Masuk[PAOLA POV]
“Kristoff,” tawag ko pagkalipas ng ilang sandali ng katahimikan.
“Mmm?” bulong niya sa likod ng leeg ko. Gumalaw ako sa ilalim niya, halos hindi makahinga sa bigat niya. Napakainit ng katawan niya dahil nakadikit ang hubad niyang balat sa balat ko, at nagsimula siyang walang-isip na ipadaan ang mga daliri niya sa tagiliran ko. Kakaiba ito.
“Nasa loob ka pa rin,” bulong ko, at umungol siya nang igalaw ko ang puwet ko.
Nakadikit ang hubad kong puwet sa balakang niya at naramdaman ko siyang bahagyang tumigas mula sa dati niyang semi-erect na estado.
“Alam ko. Gusto ko rito,” sagot niya at nagsimulang igalaw ang balakang niya nang may ritmo habang hinahalikan ang leeg ko.
“Tigilan mo na iyan bago pa mapunit ang condom at mabuntis mo ako,” pabiro kong sabi, at tumawa siya bago tuluyang bumitaw (o bumunot).
Bumuntong-hininga ako sa pakiramdam ng pagiging walang laman at tumalikod para humiga ng nakatihaya. Pagod ako, at halos wala naman akong ginawa.
Bumaba si Kristoff sa kama at itinapon ang ginamit na condom sa basurahan. Pagkaraan ng ilang segundo, bumalik siya na may dalang mga tisyu mula sa banyo ko at tahimik na pinaghiwalay ang mga binti ko para linisin ako.
Napasimangot ako habang maingat ko siyang pinapanood—wala pang lalaking naglilinis sa akin pagkatapos ng sex at masasabi kong kakaiba ito.
“Salamat,” bulong ko, hindi alam kung paano tumugon. Nagkibit-balikat lang si Kristoff bago pinunasan ang kanyang ari at isinuot ang kanyang boxers.
“May kailangan ka pa ba?” tanong niya, habang nakatingin sa akin habang isinusuot ang kanyang slacks. Pinanood ko ang pagkilos ng mga muscle sa tiyan niya habang gumagalaw at dinilaan ko ang labi ko bago pilit na inalis ang tingin sa tanawin.
“’Yung t-shirt lang, pakiusap,” sagot ko at itinuro ang puting drawer ko kung saan nakatiklop nang maayos ang isang malaking t-shirt. Umupo ako nang ibigay niya ito at nagbigay ako sa kanya ng ngiting pasasalamat bago isinuot ito sa ulo ko.
Nakaramdam pa rin ako ng kiliti sa mga binti ko habang hinihimas ko ang aking hita gamit ang palad ng aking kamay. Talagang sinagad ako ni Kristoff.
Yumuko siya at binigyan ako ng isang magaspang na halik sa labi. “Ang galing mo, Pao,” sabi niya.
“Hindi ka rin naman masama,” mapaglaro kong sagot, at sumimangot siya sa akin.
“Iyon lang? Hindi masama?” tanong niya, tila medyo nasaktan ang damdamin.
“Oo, mas magaling pa ang iba,” patuloy ko siyang tinukso, habang itinatago ang aking ngiting mapanukso (smirk). Umismid siya bago hinawakan ang mga bukong-bukong ko at hinila ako nang malakas kaya napahiga ako ng nakatihaya.
“Hala! Nagbi…bi…”
“Tumahimik ka,” pagalit niyang putol sa akin at agad na itinago ang mukha niya sa pagitan ng mga hita ko. Napa-hiyaw ako nang sinimulan ng kanyang basang dila na libugin ang aking hole habang humihigpit ang hawak niya sa aking mga hita.
Umungol siya sa tabi ko at gumalaw ang mga kamay ko para kapitan ang buhok niya.
Para akong hinihingal na nanood habang umiigting ang mga muscle sa likod niya.
Bumaha ang sarap sa buong katawan ko at napaigting ako nang sinimulan ng hinlalaki niya na paikutin ang aking clit. Lasing na lasing ako sa init.
“Nagbi..biro lang a..ako,” sabi ko, habang wala sa sariling inihagis ang ulo ko sa kama.
Huminga siya nang nakadapa habang patuloy niyang itinutulak ang dila niya sa akin, iniikutan ang aking hole at iginagalaw ang kanyang ulo pakaliwa’t pakanan. Tumingin ako sa kanya at umiyak (whined) nang makita kong direkta siyang nakatingin sa akin.
“Medyo nasaktan ako, kaya humiga ka diyan at tanggapin mo ‘yan,” ungol niya habang sinasamaan ako ng tingin. Hindi ko alam na posible pala, pero lalo akong naakit doon.
