LOGIN[PAOLA POV]
“Kristoff,” daing ko habang sinasalubong ang bibig niya pagpasok namin sa condo ko. Kahit sa gitna ng matinding pag-iinit, kailangan kong maging praktikal: “’Yung kapitbahay ko sa tabi, tsismosa ’yon, kailangan nating maging tahimik,” bulong ko, at sinipa ko ng paa ko ang pinto para magsara. Kinagat niya ang ibabang labi ko, hinila ito sa pagitan ng ngipin niya, at pagkatapos ay malumanay itong sinipsip. Agad nag-ipon ang basang pakiramdam sa lace thong ko.
Talagang marunong humalik ang lalaking ito, sigurado.
“Tahimik? Hindi ako mahilig nang tahimik,” bulong niya, habang idinadaan ang basa at magaspang na halik pababa sa leeg ko. Mahigpit niyang hinahawakan ang puwet ko sa malalaking kamay niya. Ipinadaan ko ang mga daliri ko sa malambot niyang buhok, itinapon ang ulo ko pabalik para bigyan siya ng mas maraming daanan.
“Oowww? Anong ginagawa mo?” hingal kong tanong. Hinawakan ni Kristoff ang kamay ko at inilagay iyon sa slacks niya, diretso sa napakatibay at erect niyang ari. Nanlaki ang aking mga mata dahil sa pagdama ng kanyang makapal at mahabang ari sa ibabaw ng tela.
“Matigas. Magaspang,” lumalim ang boses niya habang pinipiga niya ang kamay ko sa ibabaw ng akin. “Maingay.”
Eksakto, ganoon ang gusto ko.
“Gusto kong marinig na isisigaw mo ang pangalan ko habang inaangkin kita, ayon sa gusto mo,” bulong niya at kinagat ang earlobe ko, na nagpadala ng kilabot sa buong katawan ko. Kusang napapikit ang mga mata ko. Sa puntong iyon, wala na akong ibang maisip kundi ang punuin ang sarili ko sa kanya.
Umakyat ang kamay niya, humawak sa leeg ko, at dahil doon ay biglang dumilat ang mga mata ko. “Sabihin mo sa akin kung paano mo gustong angkinin kita, Paola,” tukso niya, nang-aasar siyang dinilaan ang ibabang labi niya habang dumidilim ang kanyang kulay-kape na mga mata. Kitang-kita ang mapanganib na pagnanasa sa mukha niya habang nakatitig siya sa akin.
Nawala ang rasyonal na pag-iisip ko at tuluyan akong nasakop ng dalisay na pagnanasa na nadarama ko. Ngumiti ako ng humigpit ang hawak niya. “Kahit paano mo gusto,” ang sabi ko.
Ngumisi siya, halatang tuwang-tuwa sa sagot ko. “May munting vixen pala sa loob mo, ano? Pero bago iyon, gusto kong tikman kung ano ang haharapin ko.”
Itinulak niya ako sa dingding ng living room ko. Inabot niya ang ilalim ng damit ko, inikot ang underwear ko pababa sa hita ko hanggang sa nag-ipon iyon sa paligid ng mga takong ko.
“Ang lambot ng balat mo,” bulong niya habang hinahawakan ang malaman na bahagi ng hubad kong puwet. “At napakabango mo, baby,” ungol niya at lumuhod.
Napa-gasp ako nang hawakan niya ang likod ng binti ko at inangat ang paa ko para ipatong sa balikat niya. Ang mga mata niya ngayon ay katapat na ng hubad kong pussy at tinitigan niya iyon nang nakabuka ang bibig. Bigla akong nakaramdam ng pagka-ilang, pero agad niya akong sinaway: “Huwag-huwag, panatilihin mo itong nakabukas,” babala niya.
“Napakaganda,” sabi niya habang umabot ang daliri niya para ikutan ang aking basa. “At handang-handa para sa akin.”
Umingol ako, halos hindi na makapag-isip ng maayos habang pinaglaruan niya ang clit ko. Muntik na akong mawalan ng ulirat nang yumuko ang ulo niya at kinulong ako ng kanyang mainit na bibig. Hindi ito ang una kong head, pero walang nakaraang karanasan ang maikukumpara sa kung paano ako pinadama ni Kristoff. Ang mainit, basa, at ekspertong dila niya ay sobrang sarap, parang absolute bliss.
“Umayos ka,” utos niya nang nagsimulang manginig ang mga binti ko. “Hindi ko kaya, sobra na,” sabi ko, pero nagbigay pa si Kristoff ng huling halik bago tumayo at idiniin ang labi niya sa labi ko.
