LOGIN[PAOLA POV]
“Kristoff,” tawag ko pagkalipas ng ilang sandali ng katahimikan.
“Mmm?” bulong niya sa likod ng leeg ko. Gumalaw ako sa ilalim niya, halos hindi makahinga sa bigat niya. Napakainit ng katawan niya dahil nakadikit ang hubad niyang balat sa balat ko, at nagsimula siyang walang-isip na ipadaan ang mga daliri niya sa tagiliran ko. Kakaiba ito.
“Nasa loob ka pa rin,” bulong ko, at umungol siya nang igalaw ko ang puwet ko.
Nakadikit ang hubad kong puwet sa balakang niya at naramdaman ko siyang bahagyang tumigas mula sa dati niyang semi-erect na estado.
“Alam ko. Gusto ko rito,” sagot niya at nagsimulang igalaw ang balakang niya nang may ritmo habang hinahalikan ang leeg ko.
“Tigilan mo na iyan bago pa mapunit ang condom at mabuntis mo ako,” pabiro kong sabi, at tumawa siya bago tuluyang bumitaw (o bumunot).
Bumuntong-hininga ako sa pakiramdam ng pagiging walang laman at tumalikod para humiga ng nakatihaya. Pagod ako, at halos wala naman akong ginawa.
Bumaba si Kristoff sa kama at itinapon ang ginamit na condom sa basurahan. Pagkaraan ng ilang segundo, bumalik siya na may dalang mga tisyu mula sa banyo ko at tahimik na pinaghiwalay ang mga binti ko para linisin ako.
Napasimangot ako habang maingat ko siyang pinapanood—wala pang lalaking naglilinis sa akin pagkatapos ng sex at masasabi kong kakaiba ito.
“Salamat,” bulong ko, hindi alam kung paano tumugon. Nagkibit-balikat lang si Kristoff bago pinunasan ang kanyang ari at isinuot ang kanyang boxers.
“May kailangan ka pa ba?” tanong niya, habang nakatingin sa akin habang isinusuot ang kanyang slacks. Pinanood ko ang pagkilos ng mga muscle sa tiyan niya habang gumagalaw at dinilaan ko ang labi ko bago pilit na inalis ang tingin sa tanawin.
“’Yung t-shirt lang, pakiusap,” sagot ko at itinuro ang puting drawer ko kung saan nakatiklop nang maayos ang isang malaking t-shirt. Umupo ako nang ibigay niya ito at nagbigay ako sa kanya ng ngiting pasasalamat bago isinuot ito sa ulo ko.
Nakaramdam pa rin ako ng kiliti sa mga binti ko habang hinihimas ko ang aking hita gamit ang palad ng aking kamay. Talagang sinagad ako ni Kristoff.
Yumuko siya at binigyan ako ng isang magaspang na halik sa labi. “Ang galing mo, Pao,” sabi niya.
“Hindi ka rin naman masama,” mapaglaro kong sagot, at sumimangot siya sa akin.
“Iyon lang? Hindi masama?” tanong niya, tila medyo nasaktan ang damdamin.
“Oo, mas magaling pa ang iba,” patuloy ko siyang tinukso, habang itinatago ang aking ngiting mapanukso (smirk). Umismid siya bago hinawakan ang mga bukong-bukong ko at hinila ako nang malakas kaya napahiga ako ng nakatihaya.
“Hala! Nagbi…bi…”
“Tumahimik ka,” pagalit niyang putol sa akin at agad na itinago ang mukha niya sa pagitan ng mga hita ko. Napa-hiyaw ako nang sinimulan ng kanyang basang dila na libugin ang aking hole habang humihigpit ang hawak niya sa aking mga hita.
Umungol siya sa tabi ko at gumalaw ang mga kamay ko para kapitan ang buhok niya.
Para akong hinihingal na nanood habang umiigting ang mga muscle sa likod niya.
Bumaha ang sarap sa buong katawan ko at napaigting ako nang sinimulan ng hinlalaki niya na paikutin ang aking clit. Lasing na lasing ako sa init.
“Nagbi..biro lang a..ako,” sabi ko, habang wala sa sariling inihagis ang ulo ko sa kama.
Huminga siya nang nakadapa habang patuloy niyang itinutulak ang dila niya sa akin, iniikutan ang aking hole at iginagalaw ang kanyang ulo pakaliwa’t pakanan. Tumingin ako sa kanya at umiyak (whined) nang makita kong direkta siyang nakatingin sa akin.
