LOGIN[PAOLA POV]
“Kristoff,” tawag ko pagkalipas ng ilang sandali ng katahimikan.
“Mmm?” bulong niya sa likod ng leeg ko. Gumalaw ako sa ilalim niya, halos hindi makahinga sa bigat niya. Napakainit ng katawan niya dahil nakadikit ang hubad niyang balat sa balat ko, at nagsimula siyang walang-isip na ipadaan ang mga daliri niya sa tagiliran ko. Kakaiba ito.
“Nasa loob ka pa rin,” bulong ko, at umungol siya nang igalaw ko ang puwet ko.
Nakadikit ang hubad kong puwet sa balakang niya at naramdaman ko siyang bahagyang tumigas mula sa dati niyang semi-erect na estado.
“Alam ko. Gusto ko rito,” sagot niya at nagsimulang igalaw ang balakang niya nang may ritmo habang hinahalikan ang leeg ko.
“Tigilan mo na iyan bago pa mapunit ang condom at mabuntis mo ako,” pabiro kong sabi, at tumawa siya bago tuluyang bumitaw (o bumunot).
Bumuntong-hininga ako sa pakiramdam ng pagiging walang laman at tumalikod para humiga ng nakatihaya. Pagod ako, at halos wala naman akong ginawa.
Bumaba si Kristoff sa kama at itinapon ang ginamit na condom sa basurahan. Pagkaraan ng ilang segundo, bumalik siya na may dalang mga tisyu mula sa banyo ko at tahimik na pinaghiwalay ang mga binti ko para linisin ako.
Napasimangot ako habang maingat ko siyang pinapanood—wala pang lalaking naglilinis sa akin pagkatapos ng sex at masasabi kong kakaiba ito.
“Salamat,” bulong ko, hindi alam kung paano tumugon. Nagkibit-balikat lang si Kristoff bago pinunasan ang kanyang ari at isinuot ang kanyang boxers.
“May kailangan ka pa ba?” tanong niya, habang nakatingin sa akin habang isinusuot ang kanyang slacks. Pinanood ko ang pagkilos ng mga muscle sa tiyan niya habang gumagalaw at dinilaan ko ang labi ko bago pilit na inalis ang tingin sa tanawin.
“’Yung t-shirt lang, pakiusap,” sagot ko at itinuro ang puting drawer ko kung saan nakatiklop nang maayos ang isang malaking t-shirt. Umupo ako nang ibigay niya ito at nagbigay ako sa kanya ng ngiting pasasalamat bago isinuot ito sa ulo ko.
Nakaramdam pa rin ako ng kiliti sa mga binti ko habang hinihimas ko ang aking hita gamit ang palad ng aking kamay. Talagang sinagad ako ni Kristoff.
Yumuko siya at binigyan ako ng isang magaspang na halik sa labi. “Ang galing mo, Pao,” sabi niya.
“Hindi ka rin naman masama,” mapaglaro kong sagot, at sumimangot siya sa akin.
“Iyon lang? Hindi masama?” tanong niya, tila medyo nasaktan ang damdamin.
“Oo, mas magaling pa ang iba,” patuloy ko siyang tinukso, habang itinatago ang aking ngiting mapanukso (smirk). Umismid siya bago hinawakan ang mga bukong-bukong ko at hinila ako nang malakas kaya napahiga ako ng nakatihaya.
“Hala! Nagbi…bi…”
“Tumahimik ka,” pagalit niyang putol sa akin at agad na itinago ang mukha niya sa pagitan ng mga hita ko. Napa-hiyaw ako nang sinimulan ng kanyang basang dila na libugin ang aking hole habang humihigpit ang hawak niya sa aking mga hita.
Umungol siya sa tabi ko at gumalaw ang mga kamay ko para kapitan ang buhok niya.
Para akong hinihingal na nanood habang umiigting ang mga muscle sa likod niya.
Bumaha ang sarap sa buong katawan ko at napaigting ako nang sinimulan ng hinlalaki niya na paikutin ang aking clit. Lasing na lasing ako sa init.
“Nagbi..biro lang a..ako,” sabi ko, habang wala sa sariling inihagis ang ulo ko sa kama.
Huminga siya nang nakadapa habang patuloy niyang itinutulak ang dila niya sa akin, iniikutan ang aking hole at iginagalaw ang kanyang ulo pakaliwa’t pakanan. Tumingin ako sa kanya at umiyak (whined) nang makita kong direkta siyang nakatingin sa akin.
“Medyo nasaktan ako, kaya humiga ka diyan at tanggapin mo ‘yan,” ungol niya habang sinasamaan ako ng tingin. Hindi ko alam na posible pala, pero lalo akong naakit doon.