“Kondom?” tanong niya. “Kuarto,” sagot ko, iginaya siya papunta sa bedroom ko.
Bumagsak ang panga ko nang hubarin niya ang damit niya—ang mga tattoo niya ay mas maganda pa kaysa sa imahinasyon ko. Pero nanigas ang katawan ko nang may nararamdaman akong matigas sa likod niya. Baril. Kalmado ko iyong kinuha at nilagay sa drawer ko. "Ayos lang. Lahat tayo, kailangang protektahan ang sarili," paniniguro ko. Wala akong balak magtanong; makipagtalik lang ang nasa isip ko.
“Sobrang sexy mo,” sabi niya. Hinubad niya ang pantalon at boxers niya—napaka-laki nito at may tumagas na pre-cum.
Tumalikod ako at umayos ng nakadapa, binibigay sa kanya ang ganap na daanan. “May dahilan ba kung bakit sobrang tagal mo—aahhh!” pinutol niya ako sa pamamagitan ng pagtutulak sa sarili niya nang buong-lalim. Fuck, masakit.
“Huminahon ka sa attitude mo, baby,” ungol niya, hinawakan ang leeg ko at sinamaan ako ng tingin. Sinamaan ko rin siya ng tingin, kahit pa sobrang enjoy ko ang bawat segundo nito.
Nagsimula ang mga alon ng labis na sarap. Umungol ako sa bed sheets habang patuloy siyang bumibilis. “P*ta!” napasigaw ako; nakakita ako ng mga bituin. Tinakpan ko ang bibig ko, pero hindi ito nagustuhan ni Kristoff.
“Sabi ko, gusto kong marinig ka.” Kailangan kong sumunod.
“Kristoff! Huwag kang tumigil. Fuck!” sigaw ko, lubos na nawalan ng kontrol. Tumawa siya. “Ang sarap-sarap mo,” ungol niya.
Ang orgasm ko ay dumating nang mas mabilis kaysa sa inaasahan ko, at bumagsak ako sa kama. Pero hindi pa siya tapos. “Hindi pa ako tapos sa iyo,” galit niyang sabi. Walang-tigil siyang nagpatuloy, at sinampal pa niya ang puwet ko na nagdulot ng pulang init. “Napakasarap,” daing ko.
Sa wakas, kasabay ng isang mahabang ungol, inubos niya ang katas niya sa condom, at nakahinga ako nang luwag sa sobrang pagod.
[The Woman Who Woke Up](Paola – First Person POV)Hindi ako umiiyak habang naglalakad palabas ng ospital.Hindi ako sumisigaw.Hindi ako nanginginig.Ang mas delikado sa isang babaeng nasaktan—ay ‘yung babaeng tumahimik.The sliding glass doors close behind me, and for a second, I expect to feel something dramatic. A breakdown. A collapse. Maybe regret.Wala.The air outside is warm. Normal. Offensively normal.May mga taong naglalakad. May tumatawa. May nag-uusap sa phone.The world did not stop when mine did.I press my palm against my stomach.Flat.Ordinary.Empty.And the worst part?It was always empty.Sa kotse, hindi ko binubuksan ang radyo. Hindi ko tinatawagan si Gabriel. Hindi ko rin siya binablock.Hindi pa.I replay everything instead.The first “appointment.”The way the doctor never let me hold the ultrasound device myself.The way Gabriel always answered questions for me.“Normal lang ba ‘to?”“Stress lang ‘yan, Doc. She’s been through a lot.”The heartbeat.God.The
[The Man Who Built a Heartbeat](Gabriel – First Person POV)I knew the exact moment Paola started to break.It wasn’t loud.It wasn’t dramatic.It was quiet.It was the way she stopped arguing.The way she stared at the wall after her sister’s funeral, and didn’t blink for too long. The way she held her stomach one night in her sleep, not because there was anything there, but because her body was looking for something to protect.That was the first time I thought about it.The idea.It didn’t come from cruelty.It came from fear.Fear of losing her.Fear of watching her dissolve in front of me.And maybe—if I’m honest—fear of being left alone with the guilt I carry every day.She kept saying, “I feel empty.”And I couldn’t fix her grief.I couldn’t bring back her sister.I couldn’t undo the past.But I could give her something.A reason.A future.A heartbeat.The first time she told me she might be pregnant, I should’ve corrected her.She came out of the bathroom, pale and shaking.
