CHAPTER 3: HICKEY

Pagkatapos niyang isara ang telepono, sumakay si Avabelle sa kanyang electric scooter papunta sa Civil Affairs Bureau at nakatitig lang sa pasukan. Hindi niya namalayan kung kailan huminto ang isang kotse sa tabi niya.

Tanging nang maramdaman niyang natakpan siya ng anino, binuksan niya ang mata—diretso sa isang pares ng malalim at itim na mga mata. Isang matangkad at hindi pamilyar na lalaki ang nakatayo sa harap niya.

Wow… Sobrang tangkad!

Nakatayo siya laban sa liwanag, matangkad at kahanga-hanga ang tindig. Ang aura niya ay malamig at matalim. Naka-pale gold rimless glasses siya, at sa ilalim ng salamin, ang mga mata niya’y malamig at mabagsik.

Nakaka-overwhelm na presensya…

Siguradong hindi bababa sa 188 cm siya.

Siya ay 165 cm—hindi naman mababa—pero kailangan niyang itingala ang leeg para makita siya.

pero… guwapo rin siya.

Sobrang gulo ng gabing iyon. Kinabukasan, mabilis siyang tumakas nang hindi man lang lumingon, ni hindi man lang napansin ang mukha ng lalaki. Naghanda siya sa isip na kahit ano pa ang hitsura niya, kailangan niyang magpakasal.

Ngayon, nang makita niya ang mukha niya—kahit na seryoso at mabagsik—natutuwa siya.

Mukhang siguradong guwapo rin ang magiging anak nila!

Ngunit ang damit ng lalaki ay mukhang mamahalin, at ang tindig niya ay eleganteng-mayabang. Para siyang isa sa mga mayayamang CEO sa mga drama sa TV…

Kakaunti pa lang ang isipin niya, napansin na ni Ava ang kotse sa tabi niya.

Isang Vinfast VF3

Ha??

Sa kulay macaron blue.

Hindi niya inaasahan na ganitong kataas at kahanga-hangang lalaki ang magmamaneho ng sobrang cute na maliit na kotse…

Bagamat nagulat, nakaramdam si Ava ng ginhawa sa loob. Inalok niya ang kamay niya nang may kumpiyansa.

“Hello, sir. Ako po si Avabelle Jimenez.”

“Ikaw ang tumawag sa akin?”

Hindi siya hinawakan ng lalaki. Malamig ang tono niya, parang may babala sa mga hindi niya kilala. Sa loob ng tatlong segundo, ramdam ni Ava ang malamig na titig niya mula ulo hanggang paa, parang sinuscan siya.

“Paano mo mapapatunayan na ikaw ang babae noong gabing iyon?”

Nag-isip sandali si Ava. “Noong gabing iyon, patuloy mong hinahalikan ang dibdib ko. May hickey na hindi pa nawawala. Gusto mo bang makita?”

“…”

Anong nangyayari sa babaeng ito?!

Limang pangungusap lang niya ang nasabi, dalawang beses na siyang napahinto sa pag-iisip.

Nakangisi si Keith Lawrence sa galit. “Sigurado ka bang gusto mong pakasalan ako?”

Napakalamig ng aura niya, kaya bahagya namang nanginig ang puso ni Ava.

Hindi siya kadalasang ganito katapang, pero sinabi na niya—kaya kailangan na talaga niyang magpakasal.

“Sir, you’re the one who said you’d take responsibility. You don’t strike me as someone who goes back on his word.”

“Hindi mo pa alam kung anong klase akong tao, at nangahas ka pang pakasalan ako?”

Halos matawa sa inis si Keith Lawrence.

Nang sinabi niyang “paninindigan kita,” pera ang ibig sabihin niya.

Ang pamilya Petilla ay sobrang yaman—lahat sa Tacloban City ay kilala sila.

At kilala rin ang mga lalaking Petilla sa disiplina at pagiging maingat sa sarili.

Siya rin ay ganoon. Pero noong gabing iyon, na-drug siya.

Pagkatapos, tumakbo siya nang mabilis. Akala niya ibang klase ang babae… pero katulad din siya ng iba—mapaghangad, nangangarap na maging misis niya!

Mas malaki pa ang ambisyon niya kaysa sa mga babaeng interesado lang sa pera.

Ngunit ganap na na-misinterpret ni Ava.

“Sir, huwag kang mag-alala. Kahit magpakasal tayo, hindi ako hihingi ng kahit isang sentimo. We can manage our finances separately. I can support myself. At kung susuriin ang kotse mo, baka mas mababa pa ang kita mo kaysa sa akin. Hindi kita aabusuhin.”

Nakatayo siya ng matuwid na na may halong pang aasar.

Nagtratrabaho siya as instructor sa isang college University sa Tacloban City at palagi siyang nakakareceived ng award sa pagiging outstanding niya. Kinukuha rin siya na Engineer ngayon sa bagong pinapatayo na mga buildings. May side gigs pa siya. Kumikita siya ng hindi bababa sa tatlumpung libo piso kada buwan.

At ang lalaking ito sa harap niya—guwapo at maayos ang damit—ang minamaneho…

Vinfast VF3

Kung babae ang nagmamaneho, ayos lang, pero lalaki? Maliit ang kita niya. Ang suit niya siguro, pantakip lang para magmukhang presentable.

Keith “…”

Mayabang na babae.

Tumingin siya sa kotse malapit doon.

Nakakakita siya ng mga tao sa daan papunta sa kumpanya na ayaw niyang makita, kaya ginamit niya ang kotse ng kanyang subordinate. Hindi niya inasahan na iisipin ng babae na kanya iyon.

Hindi pa niya alam ang kanyang pagkakakilanlan?

Lumalim ang tingin ni Keith.

“Hindi ka natatakot sa akin?”

Tinanong ni Ava pabalik, “Bakit naman ako matatakot sa’yo?”

Marami na siyang nakita na irresponsableng lalaki. Aksidente lang ang nangyari. Ang katunayan na nagpakita siya ngayon ay patunay na responsable siya.

Tiningnan siya ni Keith ng matindi. Hindi siya umatras.

“Halika na.”

“Huh?”

“Hindi ba’t kukunin natin ang marriage certificate?”

Ang mga lalaking Petilla ay hindi basta-basta nagpapakasal.

Pero dahil siya ang nangako muna, dapat niyang tuparin ang responsibilidad.

Wala siyang utang na loob sa kahit kanino.

Ngunit ngayon, mas curious siya—totoo bang hindi alam ng babae kung sino siya… o nagpapanggap lang siya para makuha ang atensyon niya?

Kung nanloko siya, may daan-daang paraan si Keith para pagsisihan ng babae ang desisyon niya ngayon.

Ngunit hindi niya alam—

Narinig ni Ava ang kanyang pagtanggap sa kasal, huminga siya ng maluwag at mabilis na nag-jog para sumabay sa kanya.

—Ayos!

Makakakuha na rin ng rehistro ang sanggol!