“P*ta,” daing ko, habang hinahawakan ng mahigpit ang kumot at ipinipikit ang aking mga mata. Bigla akong napamulat ng binaligtad kami ni Kristoff at siya na ang nasa ilalim ko, at patuloy pa rin akong nilalamutak. Mahigpit kong kinapitan ang headboard kaya pumuti ang mga buto-buto ng daliri ko.
“Sakyan mo ang mukha ko, Pao,” bulong niya habang idinidiin niya ang mga kamay niya sa puwet ko nang sobrang lakas, na sigurado akong mag-iiwan iyon ng pasa. Iginagalaw ko ang balakang ko, walang pakialam kung tumutulo na ang cum ko sa mukha niya at lumilikha ng malaking gulo.
“Shiitttt, fuck me,” bulong ko, isinandal ang ulo ko at hinawakan ang isa kong suso, na kinakabig ko sa aking kamay.
“Gusto mo iyan, hindi ba? Ramdam ko ang pagtibok mo,” bulong ni Kristoff at ipinikit ang kanyang mga mata. Hinigpitan ko ang gitna ng katawan ko at lalong bumigat ang hininga ko sa bawat segundo.
Labis na ang overstimulate sa akin, at halos nagmamakaawa na ang pussy ko na sabihin kay Kristoff na tumigil siya. Pero hindi ko magawa. Gustung-gusto ko ang bawat segundo nito.
“Oo, gusto ko!” daing ko. Inilabas niya ang dila niya at sinipsip ang clit ko papasok sa bibig niya. Napaungol ako sa tindi ng pakiramdam.
“Napakasarap ng lasa ng pussy mo. Kaya kong kainin ka buong araw,” sabi niya habang nanginginig ang katawan ko sa paparating na orgasm. Nanginginig ang mga binti ko sa hawak niya at nawalan ako ng malay habang humihigpit ang tiyan ko. Tumingin ako sa kanya habang walang-awa niya akong nilalaplap pataas at pababa.
“Kris… bakit…” sabi ko, habang humihinga ng mabigat.
Siguro, talagang nasaktan ko ang damdamin niya.
“Bakit? Ayaw ko ng tinutukso,” galit niyang bulong, at ang vibrations ay nagdulot ng ibang pakiramdam ng purong pagnanasa na dumaloy sa akin. Pumutok ang isip ko—nahihirapan unawain kung anong kalokohan ang nangyayari.
Sa ikalawang pagkakataon ngayong gabi, naranasan ko ang isa sa pinakamahusay at nangingibabaw na orgasm na kailanman ay naramdaman ko, at bibig lang ang ginamit niya.
Okay, ngayon, tuluyan na akong wasak.
Bumagsak ang katawan ko sa kama sa tabi niya, humihingal ang dibdib ko habang pilit kong inaayos ang paghinga. Namamaga ang ibabang labi ko at pumipintig ang aking clit.
“Sinasabi ko sa iyo, kapag hinawakan mo pa ako, papatayin na talaga kita,” bulong ko sa sheets habang hawak ang tiyan ko. Siyempre, hindi ko iyon seryoso, pero magulo lang ang isip ko at halos hindi na ako makapag-isip nang maayos.
Ang katawan ko ay parang naubusan ng lakas.
“Hindi masama, huh?” mayabang na tumawa si Kristoff at naramdaman ko siyang bumaba sa kama. Kumuha siya ng tisyu at pinunasan ang mukha niya.
“Hahaha, tumahimik ka nga,” inis kong sabi at tumalikod para humiga ng nakabaluktot (foetal position). Kailangan kong magpahinga dahil kusang ipinikit ang mga mata ko.
Kaya kong matulog agad sa sandaling iyon.
“Ikaw—” Naputol ang sasabihin niya dahil sa malakas na ringtone. Hindi iyon sa akin. Iminulat ko ang mga mata ko at nakita kong naghahalungkat si Kristoff sa suit jacket niya habang nakasimangot. Mukhang galit siya sa biglaang istorbo.
“Ano?” ang sabi niya sa telepono, at nagulat ako sa banyagang lenggwahe na narinig ko. Hindi ko inaasahan na maging ganun siya... nakakatakot pero sexy ang tunog.
“Wala kang pakialam. Ano bang kailangan mong apurahan?” bulong ni Kristoff habang tumitingin sa akin bago tumalikod. Umupo ako at iginalaw ang leeg ko, pilit inaalis ang naipong tensiyon. Nang tumayo ako, bumagsak din ako agad pabalik sa kama.
Hindi na gumana ang mga binti ko.
“Ah,” daing ko, pero agad akong napatahimik nang lumingon si Kristoff sa akin na nakataas ang isang kilay. Ang walanghiyang iyon ay halatang sobrang bilib sa sarili.