“Medyo nasaktan ako, kaya humiga ka diyan at tanggapin mo ‘yan,” ungol niya habang sinasamaan ako ng tingin. Hindi ko alam na posible pala, pero lalo akong naakit doon.
“P*ta,” daing ko, habang hinahawakan ng mahigpit ang kumot at ipinipikit ang aking mga mata. Bigla akong napamulat ng binaligtad kami ni Kristoff at siya na ang nasa ilalim ko, at patuloy pa rin akong nilalamutak. Mahigpit kong kinapitan ang headboard kaya pumuti ang mga buto-buto ng daliri ko.
“Sakyan mo ang mukha ko, Pao,” bulong niya habang idinidiin niya ang mga kamay niya sa puwet ko nang sobrang lakas, na sigurado akong mag-iiwan iyon ng pasa. Iginagalaw ko ang balakang ko, walang pakialam kung tumutulo na ang cum ko sa mukha niya at lumilikha ng malaking gulo.
“Shiitttt, fuck me,” bulong ko, isinandal ang ulo ko at hinawakan ang isa kong suso, na kinakabig ko sa aking kamay.
“Gusto mo iyan, hindi ba? Ramdam ko ang pagtibok mo,” bulong ni Kristoff at ipinikit ang kanyang mga mata. Hinigpitan ko ang gitna ng katawan ko at lalong bumigat ang hininga ko sa bawat segundo.
Labis na ang overstimulate sa akin, at halos nagmamakaawa na ang pussy ko na sabihin kay Kristoff na tumigil siya. Pero hindi ko magawa. Gustung-gusto ko ang bawat segundo nito.
“Oo, gusto ko!” daing ko. Inilabas niya ang dila niya at sinipsip ang clit ko papasok sa bibig niya. Napaungol ako sa tindi ng pakiramdam.
“Napakasarap ng lasa ng pussy mo. Kaya kong kainin ka buong araw,” sabi niya habang nanginginig ang katawan ko sa paparating na orgasm. Nanginginig ang mga binti ko sa hawak niya at nawalan ako ng malay habang humihigpit ang tiyan ko. Tumingin ako sa kanya habang walang-awa niya akong nilalaplap pataas at pababa.
“Kris… bakit…” sabi ko, habang humihinga ng mabigat.
Siguro, talagang nasaktan ko ang damdamin niya.
“Bakit? Ayaw ko ng tinutukso,” galit niyang bulong, at ang vibrations ay nagdulot ng ibang pakiramdam ng purong pagnanasa na dumaloy sa akin. Pumutok ang isip ko—nahihirapan unawain kung anong kalokohan ang nangyayari.
Sa ikalawang pagkakataon ngayong gabi, naranasan ko ang isa sa pinakamahusay at nangingibabaw na orgasm na kailanman ay naramdaman ko, at bibig lang ang ginamit niya.
Okay, ngayon, tuluyan na akong wasak.
Bumagsak ang katawan ko sa kama sa tabi niya, humihingal ang dibdib ko habang pilit kong inaayos ang paghinga. Namamaga ang ibabang labi ko at pumipintig ang aking clit.
“Sinasabi ko sa iyo, kapag hinawakan mo pa ako, papatayin na talaga kita,” bulong ko sa sheets habang hawak ang tiyan ko. Siyempre, hindi ko iyon seryoso, pero magulo lang ang isip ko at halos hindi na ako makapag-isip nang maayos.
Ang katawan ko ay parang naubusan ng lakas.
“Hindi masama, huh?” mayabang na tumawa si Kristoff at naramdaman ko siyang bumaba sa kama. Kumuha siya ng tisyu at pinunasan ang mukha niya.
“Hahaha, tumahimik ka nga,” inis kong sabi at tumalikod para humiga ng nakabaluktot (foetal position). Kailangan kong magpahinga dahil kusang ipinikit ang mga mata ko.
Kaya kong matulog agad sa sandaling iyon.
“Ikaw—” Naputol ang sasabihin niya dahil sa malakas na ringtone. Hindi iyon sa akin. Iminulat ko ang mga mata ko at nakita kong naghahalungkat si Kristoff sa suit jacket niya habang nakasimangot. Mukhang galit siya sa biglaang istorbo.
“Ano?” ang sabi niya sa telepono, at nagulat ako sa banyagang lenggwahe na narinig ko. Hindi ko inaasahan na maging ganun siya... nakakatakot pero sexy ang tunog.
