Chapter 4

Sabay-sabay kaming mga napasinghap pagkaalis ni Killian.

Pùtangina! Ang dami pa naman ng mga pinagsasabi namin! Kelan pa siya nandoon? Ano-anong mga kabulastugan ang mga narinig niya? Shít!

Nasa taas ng floor namin ang opisina ni Killian. It almost had the same design sa palapag namin. Sa bandang kaliwa ay naroon ang cubicle naming tatlo, whereas sa floor ni Killian, it was a closed office with glass walls. Sa bandang kanan naman ay naroon ang lounge, both floors.

And in the middle of the floor were two running elevators, one public, and the other private. Tapos sa tapat ng elevator ay ang emergency exit na hagdanan.

And Killian was at the staircase! What was he doing there? Why was he snooping around?! Kasi kung gumamit siya ng elevator ay maririnig sana namin ang pagbukas ng pintuan.

Nanginginig tuloy ang tasa ngayon sa kamay ko habang papunta sa opisina niya.

Relax! Si Killian lang iyan, self!

Kumatok ako sa pintuan niya bago ako pumasok sa loob. And then I carefully set his coffee on his desk.

“Anything else, Mr. de Vera?” propesyunal kong tanong, kahit na may parte sa isipan ko ang gustong isaboy sa kanya ang kape ngayon.

Hindi niya ako sinagot o nilingon man lang. Tutok na tutok lang siya sa mga dokumentong binubusisi niya. Maya-maya pa ay humigop siya ng kape.

“In all fairness, nag-improve ang lasa ng kape mo.”

Bahagyang nagdilim ang paningin ko. Dahil walang ibang tao sa paligid, pwede nang mamersonal? Kung merong nakarinig noon, ano na lang ang iisipin nila?

“Thanks, Mr. de Vera.” Pinalagpas ko na lang ang ginawa niya paramatapos na kaagad ang usapan.

“But— I wonder…. Did you happen to damage your brain or something?”

Excuse me? Ang bastos! Awtomatiko tuloy na umarko ang kilay ko. Mabuti na lang at mabilis kong napawi ang ekspresyon at kinalma ang sarili.

Bigla na lang niyang initsa sa sahig ang ilang stack ng mga dokumento. Literal na nagliparan ang mga papel sa opisina niya. Halos dumugo na tuloy ang ibabang labi ko sa labis na pagkagat ko dahil sa pagtitimpi.

“Why don’t you see for yourself, Ms. Flores?” walang kaabog-abog na sabi niya.

Nginitian ko pa muna siya bago ako yumuko para pulutin ang mga papel. Pero hindi na ako nakatiis at pinakyu ko na talaga siya habang nasa sahig ako.

Pagkatayo ko ay muli ko siyang nginitian. “Give me a moment, Mr. de Vera. I’ll check the files.”

Siguro inabot ako ng mga kinse minuto bago natapos. I already checked and rearranged everything.

“Excuse me, Mr. de Vera, can you tell me kung nasaan yung mga error? So I can edit it. And also, these reports are not that urgent. So I’ll submit it by tomorrow.”

“Are you telling me you cannot define what’s right from wrong, Ms. Flores? Then why are you even here? O gusto mo ako na ang gumawa ng trabaho mo?”

Of course, hindi niya sasabihin, dahil maski siya hindi niya alam kung nasaan ang mga sinsabi niyang mali! “Okay, sir. Then, I’ll get right to it.”

Iyon lang at nilayasan ko na ang damuho. Pagkarating ko sa desk ko ay nag-aalalang tiningnan ako ng dalawa.

“Don’t you dare open your filthy mouths!” babala ko sa kanila pareho. Handa na akong manakit talaga.

Mukha namang na-gets nila ang point ko kaya nanahimik lang sila at hinayaan akong magtipa nang payapa sa computer ko.

I just retyped everything. Wala akong nakitang kahit na anong mali. Pinabasa ko pa nga kay Diane at Suzaine ang mga gawa ko, pero wala naman silang napansing mali.

Saka ako bumalik kay Killian.

And you know what? Hindi niya nagustuhan ang font at ang mga indentions at kung ano-ano pa. Ni-lecture-an pa ako ng damuho kung anong dapat kong sundin. And then I reedited everything again.

Pagkarating ko roon ay kailangan pa daw niya ng tatlong kopya so bumalik na naman ako para lang i-photocopy ang mga dokumento.

Lagpas alas singko na, at ngayon ay pabalik na akong muli kay Killian. Pag ito talaga may inutos pa!

“Good job, Ms. Flores.”

Napabuga ako nang marinig ang papuri niya. Finally, makakalabas ako on time!

Pero naghagis na naman siya ng mga panibagong dokumento sa ‘kin. “Now, check those. Kaunti lang iyan, kumpara sa nauna.”

Gusto ko na siyang sakalin sa mga pagkakataong iyon. Mabuti na lang at alas otso pa ang usapan namin ng ka-date ko.

Muli akong bumalik sa desk at nagsimula nang gawin ang mga walang kwentang pinapagawa ni Killian.

Hindi ko alam pero umabot pa ako ng ala syete bago ako tuluyang sumabog at nagreklamo sa kanya.

“Are you being for real, Mr. de Vera? This is straight-up bullying and power-trip? Nananadya ka ba o ano?” singhal ko sa kanya.

“Why would I do that, Ms. Flores? You don’t mean a thing to me." Natameme ako a sinabi niyang iyon. "But these files you’ve worked on, they meant a lot. So, thank you for your time.”

Meron pa sana akong gustong sabihin, pero baka humaba pa lalo ang usapan. “Then, I’ll take my leave now, sir.”

Halos takbuhin ko na ang distansya papunta sa pintuan niya para lang hindi ko na marinig ang susunod pa niyang sasabihin, kung meron man.

“Oh, by the way—”

“What?!” sigaw ko bago siya samaan ng tingin. I quickly cupped my mouth, realizing the gravity of my disrespect.

“I’m so sorry, Mr. de Vera. I—” Napalunok ako, hindi alam ang idadahilan.

“It’s already seven-thirty. Should I just take you home?”

Pagkasabi niya noon ay may mga alaalang nanumbalik sa ‘kin. Pero agad ko namang pinalis ang mga iyon sa isipan ko. I didn’t mean a thing to him, anyway.

“No need, sir. But thanks for the gesture.”

Iyon lang at lumabas na ako ng opisina niya. Hindi na rin naman niya ako tinawag o ano.

I’ve attained my freedom at last.

Or so I thought.