All Chapters of Oh! Dad | คุณป๋าขา..อย่ากินหนู: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 2หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาสองเดือนแล้วชีวิตของฉันถูกดำเนินไปอย่างเรียบง่าย คุณป๋าจ้างครูสอนพิเศษมาสอนฉันที่บ้านทุกวันยกเว้นวันอาทิตย์เพื่อให้ฉันได้ผ่อนคลายและออกไปเที่ยวในที่ที่ฉันอยากจะไป แต่ฉันก็ไม่ได้ไปหรอกนะ เพราะไม่รู้จะไปที่ไหนและไปกับใคร ฉันใช้เวลาสองเดือนนี้ตั้งใจเรียนมากและพยายามอย่างหนักในการอ่านหนังสือสอบจนกระทั่งฉันสามารถสอบติดมหาวิทยาลัยในคณะที่ต้องการจะเรียนได้ด้วยความรู้และความสามารถของตัวเอง ฉันภูมิใจในตัวเองมาก วันนี้ฉันตั้งใจจะมาบอกข่าวดีเรื่องนี้กับคุณป๋าเพราะอยากให้คุณป๋ารู้สึกภูมิใจที่ไม่ได้เสียเงินส่งฉันเรียนฟรี ๆ ก๊อก! ก๊อก! ฉันยื่นมือไปเคาะประตูสองทีแล้วเงี่ยหูรอฟังการตอบกลับจากคนด้านใน เงียบกริบเลยแฮะ.. หรือว่าคุณป๋าจะหลับอยู่กันนะ..แกร๊ก! “อ๊ะ! วะ..ว้ายย!!” ฉันหวีดเสียงร้องด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ ประตูก็ถูกเปิดออกจากคนด้านใน ซึ่งนั่นทำให้ฉันที่กำลังเงี่ยหูพิงกับประตูเสียหลักเซไปตามแรงเปิด วินาทีที่คิดว่าตัวเองกำลังจะหงายหลังล้มลงไปกองกับพื้นก็มีท่อนแขนอบอุ่นของคุณป๋ายื่นมาโอบรับร่างฉันเอาไว้ แล้วไม่รู้ว่าชะตาฟ้ากลั่นแกล้งหรืออะไรที่ทำให้ตำแหน่งของแข

บทที่ 4แล้วในขณะที่ความอดทนของเขากำลังจะขาดผึ่งนั้น..“คุณป๋าเป็นอะไรคะทำไมหายใจแรงแบบนี้” ด้วยความตกใจและความเป็นห่วงผู้มีพระคุณตรงหน้า จันทร์เจ้าขาจึงรีบผละตัวออกจากร่างสูงโปร่งของชายหนุ่ม แล้วสำรวจดูตามร่างกายเขาอย่างละเอียดว่ามีสิ่งผิดปกติหรือไม่ “ฉะ..ฉันไม่เป็นไร..เดี๋ยวกลับไปนอนพักคงดีขึ้น” “แน่ใจนะคะ ให้เจ้าขาช่วยดูอีกทีไหม” พูดจบขาเรียวก็พลันจะก้าวเข้าหา แต่ก็ถูกหยุดชะงักด้วยน้ำเสียงที่ค่อนไปทางแข็งกร้าว“ไม่ต้อง! กลับเข้าห้องไปนอนซะ!” จันทร์เจ้าขาตกใจจนสะดุ้งโหยงรีบวิ่งกลับเข้าห้องนอนของตัวเองอย่างไม่คิดชีวิต ติณนภพหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางใช้หลังมือหนาปาดเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามกรอบหน้าลวก ๆ สิ่งหนึ่งที่เขาต้องจำใส่หัวเพิ่มไว้กับเหตุการณ์ในวันนี้คือห้ามให้จันทร์เจ้าขาแตะเนื้อต้องตัวเขาอีกเป็นอันขาด!เมื่อเตือนสติตัวเองจนจิตใจที่ยุ่งเหยิงสงบลงแล้วก็เดินกลับขึ้นไปบนห้องนอนของตนที่อยู่บนชั้นสาม พลันจัดการสำเร็จความใคร่ที่ยังตกค้างอยู่ในห้วงอารมณ์ด้วยอุ้งมือหนา ก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะนำพาเขาเข้าสู่ห้วงนิทราหลังจากนั้น สองอาทิตย์ต่อมามหาวิทยาลัยที่จันทร์เจ้าขาสอบติดก็

