Chapter 5

Lumagpas ako ng bente minuto sa usapan namin na alas otso. Nakakahiya. Kaya ginandahan ko na lang lalo ag sarili ko.

Adorned in my pink flowing dress, I entered this high-end riverside restaurant. Napakaganda ng interior ng restaurant. The dim lights even reflect on the still river. Even the ambience, the whispers and silent laugh and chittering of the people inside, tunog mayaman.

Meron lang akong isang bagay na pinagsisisihan. I should have went with a messy bun. Hinayaan ko lang kasi na nakalugay ang maalon kong buhok, eh sobrang mahangin nga pala dito dahil bandang ilog nga. My bad. Kanina ko pa tuloy natitikman ang mga hibla ng buhok ko. Ang ginawa ko na lang ay tinipon ko ang hanggang baywang na buhok ko sa kaliwang balikat, taliwas sa buga ng hangin.

Inakay ako ng isang staff papunta sa mesa sa may bandang bintana. Sitting there was a handsome guy in black tailored suit. Kaagad niya akong ngitian, and his smile kind of warmed my heart.

Nakasalamin siya, with thick black frame, which made him look like an intelligent guy. Not bad. Medyo pa-square pa ang mukha niya, kaya ang cute niya lalong tignan. Hindi gaya ni Killian na akala mo ay nagparetoke because that bàstard really had a killer jaw partnered with wide neck, na lagi ko talagang pinangigigilan kapag nakapaibabaw siya sa 'kin dati. Napakahirap kasing pigilan ang sarili na papulahin ang maputing leeg noon ni Killian.

Ah, shìt! Ano na naman bang pumasok sa kukote ko? I am in this gòddamn blind date para tuluyan nang maglaho ang mga alala ni Killian, pero ano? The first thing I did is recount a very pèrverted memory to compare with this guy?

Bumakas ang pag-aalala sa mukha ng lalaki sa harap ko. Malamang napansin niya ang kagagahan ko at baka naisip niyang hindi ko siya bet because I clearly remember contorting my face to the highest degree upon realizing I was thinking of Killian again.

"Ms. Flores, are you okay?"

"No, I'm not," usal ko na medyo kinalungkot niya. "Because my date looked like a celebrity, hindi ko tuloy maiwasang kabahan," banat ko pa.

Siguro ikang minuto rin siyang nag-loading sa sinabi ko bago siya natawa. "You're so funny. I like you already."

Saka ko siya nginitian. “Mr. Nathan Gonzales, right?”

“Just call me Nate, Ms. Flores.” He even pulled out a seat for me. What a gentleman.

Naupo na kaming dalawa at pinagmsdan ko muna ang mukha niya bago ako muling nagsalita. “I’m so sorry, na-late ako. Something just happened at work.”

“It’s okay, Ms. Flores, I understand.”

“You can call me Alessia. Minsan tinatawag din akong ‘Sha’ ng mga kaibigan ko.”

“Then, I’ll call you Alessia. I don't plan on becoming just your friend, anyway."

Ako naman ang natameme sa sinabi niya bago humagikhik. Aba gumaganti ng banat?

Siguro ilang minuto pa kaming nagtapunan ng banat sa isa't isa at nagtawanan sa mga kalokohan namin bago kami nagdesisyon na umorder. I didn't even realize the time. Sobrang saya niya kausap. May humor na tapos ang articulate pa. I found myself liking him too, as a person, not romantically... at least yet.

Inabot niya na sa ‘kin ang menu. Pero bago ko pa man makuha iyon sa kanya ay may humablot sa palapulsuhan ko. “Ms. Flores.”

At first, akala ko waiter lang. But when I looked up agad akong napangiwi. It was Killian! What the heck was he doing here?!

“Mr. de Vera, anong ginagawa mo rito?” nagtatakang tanong ko .

Pansamantalang bumalik ang tingin ko sa kamay ni Killian. Napansin ko kasi ang kulay blue na cufflink doon. At naalala kong may binigay rin ako sa kaya dati na ganoon. Pinag-ipunan ko pa ng ilang buwan, pero ni isang beses hindi naman niya ginamit.

Ano bang nangyayri sa ‘kin?! This wasn’t the time for relishing such memories.

“Meron tayong kailangan puntahan. Work matters. And it’s urgent.” His voice was firm, like he really meant what he said.

Napanganga lang ako sa sinabi niya. Hindi ko alam kung seryoso ba talaga siya o nagdadahilan lang.

But whatever it was, nakakahiya kay Nate. Pinaghintay ko na nga yung tao, tapos iiwan ko pa.

“Nate, I’m so sorry I need to talk—” Bigla na lang akong hinaklit ng magaling na lalaki at talagang napatayo ako.. “Ah! Killian! Ano bang ginagawa mo?!” I protested while he tried to drag me out of the restaurant.

Nagmatigas ako, and what did he do? Bigla na lang niya akong binuhat and he hoisted me over his shoulder like a freakin sack of potatoes!

“Killian!” sigaw ko sa kanya, nagpupumiglas pa rin. “Ibaba mo ‘ko!”

“Behave yourself! O malalaglag ka talaga!”

“No! Put me down!”

Nagulat ako sa biglang paghampas niya sa pisngi ng pwètan ko. Aakalain mo talaga na na toddler ako na nagtatantrums lang.

“Fùck you, Killian!” Hindi na ako nakatiis.

“Sure. Let’s talk about that later.”

Pero kinagat ko na ang balikat niya sa sobrang inis ko. He cried in pain, at saka lang niya ako binaba.

At ang una kong ginawa nang ibaba niya ako ay ang hampasin ang balikat niya. “What the fùck is wrong with you?!”

“I know that guy, I’m just trying to save you the heartache.”

I scoffed at his words. “Save me from the heartache? Coming from you, Killian?”

Para akong baliw na napabunghalit ng tawa sa sinabi niya. “Mr. de Vera, if you hated me that much, at hindi okay sa ‘yo na maging katrabaho ako, just freakin fire me. Tatanggapin ko naman ang desisyon mo eh. Bakit kailangan mo pa pahirapan ang mga sarili natin?”

“Oh, don’t tell me na balak mo akong pahirapan araw-araw sa trabaho? What is this? Some sort of a punishment? Binili mo lang ba yung kumpanya na pinagtatrabahuan ko because of me?”

Si Killian naman ang natawa sa sinabi ko. “I told you, you don’t mean anything to me.”

“Then fùcking leave me alone, Killian!”

“So what? So you can have fun? Matapos ng ginawa mo sa ‘kin?”

“Ang lagay ikaw lang ang pwedeng magpakasasa sa iba?” sumbat ko sa kanya. At anong ginawa ko sa kanya? Bakit parang kasalanan ko pa?

“What are you even taking about?” kunot-noong tanong niya. Akala mo talaga ay wala siyang kaideya-ideya sa mga ginawa niya.

“You know what, Killian, I’m tired. Gusto ko nang umuwi. Please lang, huwag mo na akong sundan.”

With that I started to walk away. Ni hindi ko na rin siya tinapunan ng tingin. Nawala na tuloy ako sa mood makipag-date kahit medyo nakokonsensya ako sapag-iwan kay Nate.

And again, I was reminded of that night when Killian left me.

Iniwan niya sa akin ang lahat ng pera niyang nagkakahalagang limang milyon, maski ang apartment na tinitirhan namin. He left me everything he had. Well except for the pain and heartaches he gave me. At maging ang mga taon na sinayang ko sa kanya, hindi niya na iyon mababalik.

Now, what was he trying to do going back to my destroying my life once again? When in fact, hindi pa nga ako nga ako nakakaahon!