“Papunta na ako. Panatilihin siyang buhay para sa akin,” ang sabi niya. Wala akong ideya kung ano ang sinabi niya, pero parang paalis na siya. Mabuti na rin iyon dahil kailangan ko na talagang maligo.
Pinatay niya ang tawag at nagsimulang magbihis.
“Kailangan ko nang umalis. Salamat para dito, amazing ka. May kailangan ka bang kunin ko para sa iyo bago ako umalis?” tanong ni Kristoff, habang inayos ang butones ng kanyang damit at tumitingin sa akin. Halos mapasimangot ako nang makita kong natatakpan na ang maumbok na tiyan niya.
“Dito na lang ako uupo at hihintayin kong gumana ang mga binti ko,” tumatawa kong sabi.
Ngumiti si Kristoff, isang totoo at taos-pusong ngiti, at sa unang pagkakataon, napansin ko ang dimple sa pisngi niya. Napakaganda.
“Oo nga pala. Paumanhin,” bulong niya na parang nahihiya at binuksan ang drawer ko para kunin ang pilak na baril niya. Mas malaki iyon kaysa sa akin at parang mas mabigat din. Isinuksok niya ito sa likod ng kanyang pantalon.
“Huwag kang mag-alala, ikaw kasi ay...” Naputol ang sasabihin ko, napailing na walang masabi. Wala akong mahanap na salita.
“Huwag mong kalimutan i-lock ang pinto,” mariin na sabi ni Kristoff at hinawakan ang magkabilang pisngi ko gamit ang isang kamay para bigyan ako ng isang magaspang na halik sa labi. Nalalasahan ko ang sarili ko sa kanya at umungol ako laban sa bibig niya.
“Magkikita tayo ulit, Pao,” sabi niya, at bago pa ako makapagsalita ay nakalabas na siya sa kwarto ko at malakas na isinara ang pinto sa labas.
Ang tanging alam ko lang ay, tiyak na gusto ko siyang makita ulit.
"Ang code..." simula ni Paola. Ang kanyang boses ay tila galing sa malayo."Yes! Sabihin mo!" udyok ni Alejandro."8... 4... 2... 0..." ang mga numero ay lumalabas sa kanyang labi nang kusa."Ano ang huling digit?" sigaw ni Sebastian. "What is the name?!"Tumingin si Paola sa kanyang paligid. Nakita niya ang kasakiman sa mata ni Alejandro. Ang poot sa mata ni Isabella. Ang lason sa mata ni Elena. Ang desperasyon sa mata ni Lorenzo. At ang pagsisisi sa mata ni Kristoff.Nagtama ang mata nila ni Kristoff. Sa huling sandali, nakita ni Paola ang isang bagay na wala sa kahit kanino sa silid na iyon. Isang tunay na takot—hindi para sa sariling buhay, kundi para sa kanya."Ang pangalan..." sabi ni Paola.Tumahimik ang lahat. Kahit ang putukan sa labas ay tila huminto para pakinggan ang kanyang sasabihin."Ang pangalan ay... Sofia," bulong ni Paola.Biglang bumukas ang isang hidden compartment sa ilalim ng fireplace. Isang maliit na metal box ang lumabas. Ngunit bago pa man may makagalaw, isa
[The Altar of Deception]Ang putok ng baril ay umalingawngaw sa malawak na courtyard ng Sanctuary, tila isang kulog na bumasag sa katahimikan ng gabi. Ang init ng dugo ay tumalsik sa pisngi ni Paola, ngunit sa halip na sakit, ang naramdaman niya ay ang bigat ng isang katawang bumagsak sa kanyang harapan."Kristoff!" ang hiyaw ni Paola.Hindi si Alejandro. Hindi ang bata. Si Kristoff North, ang lalaking pilit niyang kinasusuklaman ngunit hindi magawang burahin sa kanyang puso, ang tumalon sa harap ng bala ni Sebastian Vane. Nakaluhod si Kristoff, hawak ang kanyang tiyan kung saan mabilis na kumakalat ang pulang mantsa sa kanyang puting polo."Napakabayani," pangungutya ni Sebastian Vane habang dahan-dahang naglalakad palapit, ang kanyang baril ay nakatutok pa rin. "Ang huling tagapagmana ng mga North, namatay para sa isang Valeriano. Isang trahedya na karapat-dapat sa mga pahina ng kasaysayan ng Mafia.""Tumakbo ka na... Paola..." ubo ni Kristoff, may kasamang dugo na lumabas sa kanyan