“Wala kang pakialam. Ano bang kailangan mong apurahan?” bulong ni Kristoff habang tumitingin sa akin bago tumalikod. Umupo ako at iginalaw ang leeg ko, pilit inaalis ang naipong tensiyon. Nang tumayo ako, bumagsak din ako agad pabalik sa kama.
Hindi na gumana ang mga binti ko.
“Ah,” daing ko, pero agad akong napatahimik nang lumingon si Kristoff sa akin na nakataas ang isang kilay. Ang walanghiyang iyon ay halatang sobrang bilib sa sarili.
“Papunta na ako. Panatilihin siyang buhay para sa akin,” ang sabi niya. Wala akong ideya kung ano ang sinabi niya, pero parang paalis na siya. Mabuti na rin iyon dahil kailangan ko na talagang maligo.
Pinatay niya ang tawag at nagsimulang magbihis.
“Kailangan ko nang umalis. Salamat para dito, amazing ka. May kailangan ka bang kunin ko para sa iyo bago ako umalis?” tanong ni Kristoff, habang inayos ang butones ng kanyang damit at tumitingin sa akin. Halos mapasimangot ako nang makita kong natatakpan na ang maumbok na tiyan niya.
“Dito na lang ako uupo at hihintayin kong gumana ang mga binti ko,” tumatawa kong sabi.
Ngumiti si Kristoff, isang totoo at taos-pusong ngiti, at sa unang pagkakataon, napansin ko ang dimple sa pisngi niya. Napakaganda.
“Oo nga pala. Paumanhin,” bulong niya na parang nahihiya at binuksan ang drawer ko para kunin ang pilak na baril niya. Mas malaki iyon kaysa sa akin at parang mas mabigat din. Isinuksok niya ito sa likod ng kanyang pantalon.
“Huwag kang mag-alala, ikaw kasi ay...” Naputol ang sasabihin ko, napailing na walang masabi. Wala akong mahanap na salita.
“Huwag mong kalimutan i-lock ang pinto,” mariin na sabi ni Kristoff at hinawakan ang magkabilang pisngi ko gamit ang isang kamay para bigyan ako ng isang magaspang na halik sa labi. Nalalasahan ko ang sarili ko sa kanya at umungol ako laban sa bibig niya.
“Magkikita tayo ulit, Pao,” sabi niya, at bago pa ako makapagsalita ay nakalabas na siya sa kwarto ko at malakas na isinara ang pinto sa labas.
Ang tanging alam ko lang ay, tiyak na gusto ko siyang makita ulit.
[The Cost of Knowing]Paola’s POV“Minsan, ang katotohanan ay hindi ka inililigtas—binibigyan ka lang nito ng mas malinaw na dahilan kung bakit ka dapat lumaban.”“She’s missing.”Hindi agad nag-sink in ang sinabi ni Victor.Para siyang maling salita na hindi pa kayang iproseso ng utak ko.Missing.Hindi patay.Hindi injured.Hindi safe.Missing.Mas masahol iyon.Mas walang kontrol.Mas maraming puwedeng mangyari sa pagitan.“Anong ibig mong sabihin na missing?” tanong ko, dahan-dahan.Hindi ko maramdaman ang mga kamay ko.Hindi ko maramdaman ang paa ko.Pero malinaw ang boses ko.Mas malinaw kaysa dati.Hindi agad sumagot si Victor.Nakatitig lang siya sa phone niya, parang umaasang magbabago ang sinabi sa kabilang linya kung hindi siya gagalaw.“Victor.”Mas matalim na ang boses ko ngayon.Tumigil siya.Then he ended the call.Dahan-dahan niyang ibinaba ang phone.“She left the hospital,” sabi niya.“Hindi siya pwedeng basta umalis kung ganun kalala ang kondisyon niya,” sagot ko ag
[What I Choose to Break]Paola’s POV“Hindi lahat ng laban kailangang ipanalo. Pero may mga laban na kailangan mong tapusin—kahit ikaw ang mabasag sa dulo.”Nakatingin sa akin si Gabriel.Hindi gumagalaw.Hindi humihinga nang malalim.Hindi nagsasalita ulit.Naghihintay lang.Sa sagot ko.Sa utos ko.Sa kung anong klaseng babae ang pipiliin kong maging sa sandaling ito.Sa likod niya, nakatayo si Victor—hindi na ganoon ka-komportable, hindi na ganoon ka-sigurado.Pero hindi pa rin siya takot nang sapat.Hindi pa.“Paola,” ulit ni Gabriel, mas mahina ngayon, pero mas mabigat.“Sabihin mong umalis ako… o sabihin mong tapusin ko ito.”Ang bigat ng mga salita niya hindi dahil sa galit.Kundi dahil alam kong kaya niyang gawin pareho.Kaya niyang umalis.At kaya rin niyang sirain si Victor hanggang wala nang matira.At ang pipili kung alin doon ang mangyayari—ako.Huminga ako nang mabagal.Ramdam ko pa rin ang panginginig sa katawan ko, pero hindi na ito takot.Hindi na hiya.Galit.Malinaw
