Se connecter
[PAOLA POV]
Para sa akin, ang pinaka-sexy na parte ng katawan ng isang lalaki para magkaroon ng tattoo ay ang kanyang mga kamay. Lalo na ang mga nasa daliri.
Huwag mo nang tanungin, kung bakit ganun ang trip ko!
Sa kasalukuyan, ang aking isip ay okupado ng mga erotic na kaisipan, at isa sa mga eksenang iyon ay kinabibilangan ng isang kamay na may tattoo na nakapulupot sa aking leeg, at isang malaking katawan na nakikipagtalik sa akin hanggang sa makalimutan ko na ng tuluyan ang aking pangalan.
Ang dahilan ng lahat ng mga kaisipang ito? Ang kagalang-galang na lalaking may tattoo at may hawak na inumin, na nakatingin sa akin mula sa kabilang dulo ng bar na lubhang siksikan sa dami ng tao.
Shiittt! napakasarap niyang tingnan, nakaka-horny talaga.
Ang buong bar ay napakaingay parang may kaguluhan na pinangungunahan ng malakas at thumping na deep house music na kanta ng Chainsmokers na “addicted” na tila ginigiba ang aking dibdib. Ang bass ay umalingawngaw sa mga buto ko. Sa bawat paghina at paglakas ng beat, may mga salita akong naririnig mula sa paligid.
Pilit kong sinikap na iwasan ang ingay, ngunit ang enerhiya ng lugar ay sobrang malakas. Ang malamig na hangin na naaamoy mo na nanggagaling sa aircon ay magkahalong amoy na ng pawis, mamahaling cologne, at alkohol.
Una ko siyang napansin nang maramdaman ko ang mga mata sa likod ko. Alam mo, ‘yung pakiramdam na may nanonood sa iyo.
Ang lalaking iyon ay napaka-gwapo. Ang mukha niya ay kapansin-pansing mala-anghel—may kulay brown na mga mata, isang inukit na jawline, at matabang labi. Sa ngayon, siya ang pinakaseksi na lalaking nakita ko at nagdulot ito sa akin ng pagkailang sa aking kinauupuan.
Kagagaling ko lang putulin ang relasyon sa aking regular na fuck buddy na parang blangkong canvas—ang kabaligtaran ng lalaking kasalukuyang nakatingin sa akin na para bang gusto niya akong kainin nang buo.
Ang ideya ni Maru ng kinky ay ang agresibo ng pagkuskos sa aking clit habang nakikipagtalik at sinasabing, “Awe, you like that?”
Ang pagiging magkatugma ay hindi isang bagay na pwedeng pilitin, kahit gaano mo pa kagusto ang isang tao.
Hindi lang ito gumana at ako ay lampas na sa pagiging sexually frustrated.
Kaya ako pumunta sa bar—para libangin ang sarili ko. Ngunit sa halip, napasailalim ako sa isang masusing titig mula sa pinakamainit na lalaking nakita ko. Ang kanyang mga mata ay nakatuon sa akin, at napilitan akong ngumiti nang konti. Just come over there, for fucks sake.
Samantalang, may isang babae sa tabi ko, nakasandal sa kanyang kaibigan dahil sa kalasingan, ang kanyang boses ay bahagyang naririnig sa malakas na musika. “Girl, ang gwapo niya! Kausapin mo na!” “Huy, sino bang tinitingnan mo?” bulong ng kaibigan niya.
Walang pag-aalinlangan, tumango ako ng bahagya bilang senyales para lumapit siya. Agad akong lumingon sa aking upuan, biglang natakot na makita ang kanyang reaksyon.
Ano kung hindi pala ako ang tinitingnan niya? Kumilos ka nang normal, gaga ka.
Sinimsim ko ang aking whiskey at bumuntong-hininga.
Naramdaman ko ang kanyang presensya bago ko pa man siya narinig.
“Never had a woman call me over before.” Isang malalim at mainit na boses ang nagdulot sa akin upang tingnan siya mula sa aking inumin. Hindi ko inaasahan ang mayamang accent niya, at automatico siyang naging sampung beses na mas mainit. Umupo ang estranghero sa bakanteng stool sa tabi ko, napakalapit, na naamoy ko ang subtle na perfume na suot niya.
Hindi ko pinansin ang ingay. Ang atensyon ko ay nasa kanya na.
Nang tiningnan ko siya, siya ay may ink mula sa likod ng kanyang kamay hanggang sa leeg. Mas kaakit-akit siyang tingnan nang malapitan.
“You were staring at me. You're scared to make a move or what?” tanong ko.
“Scared?” Ngumiti siya ng bahagya, ipinapakita ang kanyang perpektong ngiti. “I was making sure you weren't waiting for a man since you are all alone,” sabi niya, “taking a sip of the clear liquid? I’m guessing vodka.”
