CHAPTER 4: Ano Ba Talaga Gustong Mong Mangyari?

Napakabilis ng serbisyo sa Civil Affairs Bureau. Hindi pa umabot sa sampung minuto, nakumpleto na ng mag-asawa ang kanilang pagpaparehistro ng kasal.

Ang tanging maliit na isyu ay nang kuhanan sila ng litrato para sa marriage certificate—nanatiling seryoso si Keith.

Dahil dito, inisip ng mga tao na pilit siyang pinapakasal at paulit-ulit nilang tinanong kung talagang sinsero ba ang dalawa sa pagiging mag-asawa.

Dahil sa palitan ng tanong, naging curious rin si Ava.

Nagtataka siya—ngumingiti ba ang lalaking ito?

Ngunit mabilis niyang inalis ang kaisipang iyon sa isip. Paglabas nila, napansin niyang nagtipon ang malalaking madidilim na ulap sa kalangitan.

Naalala ni Ava ang balita kaninang umaga tungkol sa maliit na bagyong darating sa Tacloban sa mga susunod na araw. Naalala niya rin na hindi pa niya nakalagay ang mga labang damit sa bahay, lalo na ang mamahaling professional attire niya. Hindi niya kayang gumastos ng extra ngayong buwan.

“Sir, mag-Add tayo sa I*******m? May importanteng bagay akong aayusin, at pwede natin pag-usapan sa I*******m ang iba pang usapin, ayos lang ba?”

Hindi tumanggi si Keith. Kinuha niya ang telepono at pinakita ang I*******m nito. Dito lang naalala ni Ava na ni hindi niya alam ang pangalan niya, at hindi rin niya ito napansin nung registration.

Ang dalawa, na halos hindi pa magkakilala, ay naging mag-asawa na sa pangalan.

“Eh… ewan ko lang…”

Parang alam ni Keith ang gusto niyang itanong, tumitig siya ng diretso sa kanya gamit ang madilim niyang mga mata.

“Keith Lawrence Petilla, asawa mo.”

Nakaramdam si Ava ng biglaang init sa puso sa ilalim ng matinding titig ng lalaki.

“O-Oo. Eh… tatawagin na lang po kitang Mr. Petilla mula ngayon.”

Mr??

Is she playing hard to get?

Convinced na si Keith na ang babaeng ito ay napakamanipulative, nagpakita siya ng napakasiga na tono: “Napaka-busy ko sa trabaho at kailangan kong bumalik sa kumpanya. Hindi kita masusundo.”

“Okay lang. Nagpapasalamat na ako na naglaan ka ng oras para pakasalan ako.” Masaya at maayos na wika ni Ava habang kumaway sa kanya at itinulak ang maliit niyang electric scooter.

“Paalam Mr. Petilla!”

Inaasahan ni Keith na gagawa siya ng munting pakulo.

Pagkatapos ng pagpaparehistro, dapat sana ay ipakita na niya ang tunay niyang layunin—o pera, o ang mismong lalaki. Siguradong hindi lang marriage certificate ang gusto niya, di ba?

Ngunit umalis ang babae nang hindi man lang lumingon.

Habang pinapanood niyang paalis sa scooter, nakaramdam si Keith ng kakaibang pakiramdam na parang nagamit siya…

Nakakunot na ang kanyang noo sa pag-iisip.

Ito ba ay bagong pamamaraan ng pang-aakit?

Ding-a-ling-ling—

Tumunog ang telepono—ang kanyang sekretarya ay tumawag upang ipaalala ang isang mahalagang meeting sa hapon.

Pagdating sa trabaho, bigla namang naging seryoso si Keith. Maayos niyang inilagay ang telepono sa bulsa at nagmaneho pabalik sa opisina.

Bilang CEO ng Petilla Group, sanay siya sa kontrol mula pagkabata, bilang tagapagmana ng kumpanya. Ngayon, nagulo ng babaeng ito ang kanyang ritmo, at mabilis pa niyang napakasalan.

Mas mabuti pa siguro kung wala siyang ibang balak. Kung hindi… sa isang stamp ng paa, kayang gawing impyerno niya ang buhay ng babae iyon!

Pagdating ni Ava sa bahay, malakas ang hangin at muntik nang lumipad ang mga damit.

Mabilis niyang kinuha ang mga labang damit at inayos ang mga delivery boxes sa windowsill para dalhin sa recycling station. Para hindi mabasa ng ulan at tanggihan sila ng recycling station.

Simula pagkabata, hindi siya binigyan ng sariling pera ng ina. Noong pinakahirap siya, nagtitiis siya sa sobrang init habang nagha-handout ng flyers, nauuunod sa araw, para lang makabili ng ilang workbooks. Mahirap ang buhay kung walang pera, kaya bawat sentimo na kinikita niya ngayon, kahit gaano man kahirap ay mahalaga.

Matapos ayusin ang mga gamit, nakita ni Ava ang mahigit dalawampung missed calls sa kanyang telepono na galing sa kanyang kuya.

Pwede niyang balewalain ang sinabi ng ina, pero hindi niya pwedeng pabayaan ang kanyang kuya na mag-alala. Ayon sa forecast, dalawang oras pa bago bumuhos ang ulan, kaya inilagay ni Ava ang marriage certificate sa bulsa at nagpunta sa bahay ng kuya niya.

Ang biglaang anunsyo niya kaninang umaga ng kanyang pagbubuntis at pagpapakasal ay sobrang gulat kay Reylan. Magkapatid sila ay karaniwang nagkukwentuhan sa lahat ng bagay. Sobrang reserved si Ava na babae, paminsan-minsan may admirers, pero wala siyang plano makipag-date.

Paano niya na-skip ang lahat ng proseso at diretso na sa kasal at pagiging ina!

Ayaw maniwala ni Reylan.

Ngunit nang buksan niya ang marriage certificate, totoong galing sa Civil Affairs Bureau—hindi peke.

Sa litrato, nakaupo ang kapatid niya sa tabi ng isang estrangherong lalaki na may malamig na aura.

Takot siyang mapansin na petsa ng kasal ay ngayong araw lang ng registration, kaya mabilis na kinuha ni Ava ang certificate at ngumiti.

“Kuya, ngayon sigurado na kayong maniniwala. Talaga, matagal na kaming magkakilala. Maganda ang samahan namin, mabait siya sa akin. Huwag kayong mag-alala.”

Pero hindi pa rin makapag-adjust si Reylan.

Ang lalaking ito na si Petilla… hindi man lang ngumiti sa marriage photo!

Paano niya ipagkakatiwala ang kapatid niya sa ganitong tao!

“Avie, paano mo magagawa ang kasalang ganito nang hindi man lang kinukonsulta sa akin! At mukhang mahirap makisama. Ilang taon na siya? Saan siya nakatira?”

Ilang taon…

Palihim binuksan ni Avabelle ang marriage certificate at mabilis tiningnan ang petsa ng kapanganakan at tirahan ni Keith.

Mabilis niyang kinwenta sa isip: “29 na siya ngayong taon at taga-Palo Leyte.”

“Ilan ang miyembro ng pamilya niya? Ano ang trabaho niya? May bahay ba siya? Bayad nang buo o may utang?”

Dito natigilan si Ava.

Kuya, masyadong di ko nakinakaya ang mga tanong…