The Unexpected Heir: The Billionaire's Chef

YSABELLE POV

Gabi na pero malagkit pa rin ang hangin sa labas ng subdivision. Naka-park ang lumang motorsiklo ko sa tapat ng guard house habang tinatali ko nang maayos ang insulated bag sa likod. Pangatlong raket ko na ito ngayong araw. Pagkatapos sa talyer kaninong umaga at pag-aasikaso sa mga paninda ni Nanay kaninang hapon, ito naman—delivery rider para sa isang high-end gourmet restaurant.

Tumunog ang luma kong cellphone. Si Maya, ang shift manager sa kusina.

"Ysabelle, nakuha mo na ba 'yung huling order? Yung para sa penthouse sa may Bonifacio Heights?" halatang nagmamadali ang boses niya sa kabilang linya.

"Oo, hawak ko na. Paalis na nga ako," sagot ko habang ipinapasok ang phone sa bulsa ng jacket ko. "Sigurado ba kayong tama 'to? Parang ang bigat naman para sa isang set ng truffle pasta at steak."

"Dalian mo na lang diyan, Ysa. Importante 'yung customer na 'yan. Doble ang tip kapag naihatid mo on time. Sige na, ibababa ko na 'to."

Hindi ko na nagawang magtanong pa. Inayos ko ang suot kong helmet at pinaandar ang motor. Malaki ang utang na iniwan ni Tatay sa mga bumbay bago siya nawala, at kung hindi ko 'to pagtitiyagaan, baka bukas-makalawa ay nasa kalsada na kami ng pamilya ko.

Pagdating ko sa Bonifacio Heights, ibang klase ang higpit ng security. Isang pribadong elevator ang naghatid sa akin direkta sa pinakatuktok na palapag—ang tanging unit doon. Pagbukas ng pinto ng elevator, bumungad sa akin ang isang malawak na sala na pinaliligiran ng malalaking salamin. Patay ang karamihan sa mga ilaw, maliban sa ilang dim lights sa gilid ng pasilyo.

"Hello? Delivery po," tawag ko habang dahan-dahang naglalakad papasok. Medyo nanginginig ang boses ko dahil sa sobrang tahimik ng lugar.

Walang sumasagot. Inilapag ko ang bag sa isang granite counter sa kusina. Bubuksan ko na sana ang zipper para ilabas ang pagkain nang mapansin kong may kakaiba sa ilalim ng tela. May isa pang maliit na kahon na nakasingit doon na kulay itim, walang tatak ng restaurant, at nakaselyo ng mabigat na tape.

Bago ko pa man mahawakan ang kahon, biglang umalingawngaw ang isang mahinang tunog sa buong penthouse.

Clack.

Kasunod nun ang sunod-sunod na tunog ng mga bakal na bumababa sa bawat bintana at pinto. Ang elevator na dinaanan ko ay nilagyan bigla ng makapal na metal shutter.

"Hala," bulong ko. Tumakbo ako papunta sa elevator at hinampas ang pinto. "Hoy! May tao pa rito! Buksan niyo 'to!"

Walang nangyari. Naka-lockdown ang buong lugar. Biglang namatay ang lahat ng ilaw, at ang tanging natirang liwanag ay ang pulang ilaw mula sa security panel sa pader na kumukurap-kurap.

"Sino ka?"

Isang mababa at gumaralgal na boses ang narinig ko mula sa dulo ng madilim na pasilyo. Napalingon ako bigla. Isang matangkad na lalaki ang nakasandal sa pader. Hawak niya ang kanyang dibdib, mabilis at malalim ang kanyang paghinga. Kahit madilim, aninag ko ang mamahaling tela ng polo niya na bahagyang nakabukas ang mga butones sa itaas.

Si Lucian De Castro. Nakikita ko ang mukha niya sa mga business magazine, pero ang lalaking nasa harap ko ngayon ay malayo sa disenteng bilyonaryo na kilala ng publiko. Pawisan siya, namumula ang leeg, at tila nahihirapang tumayo nang tuwid.

"D-Delivery lang po ako," nauutal kong sabi, itinataas ang dalawa kong kamay para ipakita na wala akong masamang intensyon. "Maghahatid lang ng pagkain. Nag-lock bigla 'yung mga pinto."

Hindi siya nakikinig. Humakbang siya palapit sa akin, medyo pasuray-suray. Sobrang talim ng titig niya, na parang hindi niya masiguro kung kaaway ba ako o kakampi.

"Anong... anong dala mo?" tanong niya, mas lalong gumaralgal ang boses. Hinawakan niya ang gilid ng counter para hindi siya matumba. 

"Pagkain lang po galing sa resto," sagot ko, umatras ako ng isang hakbang hanggang sa sumayad ang likod ko sa pader. "Sir, okay ka lang ba? Parang may sakit ka. May gamot ka ba rito? Ha-hanapin ko."

Imbes na sumagot, bigla siyang lumapit nang tuluyan. Ang isang kamay niya ay sumuntok sa pader, mismo sa tabi ng ulo ko, dahilan para mapatigil ako sa paghinga. Amoy na amoy ko ang mamahalin niyang pabango. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko.

"Mainit," bulong niya, nakapikit ang mga mata habang ang noo niya ay dahan-dahang sumandal sa balikat ko. Humihingal siya, at ang bawat paghinga niya ay tumatama sa leeg ko, dahilan para kabahan ako. "Sino ang nagpadala sa 'yo? Yung... 'yung inumin ko kanina..."

"Wala akong alam sa inumin mo, Sir!" Sabi ko, pilit siyang itinutulak gamit ang mga kamay ko sa dibdib niya. Pero matigas ang katawan niya, parang pader. "Bitaw nga. Maghahanap ako ng tubig o gamot mo."

"Huwag kang maingay," usal niya. Hinawakan niya ang magkabila kong pulso gamit ang isang kamay lang niya, idiniin 'yun sa pader sa itaas ng ulo ko. Malaki ang kamay niya, at kahit nanginginig siya, napakalakas pa rin niya.

"Nasasaktan ako, Lucian!" Nabigla ako nang matawag ko siya sa pangalan niya.

Napadilat siya. Ang mga mata niya ay puno ng kalituhan, galit, at isang emosyon na hindi ko maintindihan. Tinitigan niya ang labi ko, tapos ang mga mata ko. Ang paghinga niya ay naging mas mabilis.

"Kasabwat ka ba nila?" tanong niya, pero mahina na ang boses, na parang nawawalan na ng kontrol sa sarili.

"Hindi nga sabi—"

Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang bigla niyang ilapit ang mukha niya. Hinila niya ako palapit sa kanya, binitiwan ang pulso ko para hawakan ang likod ng leeg ko, at bago pa ako makasigaw, idiniin na niya ang labi niya sa akin.

Marahas ang halik niya, puno ng desperasyon at init na tila nagmumula sa lagnat. Pilit kong iniiwas ang mukha ko palayo, pero mas lalo niya akong idiniin sa katawan niya. Ang isang kamay niya ay gumapang sa bewang ko, humahawak nang mahigpit, habang ang buong bigat ng katawan niya ay sumandal sa akin.

“Teka… sandali…” sabi ko habang pilit na umiiwas, pero dahil sa lakas ng pagkakahawak niya sa akin, unti-unti na rin akong nawawalan ng lakas para lumaban.