Umikot ako sa aking stool at hinayaan ang aking tuhod na dumikit sa gilid ng kanyang hita. “Oh, yeah? Do you care about stuff like that?” tanong ko.
Tumingin siya sa aking tuhod, at dumilim ang kanyang mga mata habang humigpit ang hawak niya sa baso. “No, I don't. But you probably do.”
“Bold of you to assume anything about me from ten feet away,” sabi ko. Ang kanyang mga mata ay bumaba sa aking cleavage bago muling tumingin sa akin nang may pasimpleng ngisi.
“Ah,” tumango siya. “It’s rare seeing a beautiful woman sitting alone.”
Kung masusunod lang ang gusto ko, maghuhubad ako mismo sa bar na iyon at hahayaan siyang sipingan ako hanggang sa mawalan ako ng malay.
"May tao ba sa buhay mo na magagalit dahil nakaupo ka rito at kinukumplimentuhan ako?"
Ang DJ ay biglang nagpalit ng kanta, ang bass ay lalong lumakas!” sigawan ang mga party goers.
Ngumisi siya at nagtanong ng mapaglaro, “Why? You can’t fight?”
“Over a man? I’d rather eat glass.”
“I respect that,” tumango siya. “To answer your question, no there’s not.”
“Glad we’re on the same page now.”
“What’s your name, hottie?” tanong niya. Ipinagsalikop ko ang aking mga binti upang itago kung gaano ako apektado.
“Definitely not a hottie. Paola,”
“Paola,” sinubukan niya ito sa kanyang dila at walang-hiya akong tiningnan mula ulo hanggang paa. “Such an innocent name.”
Tumawa ako. “Aw, hindi ako inosente. Are you going to tell me your name?”
Yumuko siya pasulong, inalis ang aking mahaba at maitim na buhok mula sa aking balikat. Ang pagnanasa sa kanyang mga mata ay kitang-kita. Dinilaan niya ang kanyang ibabang labi—Ang ginawa niyang iyon ay halos sapat na para mapaluhod ako.
“If I do, you have to promise to be mine for the night.” sabi niya nang napakalambing.
“And if I don’t?” tanong ko, habang itinuturo ko ang aking mga daliri sa kanyang hita.
“Then we have no business even having this conversation, right Paola?” Siya ay direkta, ganoon ang gusto ko.
Ngumisi ako. “I was yours the minute I laid my eyes on you. Name.”
Ako ay isang beinte-singko anyos na babae na kumikilos na parang isang horny na tinedyer.
Ang mga labi ng estranghero ay nagbigay ng isang maliit na ngiti at kinagat niya ang kanyang ibabang labi. “Kristoff.”
Kinuha ko ang aking clutch at naglagay ng ilang notes sa ilalim ng baso. Tumayo ako. Tinitignan niya ako ng masidhi habang yumuko ako pasulong hanggang sa ang aking mga labi ay halos dumikit na sa kanyang tainga.
“My place or yours, Kris?” tanong ko nang mahina.
Sa kalagitnaan ng tugtog, may isang sigawan mula sa isang grupo: “KISS! KISS! KISS!” Pero hindi sila pinapansin ni Kristoff. Ang mga mata niya ay nakatuon lang sa akin.
“Yours,” tumugon si Kristoff laban sa aking mga labi.
Nang walang babala, tumayo siya at hinawakan ang aking baywang, inilagay ang isang matigas na halik sa aking mga labi. Ang kanyang bibig ay malamig at may lasa ng minty vodka, at natagpuan ko ang aking sarili na umungol sa kanyang bibig.
Ang halik pa lamang ay sapat na upang manginig ang aking pussy.
“Yours,” tugon ni Kristoff. Tumango ako, tulala pa rin. Hinawakan niya ang aking kamay at sinimulan akong akayin palabas ng bar, papalayo sa ingay at chaos.
Pinigilan ko ang sarili kong mapangiti. Na-miss ko ito; na-miss ko ang kasabikan ng makipagtalik sa bago, at ako ay sobrang handang-handa na.