“P*ta,” daing ko, habang hinahawakan ng mahigpit ang kumot at ipinipikit ang aking mga mata. Bigla akong napamulat ng binaligtad kami ni Kristoff at siya na ang nasa ilalim ko, at patuloy pa rin akong nilalamutak. Mahigpit kong kinapitan ang headboard kaya pumuti ang mga buto-buto ng daliri ko.
“Sakyan mo ang mukha ko, Pao,” bulong niya habang idinidiin niya ang mga kamay niya sa puwet ko nang sobrang lakas, na sigurado akong mag-iiwan iyon ng pasa. Iginagalaw ko ang balakang ko, walang pakialam kung tumutulo na ang cum ko sa mukha niya at lumilikha ng malaking gulo.
“Shiitttt, fuck me,” bulong ko, isinandal ang ulo ko at hinawakan ang isa kong suso, na kinakabig ko sa aking kamay.
“Gusto mo iyan, hindi ba? Ramdam ko ang pagtibok mo,” bulong ni Kristoff at ipinikit ang kanyang mga mata. Hinigpitan ko ang gitna ng katawan ko at lalong bumigat ang hininga ko sa bawat segundo.
Labis na ang overstimulate sa akin, at halos nagmamakaawa na ang pussy ko na sabihin kay Kristoff na tumigil siya. Pero hindi ko magawa. Gustung-gusto ko ang bawat segundo nito.
“Oo, gusto ko!” daing ko. Inilabas niya ang dila niya at sinipsip ang clit ko papasok sa bibig niya. Napaungol ako sa tindi ng pakiramdam.
“Napakasarap ng lasa ng pussy mo. Kaya kong kainin ka buong araw,” sabi niya habang nanginginig ang katawan ko sa paparating na orgasm. Nanginginig ang mga binti ko sa hawak niya at nawalan ako ng malay habang humihigpit ang tiyan ko. Tumingin ako sa kanya habang walang-awa niya akong nilalaplap pataas at pababa.
“Kris… bakit…” sabi ko, habang humihinga ng mabigat.
Siguro, talagang nasaktan ko ang damdamin niya.
“Bakit? Ayaw ko ng tinutukso,” galit niyang bulong, at ang vibrations ay nagdulot ng ibang pakiramdam ng purong pagnanasa na dumaloy sa akin. Pumutok ang isip ko—nahihirapan unawain kung anong kalokohan ang nangyayari.
Sa ikalawang pagkakataon ngayong gabi, naranasan ko ang isa sa pinakamahusay at nangingibabaw na orgasm na kailanman ay naramdaman ko, at bibig lang ang ginamit niya.
Okay, ngayon, tuluyan na akong wasak.
Bumagsak ang katawan ko sa kama sa tabi niya, humihingal ang dibdib ko habang pilit kong inaayos ang paghinga. Namamaga ang ibabang labi ko at pumipintig ang aking clit.
“Sinasabi ko sa iyo, kapag hinawakan mo pa ako, papatayin na talaga kita,” bulong ko sa sheets habang hawak ang tiyan ko. Siyempre, hindi ko iyon seryoso, pero magulo lang ang isip ko at halos hindi na ako makapag-isip nang maayos.
Ang katawan ko ay parang naubusan ng lakas.
“Hindi masama, huh?” mayabang na tumawa si Kristoff at naramdaman ko siyang bumaba sa kama. Kumuha siya ng tisyu at pinunasan ang mukha niya.
“Hahaha, tumahimik ka nga,” inis kong sabi at tumalikod para humiga ng nakabaluktot (foetal position). Kailangan kong magpahinga dahil kusang ipinikit ang mga mata ko.
Kaya kong matulog agad sa sandaling iyon.
“Ikaw—” Naputol ang sasabihin niya dahil sa malakas na ringtone. Hindi iyon sa akin. Iminulat ko ang mga mata ko at nakita kong naghahalungkat si Kristoff sa suit jacket niya habang nakasimangot. Mukhang galit siya sa biglaang istorbo.
“Ano?” ang sabi niya sa telepono, at nagulat ako sa banyagang lenggwahe na narinig ko. Hindi ko inaasahan na maging ganun siya... nakakatakot pero sexy ang tunog.
“Wala kang pakialam. Ano bang kailangan mong apurahan?” bulong ni Kristoff habang tumitingin sa akin bago tumalikod. Umupo ako at iginalaw ang leeg ko, pilit inaalis ang naipong tensiyon. Nang tumayo ako, bumagsak din ako agad pabalik sa kama.
