นานสติสัมปชัญญะก็คืนกลับมาโดยพลัน วินาทีนี้เขาควรถอยให้ห่างจากร่างเล็ก ทว่าอารมณ์กระสันกลับมีมากเสียจนถอนตัวขึ้นไม่ทัน

“ขอโทษนะเอื้อมดาว..” ที่ผ่านมาเขาพยายามหักห้ามใจเอาไว้ไม่ให้คิดเกินเลยกับเธออยู่ตลอด เพราะเห็นแก่เอื้อมดาวที่ตายจากไป จึงได้พาสาวสวยมากหน้าหลายตามาระบายความใคร่ไม่เว้นแต่ละวัน

หากไม่ทำเช่นนี้ก็กลัวว่าวันหนึ่งจะเผลอตัวเผลอใจเกินเลยกับจันทร์เจ้าขา เขาสนใจและอยากจะกินหล่อนตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอหน้าเสียด้วยซ้ำ

แต่แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่เขาไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป

ติณนภพสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วจับลำกายใหญ่ทาบลงตรงกลางดอกไม้งาม พร้อมค่อย ๆ ขยับสะโพกขึ้นลงให้ท่อนเนื้อแข็งได้เสียดสีกับร่องกลีบเสียว

ถึงจะอดทนต่อไปไม่ไหว แต่เขาก็ยังไม่กล้าสอดใส่ในตัวเธอ

“อ๊า..เจ้าขา” ชายหนุ่มหลุดเสียงครางอย่างลืมตัว แล้วก้มหน้าลงเชยชิมยอดถันแข็งชันอีกครั้ง พร้อมทั้งบีบเคล้นอย่างเต็มแรง

นิ้วมือข้างหนึ่งสะกิดเขี่ยปลายถันที่ยังว่าง ส่วนอีกข้างก็ส่งลงมาไล้เกลี่ยติ่งเนื้อเสียว

ทุกการขยับและการสัมผัสก่อความสยิวซาบซ่านเพิ่มให้เธอและเขาไม่มีหยุด ยิ่งจังหวะรุนแรงและถี่รัวขึ้นเท่าไหร่ เสียงครางกระเส่าก็ยิ่งดังชัดขึ้นเท่านั้น

“อ๊า..เจ้าขา..ซี๊ด”

จันทร์เจ้าขาเริ่มได้สติและเริ่มมองเห็นภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้น เธอขัดเขินจนพวงแก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากโค้งขึ้นยิ้ม เมื่อเห็นร่างของติณนภพกำลังเคลื่อนไหวอยู่บนร่างของเธอ

แค่ได้ลึกซึ้งกับเขา แม้จะในความฝันก็สุขใจ นี่คือสิ่งที่เธอคิด

และเพราะคิดว่ากำลังฝัน เธอจึงปล่อยกายปล่อยใจให้เขาตักตวงความสุขอย่างไร้การขัดขืน หารู้ไม่ว่าสิ่งนี้คือความจริง

“อ๊า..คุณป๋า..อื้อ”

สองร่างขยับขึ้นลงใส่กันอยู่อีกไม่กี่ที ความเสียวซ่านก็นำพาไปถึงจุดสุดยอด

ติณนภพหอบหายใจถี่รัวมาก เกิดมาไม่เคยเสียวอะไรเท่านี้มาก่อน เขาฟุบหน้าลงบนเต้านมอวบทันที ส่วนจันทร์เจ้าขานั้นอ่อนเพลียอย่างหนักด้วยพิษไข้ เธอสิ้นสติไปพลันหลังได้ปลดปล่อยห้วงอารมณ์แห่งความสุข

ความฝันที่เหมือนจริงนี้ เธอจะไม่มีวันลืมเลย

เช้าวันต่อมาติณนภพรีบจับจันทร์เจ้าขาที่ยังตัวร้อนจี๋ แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วพาเธอไปโรงพยาบาลทันที

วันนี้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้น เพราะสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากคนข้าง ๆ พอพลิกตัวหันกลับไปดู ก็พบว่าสีหน้าเธอซีดเผือดลงกว่าเดิมมาก

ระหว่างนั่งรถก็เอาแต่โทษตัวเองที่ลุ่มหลงในกามจนไม่ได้เช็ดตัวให้เธอจึงทำให้อาการแย่ลงกว่าตอนแรก

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ก็กังวลในใจตลอดเวลาที่รอกลุ่มแพทย์ทำการตรวจรักษา แต่ผลสรุปที่ออกมาก็ทำให้เขาโล่งใจไปได้มาก

เธอไม่ได้เป็นอะไรแค่มีไข้และอ่อนเพลีย แต่แพทย์ก็กำชับว่าหากครั้งหน้ามีอาการเช่นนี้อีก ให้รีบพามาส่งโรงพยาบาลทันที

อันที่จริงเธอก็เกือบแย่อยู่เหมือนกัน เพราะเขาพาเธอมาส่งโรงพยาบาลช้าไป

หลังตรวจเสร็จ จันทร์เจ้าขาก็ถูกย้ายตัวไปยังห้องพักฟื้นพิเศษที่ราคาแพงหูฉีก ข้างเตียงมีติณนภพนั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง เขารู้สึกผิดมากที่ทำให้กระต่ายน้อยต้องมีสภาพเป็นเช่นนี้

“คุณป๋า..คุณป๋า..” เส้นเสียงเล็กช่างอ่อนแรงและแหบพร่า แม้จะให้ยาและนอนพักมาครู่หนึ่งแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ดีขึ้นเลยสักนิด

“ฉันอยู่นี่ เจ้าขา” มือหนาวางลงบนมือเล็ก ออกแรงสะกิดแตะเบา ๆ เขาอยากให้เธอรีบฟื้นขึ้นมาสดใสอย่างเดิม

พอเธอเหี่ยวเฉา เขาก็อ่อนยวบตามไปด้วย

ติณนภพนึกสงสัยในตัวเองอยู่เหมือนกัน แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ ปกติเขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครแม้แต่กับเอื้อมดาว

ราวกับรับรู้ได้ถึงความห่วงใยของเขา จันทร์เจ้าขาค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้า ๆ แล้วปรับให้คุ้นชินกับการตื่นนอน