LOGIN
[PAOLA POV]
Para sa akin, ang pinaka-sexy na parte ng katawan ng isang lalaki para magkaroon ng tattoo ay ang kanyang mga kamay. Lalo na ang mga nasa daliri.
Huwag mo nang tanungin, kung bakit ganun ang trip ko!
Sa kasalukuyan, ang aking isip ay okupado ng mga erotic na kaisipan, at isa sa mga eksenang iyon ay kinabibilangan ng isang kamay na may tattoo na nakapulupot sa aking leeg, at isang malaking katawan na nakikipagtalik sa akin hanggang sa makalimutan ko na ng tuluyan ang aking pangalan.
Ang dahilan ng lahat ng mga kaisipang ito? Ang kagalang-galang na lalaking may tattoo at may hawak na inumin, na nakatingin sa akin mula sa kabilang dulo ng bar na lubhang siksikan sa dami ng tao.
Shiittt! napakasarap niyang tingnan, nakaka-horny talaga.
Ang buong bar ay napakaingay parang may kaguluhan na pinangungunahan ng malakas at thumping na deep house music na kanta ng Chainsmokers na “addicted” na tila ginigiba ang aking dibdib. Ang bass ay umalingawngaw sa mga buto ko. Sa bawat paghina at paglakas ng beat, may mga salita akong naririnig mula sa paligid.
Pilit kong sinikap na iwasan ang ingay, ngunit ang enerhiya ng lugar ay sobrang malakas. Ang malamig na hangin na naaamoy mo na nanggagaling sa aircon ay magkahalong amoy na ng pawis, mamahaling cologne, at alkohol.
Una ko siyang napansin nang maramdaman ko ang mga mata sa likod ko. Alam mo, ‘yung pakiramdam na may nanonood sa iyo.
Ang lalaking iyon ay napaka-gwapo. Ang mukha niya ay kapansin-pansing mala-anghel—may kulay brown na mga mata, isang inukit na jawline, at matabang labi. Sa ngayon, siya ang pinakaseksi na lalaking nakita ko at nagdulot ito sa akin ng pagkailang sa aking kinauupuan.
Kagagaling ko lang putulin ang relasyon sa aking regular na fuck buddy na parang blangkong canvas—ang kabaligtaran ng lalaking kasalukuyang nakatingin sa akin na para bang gusto niya akong kainin nang buo.
Ang ideya ni Maru ng kinky ay ang agresibo ng pagkuskos sa aking clit habang nakikipagtalik at sinasabing, “Awe, you like that?”
Ang pagiging magkatugma ay hindi isang bagay na pwedeng pilitin, kahit gaano mo pa kagusto ang isang tao.
Hindi lang ito gumana at ako ay lampas na sa pagiging sexually frustrated.
Kaya ako pumunta sa bar—para libangin ang sarili ko. Ngunit sa halip, napasailalim ako sa isang masusing titig mula sa pinakamainit na lalaking nakita ko. Ang kanyang mga mata ay nakatuon sa akin, at napilitan akong ngumiti nang konti. Just come over there, for fucks sake.
Samantalang, may isang babae sa tabi ko, nakasandal sa kanyang kaibigan dahil sa kalasingan, ang kanyang boses ay bahagyang naririnig sa malakas na musika. “Girl, ang gwapo niya! Kausapin mo na!” “Huy, sino bang tinitingnan mo?” bulong ng kaibigan niya.
Walang pag-aalinlangan, tumango ako ng bahagya bilang senyales para lumapit siya. Agad akong lumingon sa aking upuan, biglang natakot na makita ang kanyang reaksyon.
Ano kung hindi pala ako ang tinitingnan niya? Kumilos ka nang normal, gaga ka.
Sinimsim ko ang aking whiskey at bumuntong-hininga.
Naramdaman ko ang kanyang presensya bago ko pa man siya narinig.