[The Cost of Knowing]Paola’s POV“Minsan, ang katotohanan ay hindi ka inililigtas—binibigyan ka lang nito ng mas malinaw na dahilan kung bakit ka dapat lumaban.”“She’s missing.”Hindi agad nag-sink in ang sinabi ni Victor.Para siyang maling salita na hindi pa kayang iproseso ng utak ko.Missing.Hindi patay.Hindi injured.Hindi safe.Missing.Mas masahol iyon.Mas walang kontrol.Mas maraming puwedeng mangyari sa pagitan.“Anong ibig mong sabihin na missing?” tanong ko, dahan-dahan.Hindi ko maramdaman ang mga kamay ko.Hindi ko maramdaman ang paa ko.Pero malinaw ang boses ko.Mas malinaw kaysa dati.Hindi agad sumagot si Victor.Nakatitig lang siya sa phone niya, parang umaasang magbabago ang sinabi sa kabilang linya kung hindi siya gagalaw.“Victor.”Mas matalim na ang boses ko ngayon.Tumigil siya.Then he ended the call.Dahan-dahan niyang ibinaba ang phone.“She left the hospital,” sabi niya.“Hindi siya pwedeng basta umalis kung ganun kalala ang kondisyon niya,” sagot ko ag
[What I Choose to Break]Paola’s POV“Hindi lahat ng laban kailangang ipanalo. Pero may mga laban na kailangan mong tapusin—kahit ikaw ang mabasag sa dulo.”Nakatingin sa akin si Gabriel.Hindi gumagalaw.Hindi humihinga nang malalim.Hindi nagsasalita ulit.Naghihintay lang.Sa sagot ko.Sa utos ko.Sa kung anong klaseng babae ang pipiliin kong maging sa sandaling ito.Sa likod niya, nakatayo si Victor—hindi na ganoon ka-komportable, hindi na ganoon ka-sigurado.Pero hindi pa rin siya takot nang sapat.Hindi pa.“Paola,” ulit ni Gabriel, mas mahina ngayon, pero mas mabigat.“Sabihin mong umalis ako… o sabihin mong tapusin ko ito.”Ang bigat ng mga salita niya hindi dahil sa galit.Kundi dahil alam kong kaya niyang gawin pareho.Kaya niyang umalis.At kaya rin niyang sirain si Victor hanggang wala nang matira.At ang pipili kung alin doon ang mangyayari—ako.Huminga ako nang mabagal.Ramdam ko pa rin ang panginginig sa katawan ko, pero hindi na ito takot.Hindi na hiya.Galit.Malinaw
[The Truth I Never Remembered]Paola’s POV“Ang pinakamalulupit na kasinungalingan ay hindi iyong sinasabi sa’yo ng ibang tao. Kundi iyong pinaniwala ka nilang sabihin sa sarili mo sa loob ng maraming taon.”Walang gumalaw matapos maputol ang tawag.Nasa kamay ko pa rin ang phone. Manhid na ang mga daliri ko sa higpit ng hawak ko rito.Nakatayo si Victor sa tapat ko, maputla sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa suite na ito.Si Gabriel nasa tabi ko, tahimik at delikado, pero kahit ang presensya niya parang malayo ngayon.Dahil wala na ang isip ko sa kwartong ito.
[The Paper Between Us]Paola’s POV“Walang mas delikado kaysa sa lalaking kalmado habang hinihingi niyang baguhin mo ang buong buhay mo.”Nakahiga ang dokumento sa glass table ni Victor na parang patalim na binalot sa papel.Nakatayo si Gabriel sa tabi nito, basa pa ang coat niya mula sa ulan, pero sa akin lang nakatutok ang mga mata niya—hindi sa lalaking muntik na niyang sugurin kanina.Tahimik si Victor.Sa unang pagkakataon, kahit siya alam na may mas malaking bagay na pumasok sa kwartong ito.Tinitigan ko si Gabriel.“Anong pipirmahan ko?” tanong k
[Suite 1904]Paola’s POV“Some doors do not scare you because of what is behind them. They scare you because of who you were the last time they opened.”East Tower rises above the rain like a threat polished into architecture.I sit in the car with my hand wrapped around the black key card, trying to slow my breathing without admitting I’m afraid.Suite 1904.A number I buried so deeply I almost convinced myself it no longer belonged to me.Almost.My phone glows again.No new message.
[The Ghost I Created]Paola’s POV“There are people you survive once… and then spend years hoping never to meet again.”Dominic’s words do not leave the room after he says them.They stay.Heavy.Sharp.Breathing with us.Someone from your past… who never forgave you.I don’t move.I don’t blink.Because my body already knows something my mind is trying to deny.
"Tayo?" naguguluhan niyang tanong."Pupunta tayo sa bahay mo, 'di ba?" tanong ko, ginagaya ang naguguluhan niyang mukha. Ngumisi siya bago hugutin ang susi ko mula sa bulsa niya. Syempre nasa kanya pala sa buong panahon
[PAOLA POV]"Anong problema no'n?" tanong ko kay Yurik habang naghahalungkat sa bag ko para sa pen recorder. Ni hindi man lang ako tiningnan ni Kristoff, pero kitang-kita ko na wala siya sa mood. Naglaho siya sa loob ng malaking bahay, hindi
Ipinapaalam ni Kristoff na nakaalalay siya."Sige na, ba't ang tagal mo?" reklamo ko, kinunot ang mukha at itinagilid ang ulo. Sumandal ako gamit ang mga palad ko at mas ibinuka pa ang mga binti ko. Namumula na ang mga
[PAOLA POV]Napaka-touchy ni Lucas.Bawat pagkakataon na makuha niya, hinahawakan niya ang balikat ko, ang baywang ko, at may isang beses pa na nag-hover ang kamay niya sa ibabaw ng