Hindi na gumana ang mga binti ko.
“Ah,” daing ko, pero agad akong napatahimik nang lumingon si Kristoff sa akin na nakataas ang isang kilay. Ang walanghiyang iyon ay halatang sobrang bilib sa sarili.
“Papunta na ako. Panatilihin siyang buhay para sa akin,” ang sabi niya. Wala akong ideya kung ano ang sinabi niya, pero parang paalis na siya. Mabuti na rin iyon dahil kailangan ko na talagang maligo.
Pinatay niya ang tawag at nagsimulang magbihis.
“Kailangan ko nang umalis. Salamat para dito, amazing ka. May kailangan ka bang kunin ko para sa iyo bago ako umalis?” tanong ni Kristoff, habang inayos ang butones ng kanyang damit at tumitingin sa akin. Halos mapasimangot ako nang makita kong natatakpan na ang maumbok na tiyan niya.
“Dito na lang ako uupo at hihintayin kong gumana ang mga binti ko,” tumatawa kong sabi.
Ngumiti si Kristoff, isang totoo at taos-pusong ngiti, at sa unang pagkakataon, napansin ko ang dimple sa pisngi niya. Napakaganda.
“Oo nga pala. Paumanhin,” bulong niya na parang nahihiya at binuksan ang drawer ko para kunin ang pilak na baril niya. Mas malaki iyon kaysa sa akin at parang mas mabigat din. Isinuksok niya ito sa likod ng kanyang pantalon.
“Huwag kang mag-alala, ikaw kasi ay...” Naputol ang sasabihin ko, napailing na walang masabi. Wala akong mahanap na salita.
“Huwag mong kalimutan i-lock ang pinto,” mariin na sabi ni Kristoff at hinawakan ang magkabilang pisngi ko gamit ang isang kamay para bigyan ako ng isang magaspang na halik sa labi. Nalalasahan ko ang sarili ko sa kanya at umungol ako laban sa bibig niya.
“Magkikita tayo ulit, Pao,” sabi niya, at bago pa ako makapagsalita ay nakalabas na siya sa kwarto ko at malakas na isinara ang pinto sa labas.
Ang tanging alam ko lang ay, tiyak na gusto ko siyang makita ulit.
[The Woman Who Woke Up](Paola – First Person POV)Hindi ako umiiyak habang naglalakad palabas ng ospital.Hindi ako sumisigaw.Hindi ako nanginginig.Ang mas delikado sa isang babaeng nasaktan—ay ‘yung babaeng tumahimik.The sliding glass doors close behind me, and for a second, I expect to feel something dramatic. A breakdown. A collapse. Maybe regret.Wala.The air outside is warm. Normal. Offensively normal.May mga taong naglalakad. May tumatawa. May nag-uusap sa phone.The world did not stop when mine did.I press my palm against my stomach.Flat.Ordinary.Empty.And the worst part?It was always empty.Sa kotse, hindi ko binubuksan ang radyo. Hindi ko tinatawagan si Gabriel. Hindi ko rin siya binablock.Hindi pa.I replay everything instead.The first “appointment.”The way the doctor never let me hold the ultrasound device myself.The way Gabriel always answered questions for me.“Normal lang ba ‘to?”“Stress lang ‘yan, Doc. She’s been through a lot.”The heartbeat.God.The
[The Man Who Built a Heartbeat](Gabriel – First Person POV)I knew the exact moment Paola started to break.It wasn’t loud.It wasn’t dramatic.It was quiet.It was the way she stopped arguing.The way she stared at the wall after her sister’s funeral, and didn’t blink for too long. The way she held her stomach one night in her sleep, not because there was anything there, but because her body was looking for something to protect.That was the first time I thought about it.The idea.It didn’t come from cruelty.It came from fear.Fear of losing her.Fear of watching her dissolve in front of me.And maybe—if I’m honest—fear of being left alone with the guilt I carry every day.She kept saying, “I feel empty.”And I couldn’t fix her grief.I couldn’t bring back her sister.I couldn’t undo the past.But I could give her something.A reason.A future.A heartbeat.The first time she told me she might be pregnant, I should’ve corrected her.She came out of the bathroom, pale and shaking.