“Never had a woman call me over before.” Isang malalim at mainit na boses ang nagdulot sa akin upang tingnan siya mula sa aking inumin. Hindi ko inaasahan ang mayamang accent niya, at automatico siyang naging sampung beses na mas mainit. Umupo ang estranghero sa bakanteng stool sa tabi ko, napakalapit, na naamoy ko ang subtle na perfume na suot niya.
Hindi ko pinansin ang ingay. Ang atensyon ko ay nasa kanya na.
Nang tiningnan ko siya, siya ay may ink mula sa likod ng kanyang kamay hanggang sa leeg. Mas kaakit-akit siyang tingnan nang malapitan.
“You were staring at me. You're scared to make a move or what?” tanong ko.
“Scared?” Ngumiti siya ng bahagya, ipinapakita ang kanyang perpektong ngiti. “I was making sure you weren't waiting for a man since you are all alone,” sabi niya, “taking a sip of the clear liquid? I’m guessing vodka.”
Umikot ako sa aking stool at hinayaan ang aking tuhod na dumikit sa gilid ng kanyang hita. “Oh, yeah? Do you care about stuff like that?” tanong ko.
Tumingin siya sa aking tuhod, at dumilim ang kanyang mga mata habang humigpit ang hawak niya sa baso. “No, I don't. But you probably do.”
“Bold of you to assume anything about me from ten feet away,” sabi ko. Ang kanyang mga mata ay bumaba sa aking cleavage bago muling tumingin sa akin nang may pasimpleng ngisi.
“Ah,” tumango siya. “It’s rare seeing a beautiful woman sitting alone.”
Kung masusunod lang ang gusto ko, maghuhubad ako mismo sa bar na iyon at hahayaan siyang sipingan ako hanggang sa mawalan ako ng malay.
"May tao ba sa buhay mo na magagalit dahil nakaupo ka rito at kinukumplimentuhan ako?"
Ang DJ ay biglang nagpalit ng kanta, ang bass ay lalong lumakas!” sigawan ang mga party goers.
Ngumisi siya at nagtanong ng mapaglaro, “Why? You can’t fight?”
“Over a man? I’d rather eat glass.”
“I respect that,” tumango siya. “To answer your question, no there’s not.”
“Glad we’re on the same page now.”
“What’s your name, hottie?” tanong niya. Ipinagsalikop ko ang aking mga binti upang itago kung gaano ako apektado.
“Definitely not a hottie. Paola,”
“Paola,” sinubukan niya ito sa kanyang dila at walang-hiya akong tiningnan mula ulo hanggang paa. “Such an innocent name.”
Tumawa ako. “Aw, hindi ako inosente. Are you going to tell me your name?”
Yumuko siya pasulong, inalis ang aking mahaba at maitim na buhok mula sa aking balikat. Ang pagnanasa sa kanyang mga mata ay kitang-kita. Dinilaan niya ang kanyang ibabang labi—Ang ginawa niyang iyon ay halos sapat na para mapaluhod ako.
“If I do, you have to promise to be mine for the night.” sabi niya nang napakalambing.
“And if I don’t?” tanong ko, habang itinuturo ko ang aking mga daliri sa kanyang hita.
“Then we have no business even having this conversation, right Paola?” Siya ay direkta, ganoon ang gusto ko.
Ngumisi ako. “I was yours the minute I laid my eyes on you. Name.”
Ako ay isang beinte-singko anyos na babae na kumikilos na parang isang horny na tinedyer.
Ang mga labi ng estranghero ay nagbigay ng isang maliit na ngiti at kinagat niya ang kanyang ibabang labi. “Kristoff.”
Kinuha ko ang aking clutch at naglagay ng ilang notes sa ilalim ng baso. Tumayo ako. Tinitignan niya ako ng masidhi habang yumuko ako pasulong hanggang sa ang aking mga labi ay halos dumikit na sa kanyang tainga.
“My place or yours, Kris?” tanong ko nang mahina.