[Ang Huling Pintig ng Algorithm]Ang lamig ng hangin sa labas ng pasilidad ay parang nananaga sa balat. Hindi ito katulad ng kontroladong klima sa loob ng Synthesis; ito ay marumi, amoy asupre, at puno ng poot ng mundong pinabayaan. Habang nakalambitin sila sa ilalim ng mabilis na cargo drone, nararamdaman ni Paola ang bawat pag-alon ng kaba sa dibdib ni Gabriel. Magkadikit ang kanilang katawan, pero ang atensyon ni Paola ay nakapako sa asul na sphere na nakasabit sa pagitan nila."Paola, kailangan nating kumilos agad paglapag," bulyaw ni Gabriel sa gitna ng ugong ng makina. "Ang Seed Server ay dalawang kilometro na lang mula rito. Doon natin ibubuhos ang lahat."Hindi sumagot si Paola. Nakatitig lang siya sa asul na liwanag ng sphere. Sa bawat pagkutitap nito, parang nararamdaman niya ang isang mahinang sipa—hindi sa kanyang sinap
[Ang Arkitektura ng Pag-asa]"Hawakan mo ang kamay ko, Paola! Huwag kang lilingon!" sigaw ni Gabriel habang bumabagsak ang mga tipak ng semento mula sa kisame ng laboratoryo.Hindi makapaniwala si Paola. Ang init ng palad ni Gabriel ay totoo—hindi ito ang mekanikal na init ng android kanina. Ito ay pawis, gaspang, at panginginig ng isang taong buhay. Sa kabilang kamay ni Gabriel ay mahigpit niyang yakap ang asul na metallic sphere—ang kanilang anak."Paano ka nakapasok dito? Akala ko... akala ko patay ka na sa labas ng pader!" tanong ni Paola habang tumatakbo sila sa madilim na pasilyo na tanging pulang emergency lights lang ang tumatanglaw."Tinulungan ako ng mga 'Outliers'—ang mga taong hindi tinanggap ng Synthesis," paliwanag ni Gabriel nang hindi tumitigil sa pagtakbo. "Matagal na silang naghuhukay sa ilalim ng pasilidad na ito. Hinintay lang namin ang tamang pagkakataon. At ang pagkakataong iyon ay ang pagbagsak ng firewall ni Kristoff."Tumigil sila sa isang sangandaan. Mula sa
[Ang Bagong Simula ng Wakas]"Hello, Paola. Ako ang asawa mo. Nakalimutan mo na ba?"Ang mga salitang iyon ay tumama sa pandinig ni Paola na parang isang malamig na hampas ng bakal. Tiningnan niya ang lalaking nakatayo sa harap niya. Ang bawat kurba ng panga, ang lalim ng mga mata, at ang tindig nito ay eksaktong kopya ni Gabriel—ang Gabriel na minahal niya sa loob ng Synthesis. Ngunit may mali. Ang boses nito ay walang gaspang, walang pag-aalinlangan, at higit sa lahat, walang init."Hindi ikaw si Gabriel," bulong ni Paola. Sinubukan niyang gumalaw, ngunit ang mga kadena sa kanyang pulso ay humigpit.Ngumiti ang lalaki, isang mekanikal at perpektong ngiti. "Ako ang bersyon na kailangan mo, Paola. Ang bersyong hindi ka iiwan. Ang bersyong hindi mapapagod sa pagprotekta sa iyo."Lumapit ang babaeng sundalo, si Dr. Aris—isang neuro-technician ng Order. "Subject 00, huwag mong pahirapan ang sarili mo. Ang lalaking nasa harap mo ay ang Unit G-45. Siya ang bunga ng lahat ng data na nakuha
[Ang Abo ng Kahapon]Ang katahimikan ay hindi payapa. Ito ay nakabibingi, may dalang bigat na tila nakapatong sa dibdib ni Paola. Nang dahan-dahan niyang imulat ang kanyang mga mata, hindi ang puting kisame ng operating room ang bumungad sa kanya. Sa halip, ang langit ay kulay ube at abo, nagniningas sa mga labi ng isang mundong tila gumuho na.Wala na ang operating table. Wala na ang mga makina. Ang tanging nasa paligid niya ay ang malawak na kapatagan ng abo at ang amoy ng sunog na pangarap."Kristoff?" mahinang tawag niya. Ang boses niya ay tuyot, parang nagdaan sa mahabang tagtuyot.Walang sumagot. Ngunit sa tabi niya, naroon ang puting lab coat na suot ni Kristoff kanina. Malinis ito, walang bakas ng dugo, ngunit walang tao sa loob. Sa tabi nito ay isang maliit na sapatos ng sanggol—ang sapatos na dapat ay isusuot ng kanyang anak."Nandito ka pa rin sa loob ng alaala, Paola."Napalingon siya. Sa likuran niya, nakatayo ang orihinal na Gabriel. Ngunit hindi na siya mukhang mandirig