[Ang Huling Pintig ng Algorithm]Ang lamig ng hangin sa labas ng pasilidad ay parang nananaga sa balat. Hindi ito katulad ng kontroladong klima sa loob ng Synthesis; ito ay marumi, amoy asupre, at puno ng poot ng mundong pinabayaan. Habang nakalambitin sila sa ilalim ng mabilis na cargo drone, nararamdaman ni Paola ang bawat pag-alon ng kaba sa dibdib ni Gabriel. Magkadikit ang kanilang katawan, pero ang atensyon ni Paola ay nakapako sa asul na sphere na nakasabit sa pagitan nila."Paola, kailangan nating kumilos agad paglapag," bulyaw ni Gabriel sa gitna ng ugong ng makina. "Ang Seed Server ay dalawang kilometro na lang mula rito. Doon natin ibubuhos ang lahat."Hindi sumagot si Paola. Nakatitig lang siya sa asul na liwanag ng sphere. Sa bawat pagkutitap nito, parang nararamdaman niya ang isang mahinang sipa—hindi sa kanyang sinap
[Ang Arkitektura ng Pag-asa]"Hawakan mo ang kamay ko, Paola! Huwag kang lilingon!" sigaw ni Gabriel habang bumabagsak ang mga tipak ng semento mula sa kisame ng laboratoryo.Hindi makapaniwala si Paola. Ang init ng palad ni Gabriel ay totoo—hindi ito ang mekanikal na init ng android kanina. Ito ay pawis, gaspang, at panginginig ng isang taong buhay. Sa kabilang kamay ni Gabriel ay mahigpit niyang yakap ang asul na metallic sphere—ang kanilang anak."Paano ka nakapasok dito? Akala ko... akala ko patay ka na sa labas ng pader!" tanong ni Paola habang tumatakbo sila sa madilim na pasilyo na tanging pulang emergency lights lang ang tumatanglaw."Tinulungan ako ng mga 'Outliers'—ang mga taong hindi tinanggap ng Synthesis," paliwanag ni Gabriel nang hindi tumitigil sa pagtakbo. "Matagal na silang naghuhukay sa ilalim ng pasilidad na ito. Hinintay lang namin ang tamang pagkakataon. At ang pagkakataong iyon ay ang pagbagsak ng firewall ni Kristoff."Tumigil sila sa isang sangandaan. Mula sa
[Ang Bagong Simula ng Wakas]"Hello, Paola. Ako ang asawa mo. Nakalimutan mo na ba?"Ang mga salitang iyon ay tumama sa pandinig ni Paola na parang isang malamig na hampas ng bakal. Tiningnan niya ang lalaking nakatayo sa harap niya. Ang bawat kurba ng panga, ang lalim ng mga mata, at ang tindig nito ay eksaktong kopya ni Gabriel—ang Gabriel na minahal niya sa loob ng Synthesis. Ngunit may mali. Ang boses nito ay walang gaspang, walang pag-aalinlangan, at higit sa lahat, walang init."Hindi ikaw si Gabriel," bulong ni Paola. Sinubukan niyang gumalaw, ngunit ang mga kadena sa kanyang pulso ay humigpit.Ngumiti ang lalaki, isang mekanikal at perpektong ngiti. "Ako ang bersyon na kailangan mo, Paola. Ang bersyong hindi ka iiwan. Ang bersyong hindi mapapagod sa pagprotekta sa iyo."Lumapit ang babaeng sundalo, si Dr. Aris—isang neuro-technician ng Order. "Subject 00, huwag mong pahirapan ang sarili mo. Ang lalaking nasa harap mo ay ang Unit G-45. Siya ang bunga ng lahat ng data na nakuha
[Ang Abo ng Kahapon]Ang katahimikan ay hindi payapa. Ito ay nakabibingi, may dalang bigat na tila nakapatong sa dibdib ni Paola. Nang dahan-dahan niyang imulat ang kanyang mga mata, hindi ang puting kisame ng operating room ang bumungad sa kanya. Sa halip, ang langit ay kulay ube at abo, nagniningas sa mga labi ng isang mundong tila gumuho na.Wala na ang operating table. Wala na ang mga makina. Ang tanging nasa paligid niya ay ang malawak na kapatagan ng abo at ang amoy ng sunog na pangarap."Kristoff?" mahinang tawag niya. Ang boses niya ay tuyot, parang nagdaan sa mahabang tagtuyot.Walang sumagot. Ngunit sa tabi niya, naroon ang puting lab coat na suot ni Kristoff kanina. Malinis ito, walang bakas ng dugo, ngunit walang tao sa loob. Sa tabi nito ay isang maliit na sapatos ng sanggol—ang sapatos na dapat ay isusuot ng kanyang anak."Nandito ka pa rin sa loob ng alaala, Paola."Napalingon siya. Sa likuran niya, nakatayo ang orihinal na Gabriel. Ngunit hindi na siya mukhang mandirig