Sa kalagitnaan ng tugtog, may isang sigawan mula sa isang grupo: “KISS! KISS! KISS!” Pero hindi sila pinapansin ni Kristoff. Ang mga mata niya ay nakatuon lang sa akin.
“Yours,” tumugon si Kristoff laban sa aking mga labi.
Nang walang babala, tumayo siya at hinawakan ang aking baywang, inilagay ang isang matigas na halik sa aking mga labi. Ang kanyang bibig ay malamig at may lasa ng minty vodka, at natagpuan ko ang aking sarili na umungol sa kanyang bibig.
Ang halik pa lamang ay sapat na upang manginig ang aking pussy.
“Yours,” tugon ni Kristoff. Tumango ako, tulala pa rin. Hinawakan niya ang aking kamay at sinimulan akong akayin palabas ng bar, papalayo sa ingay at chaos.
Pinigilan ko ang sarili kong mapangiti. Na-miss ko ito; na-miss ko ang kasabikan ng makipagtalik sa bago, at ako ay sobrang handang-handa na.
[The Woman Who Woke Up](Paola – First Person POV)Hindi ako umiiyak habang naglalakad palabas ng ospital.Hindi ako sumisigaw.Hindi ako nanginginig.Ang mas delikado sa isang babaeng nasaktan—ay ‘yung babaeng tumahimik.The sliding glass doors close behind me, and for a second, I expect to feel something dramatic. A breakdown. A collapse. Maybe regret.Wala.The air outside is warm. Normal. Offensively normal.May mga taong naglalakad. May tumatawa. May nag-uusap sa phone.The world did not stop when mine did.I press my palm against my stomach.Flat.Ordinary.Empty.And the worst part?It was always empty.Sa kotse, hindi ko binubuksan ang radyo. Hindi ko tinatawagan si Gabriel. Hindi ko rin siya binablock.Hindi pa.I replay everything instead.The first “appointment.”The way the doctor never let me hold the ultrasound device myself.The way Gabriel always answered questions for me.“Normal lang ba ‘to?”“Stress lang ‘yan, Doc. She’s been through a lot.”The heartbeat.God.The
[The Man Who Built a Heartbeat](Gabriel – First Person POV)I knew the exact moment Paola started to break.It wasn’t loud.It wasn’t dramatic.It was quiet.It was the way she stopped arguing.The way she stared at the wall after her sister’s funeral, and didn’t blink for too long. The way she held her stomach one night in her sleep, not because there was anything there, but because her body was looking for something to protect.That was the first time I thought about it.The idea.It didn’t come from cruelty.It came from fear.Fear of losing her.Fear of watching her dissolve in front of me.And maybe—if I’m honest—fear of being left alone with the guilt I carry every day.She kept saying, “I feel empty.”And I couldn’t fix her grief.I couldn’t bring back her sister.I couldn’t undo the past.But I could give her something.A reason.A future.A heartbeat.The first time she told me she might be pregnant, I should’ve corrected her.She came out of the bathroom, pale and shaking.