บทที่ 6 การเรียนการสอนในวันแรกของจันทร์เจ้าขาผ่านพ้นไปได้ด้วยดี อันที่จริงเธอควรต้องไปนั่งอยู่ที่ลานกว้างเพื่อทำกิจกรรมรับน้องร่วมกับเพื่อนคนอื่น ๆ แต่เพราะเส้นสายของติณนภพทำให้เธอได้เป็นข้อละเว้น ใครจะยอมให้เธอไปร่วมกิจกรรมที่มีผู้ชายปะปนอยู่ด้วยมากขนาดนั้นกัน ภายในห้องเรียนมีนักศึกษานั่งเรียงกันอยู่เพียงแค่ห้าคน แน่นอนว่าต้องเป็นห้าคนที่บุพการีมีฐานะหน้าตาทางสังคมมากพอควร “นี่เธอ เมื่อกี้จดที่อาจารย์พูดทันหรือเปล่า” พีชญาสาวแว่นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมาเอ่ยถามจันทร์เจ้าขาเสียงกระซิบหลังเลิกคลาส“เอ่อ..ทะ..ทันอยู่” เธอตอบอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ด้วยความไม่คุ้นชิน นี่นับเป็นครั้งแรกที่มีคนแปลกหน้าเข้ามาทักถึงแม้ว่าในระหว่างที่กำลังเดินหาอาคารเรียนจะมีสายตาเจ้าเล่ห์จากหนุ่ม ๆ จ้องมองมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกประหม่าน้อยลงเลยสักนิด“ถ้าอย่างนั้นเราขอเอามือถือมาถ่ายเก็บไว้ดูหน่อยได้เปล่า” พีชญาคลี่ยิ้มเจื่อน ๆ อย่างเกรงใจ“อื้ม ได้สิ” สมุดโน๊ตสีชมพูพาสเทลถูกยื่นไปวางไว้บนโต๊ะของสาวแว่น หล่อนรีบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป แล้วส่งสมุดโน๊ตคืนให้กับเจ้าของ“ขอบใจนะ เออแล้วเธอชื่อไรอะ เราพีนะ ย

บทที่ 8 บราเซียสีหวานถูกถกขึ้นสูง เนินเนื้อสองลูกใหญ่ดีดเด้งปรากฏตรงหน้า ติณนภพรีบก้มลงดูดยอดถันสีระเรื่อระคนมูมมามทันที “อือ..” จันทร์เจ้าขาส่งเสียงแผ่วเบา อุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว มือเรียวพยายามปัดป่ายใบหน้าหล่อเหลา ทว่ายามนี้เธออ่อนแรงเกินกว่าที่จะขัดขืน “เจ้าขา..นมใหญ่มาก..” ติณนภพพูดอู้อี้ในลำคออย่างพึงพอใจ เขาตวัดเรียวลิ้นเลียปลายถันจนแข็งชันเป็นไต ฝ่ามือหนากอบกุมรอบเต้าอิ่ม ฟอนเฟ้นบีบเคล้นอย่างหนักหน่วง ยิ่งได้สัมผัส ความกำหนัดก็ยิ่งเพิ่ม ทั้งที่วันนี้เขาปลดปล่อยใส่สาวสวยคนนั้นไปหลายที แต่ความใคร่ในอารมณ์ก็ยังมีอยู่มาก “อื้อ..อ๊า” จันทร์เจ้าขาดิ้นพล่านด้วยความเสียว เธอเริ่มได้สติกลับมาแต่ยังคงมึนงงอยู่ พยายามจะลืมตาแต่ก็ลืมไม่ค่อยขึ้น ตามร่างกายเริ่มเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ “อยู่นิ่ง ๆ” เขาออกคำสั่งพร้อมเลื่อนมือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้กระโปรงนักศึกษา ใช้ปลายนิ้วแกร่งลูบไล้ติ่งเนื้อเสียวเบา ๆ ผ่านแพนตี้ตัวจิ๋ว ร่างเล็กสะดุ้งโหยง ดวงหน้าหวานบิดเบี้ยวเมื่อถูกความเสียวเข้าเล่นงาน รู้สึกยุบยิบและร้อนวาบในท้องน้อยคล้ายมีบางสิ่งกำลังขับเคลื่อน น้ำหว