Sa sandaling iyon, isang tawag ang pumasok sa telepono ni Kristoff. Inilagay niya ito sa speaker habang patuloy na lumalapit kay Paola."Kristoff," ang boses ni Don Alejandro ay umalingawngaw sa madilim na lagusan. "Huwag mong papatayin ang anak ko hangga't hindi mo nakukuha ang huling digit. At tandaan mo, ang huling digit ay lalabas lamang kapag ang kanyang heart rate ay umabot sa 200 beats per minute. Kailangan mong takutin siya hanggang sa dulo ng kanyang buhay."Tumingin si Kristoff kay Paola at ngumiti nang malapad. "Narinig mo ang Papa mo, Paola? Trabaho ko ang takutin ka hanggang sa mamatay ka. At maniwala ka, mag-e-enjoy ako."Tumalon si Julian sa harap ni Paola para protektahan ito, ngunit isang sipa mula kay Kristoff ang nagpadala sa bata sa pader, dahilan upang mawalan ito ng malay.Ngayon, si Paola at si Kristoff na lamang ang natira sa madilim, mabaho, at masikip na lagusan. Walang takasan. Walang mga bodyguard. Tanging ang katotohanan ng kanilang marahas na mundo."Alam
"Hindi," sagot ni Kristoff. "Ang ama mo ay mas masahol pa sa akin. Niloloko niya ako, at niloloko rin kita. Ngunit ngayon, wala na ang mga laro. Ang pamilya Falcone at ang pamilya Valeriano ay magkakaisa na. At ang kasunduan ay selyado ng iyong kamatayan."Itinaas ni Kristoff ang kanyang baril at itinutok ito sa noo ni Paola."Anumang huling salita, aking mahal na reyna ng mga ilusyon?" pangungutya ni Kristoff.Tumingala si Paola, hindi sa baril, kundi sa kisame ng parking lot. "Alam mo, Kristoff, sa 'panaginip' ko, namatay ka para sa akin. Pero sa totoong mundo, ako ang papatay sa iyo."Sa isang iglap, isang malakas na pagsabog ang narinig mula sa itaas na palapag ng ospital. Ang mga sprinkler system ay bumukas, at ang buong parking lot ay nabalot ng tubig at usok. Sa gitna ng kaguluhan, isang maliit na pigura ang mabilis na kumilos mula sa mga anino.Ang bata kanina.May hawak itong isang itim na folder. "Paola, takbo!" sigaw ng bata.Binaril ni Marco ang mga tauhan ni Lorenzo, na n
[Ang Puting Silid ng Katahimikan][Ang Puting Silid ng Katahimikan]Ang bawat tibok ng puso ni Paola ay tila isang mabilis na tambol na nagbababala ng papalapit na panganib. Sa loob ng marangyang suite ng St. Jude Medical Center, ang hangin ay naging kasing bigat ng tingga. Ang rebelasyon ng kanyang ama—si Don Alejandro—na ang lahat ng kanyang naranasang "pantasya" ay bunga lamang ng mga psychoactive drugs ay tila isang malupit na biro na sumira sa kanyang natitirang katinuan.Ngunit ang batang humawak sa kanyang braso sa gitna ng kadiliman ay totoo. Ang lamig ng balat nito, ang higpit ng pagkakahawak, at ang pamilyar ngunit nakapangingilabot na boses ay hindi gawa-gawa lamang ng kanyang isip."Sino ka?" muling bulong ni Paola, habang ang kanyang mga mata ay pilit na inaaninag ang pigura sa dilim. "Hindi ka maaaring maging si Alexei. Ang anak ko ay...""Ang anak mo ay isang anino, Paola," sagot ng bata. Ang boses nito ay walang emosyon, parang isang matandang nakulong sa katawan ng is
"At ikaw, Kristoff," lumingon ang Arbitrator sa lalaki. "Akala mo ba ay ikaw ang biktima rito? Ikaw ang nagtanim ng binhi ng sumpa sa sinapupunan ni Paola. Alam mong ang dugo ng mga North at Valeriano ay hindi kailanman dapat maghalo, ngunit ginawa mo ito para magkaroon ka ng 'insurance' laban kay Don Valeriano. Isang anak na magiging mas malakas kaysa sa kahit sinong bampira o tao. Isang halimaw na kontrolado mo."Ang katahimikan sa koridor ay nakakabingi. Ang dalawang magkasintahan—ang dalawang makasalanan—ay nakatingin sa isa't isa, hindi bilang mga biktima ng tadhana, kundi bilang mga arkitekto ng kanilang sariling impyerno."Ginamit natin ang isa't isa," bulong ni Kristoff. Ang kanyang boses ay walang emosyon. "Mula pa sa simula.""Ito ang pundasyon ng inyong 'pag-ibig'," sabi ng Arbitrator. "Isan