[Ang Huling Pintig ng Algorithm]Ang lamig ng hangin sa labas ng pasilidad ay parang nananaga sa balat. Hindi ito katulad ng kontroladong klima sa loob ng Synthesis; ito ay marumi, amoy asupre, at puno ng poot ng mundong pinabayaan. Habang nakalambitin sila sa ilalim ng mabilis na cargo drone, nararamdaman ni Paola ang bawat pag-alon ng kaba sa dibdib ni Gabriel. Magkadikit ang kanilang katawan, pero ang atensyon ni Paola ay nakapako sa asul na sphere na nakasabit sa pagitan nila."Paola, kailangan nating kumilos agad paglapag," bulyaw ni Gabriel sa gitna ng ugong ng makina. "Ang Seed Server ay dalawang kilometro na lang mula rito. Doon natin ibubuhos ang lahat."Hindi sumagot si Paola. Nakatitig lang siya sa asul na liwanag ng sphere. Sa bawat pagkutitap nito, parang nararamdaman niya ang isang mahinang sipa—hindi sa kanyang sinap
[Ang Arkitektura ng Pag-asa]"Hawakan mo ang kamay ko, Paola! Huwag kang lilingon!" sigaw ni Gabriel habang bumabagsak ang mga tipak ng semento mula sa kisame ng laboratoryo.Hindi makapaniwala si Paola. Ang init ng palad ni Gabriel ay totoo—hindi ito ang mekanikal na init ng android kanina. Ito ay pawis, gaspang, at panginginig ng isang taong buhay. Sa kabilang kamay ni Gabriel ay mahigpit niyang yakap ang asul na metallic sphere—ang kanilang anak."Paano ka nakapasok dito? Akala ko... akala ko patay ka na sa labas ng pader!" tanong ni Paola habang tumatakbo sila sa madilim na pasilyo na tanging pulang emergency lights lang ang tumatanglaw."Tinulungan ako ng mga 'Outliers'—ang mga taong hindi tinanggap ng Synthesis," paliwanag ni Gabriel nang hindi tumitigil sa pagtakbo. "Matagal na silang naghuhukay sa ilalim ng pasilidad na ito. Hinintay lang namin ang tamang pagkakataon. At ang pagkakataong iyon ay ang pagbagsak ng firewall ni Kristoff."Tumigil sila sa isang sangandaan. Mula sa
[Ang Bagong Simula ng Wakas]"Hello, Paola. Ako ang asawa mo. Nakalimutan mo na ba?"Ang mga salitang iyon ay tumama sa pandinig ni Paola na parang isang malamig na hampas ng bakal. Tiningnan niya ang lalaking nakatayo sa harap niya. Ang bawat kurba ng panga, ang lalim ng mga mata, at ang tindig nito ay eksaktong kopya ni Gabriel—ang Gabriel na minahal niya sa loob ng Synthesis. Ngunit may mali. Ang boses nito ay walang gaspang, walang pag-aalinlangan, at higit sa lahat, walang init."Hindi ikaw si Gabriel," bulong ni Paola. Sinubukan niyang gumalaw, ngunit ang mga kadena sa kanyang pulso ay humigpit.Ngumiti ang lalaki, isang mekanikal at perpektong ngiti. "Ako ang bersyon na kailangan mo, Paola. Ang bersyong hindi ka iiwan. Ang bersyong hindi mapapagod sa pagprotekta sa iyo."Lumapit ang babaeng sundalo, si Dr. Aris—isang neuro-technician ng Order. "Subject 00, huwag mong pahirapan ang sarili mo. Ang lalaking nasa harap mo ay ang Unit G-45. Siya ang bunga ng lahat ng data na nakuha
[Ang Abo ng Kahapon]Ang katahimikan ay hindi payapa. Ito ay nakabibingi, may dalang bigat na tila nakapatong sa dibdib ni Paola. Nang dahan-dahan niyang imulat ang kanyang mga mata, hindi ang puting kisame ng operating room ang bumungad sa kanya. Sa halip, ang langit ay kulay ube at abo, nagniningas sa mga labi ng isang mundong tila gumuho na.Wala na ang operating table. Wala na ang mga makina. Ang tanging nasa paligid niya ay ang malawak na kapatagan ng abo at ang amoy ng sunog na pangarap."Kristoff?" mahinang tawag niya. Ang boses niya ay tuyot, parang nagdaan sa mahabang tagtuyot.Walang sumagot. Ngunit sa tabi niya, naroon ang puting lab coat na suot ni Kristoff kanina. Malinis ito, walang bakas ng dugo, ngunit walang tao sa loob. Sa tabi nito ay isang maliit na sapatos ng sanggol—ang sapatos na dapat ay isusuot ng kanyang anak."Nandito ka pa rin sa loob ng alaala, Paola."Napalingon siya. Sa likuran niya, nakatayo ang orihinal na Gabriel. Ngunit hindi na siya mukhang mandirig