[The Truth I Never Remembered]Paola’s POV“Ang pinakamalulupit na kasinungalingan ay hindi iyong sinasabi sa’yo ng ibang tao. Kundi iyong pinaniwala ka nilang sabihin sa sarili mo sa loob ng maraming taon.”Walang gumalaw matapos maputol ang tawag.Nasa kamay ko pa rin ang phone. Manhid na ang mga daliri ko sa higpit ng hawak ko rito.Nakatayo si Victor sa tapat ko, maputla sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa suite na ito.Si Gabriel nasa tabi ko, tahimik at delikado, pero kahit ang presensya niya parang malayo ngayon.Dahil wala na ang isip ko sa kwartong ito.
[The Paper Between Us]Paola’s POV“Walang mas delikado kaysa sa lalaking kalmado habang hinihingi niyang baguhin mo ang buong buhay mo.”Nakahiga ang dokumento sa glass table ni Victor na parang patalim na binalot sa papel.Nakatayo si Gabriel sa tabi nito, basa pa ang coat niya mula sa ulan, pero sa akin lang nakatutok ang mga mata niya—hindi sa lalaking muntik na niyang sugurin kanina.Tahimik si Victor.Sa unang pagkakataon, kahit siya alam na may mas malaking bagay na pumasok sa kwartong ito.Tinitigan ko si Gabriel.“Anong pipirmahan ko?” tanong k
[Suite 1904]Paola’s POV“Some doors do not scare you because of what is behind them. They scare you because of who you were the last time they opened.”East Tower rises above the rain like a threat polished into architecture.I sit in the car with my hand wrapped around the black key card, trying to slow my breathing without admitting I’m afraid.Suite 1904.A number I buried so deeply I almost convinced myself it no longer belonged to me.Almost.My phone glows again.No new message.
[The Ghost I Created]Paola’s POV“There are people you survive once… and then spend years hoping never to meet again.”Dominic’s words do not leave the room after he says them.They stay.Heavy.Sharp.Breathing with us.Someone from your past… who never forgave you.I don’t move.I don’t blink.Because my body already knows something my mind is trying to deny.
Ang gabi ay hindi natapos sa isang tagumpay. Natapos ito sa isang nakatutulig na pagsabog na bumasag sa katahimikan ng liblib na highway patungo sa lungsod. Ang sasakyang minamaneho ni Kristoff Valdemar ay naging isang bolang apoy na tumalsik sa madilim na bangin.Sa loob ng ilang minuto, ang tangi
Ang karagatan sa labas ng teritoryo ng Pilipinas ay tila isang malawak na kumot ng itim na pelus sa ilalim ng gabing walang bituin. Ang tanging ingay na maririnig ay ang mahinang paggurgur ng makina ng isang pasadyang stealth speedboat na humahati sa mga alon. Sa loob ng sasakyang ito, nakaupo si K
Ang putok ng baril ay umalingawngaw sa loob ng maliit na piitan, isang tunog na nagpatigil sa oras. Hindi tinamaan si Paola. Ang bala ni Kristoff ay eksaktong bumaon sa kanang balikat ni Tristan, dahilan upang mabitawan nito ang kutsilyo at mapaluhod sa tindi ng sakit.“Argh! Hayop ka, Kristoff!” s
...continuationNanlisik ang mga mata ni Tristan. Itinaas niya ang kanyang kamay upang sampalin si Paola nang biglang yumanig ang buong gusali. Isang malakas na pagsabog ang narinig mula sa main gate ng pasilidad. Sumunod ang sunod-sunod na putukan—mabibigat at walang pakundangang putok ng mga shot







