CHAPTER 2: Marry ME?

Kinabukasan inihanda na niya ang kanyang sasabihin. Napansin niyang parang umuulan na kaya agad-agad siyang pumunta sa housing complex ng kanyang mga magulang sakay ng maliit niyang electric scooter. Bumili siya ng prutas sa labas ng gate, at pagdating sa pintuan, narinig niya ang malakas na boses ni Edna mula sa loob.

“Hay anak Mabuti pa kayo bumisita. Hindi tulad ni Ava na palaging nalillibang kung saan-saan. Ni wala ngang oras bumisita man lang sa kanyang ina!”

“Mama naman matalino si Ava. Nabebusy lang siya sa trabaho niya ngayon,” sabi ng kanyang kuya Reylan.

Lumakas boses ni Edna. “Nabebusy?? Para saan? Sigurado akong may tinatago siyang pera. Sigurado akong may tinatago siyang pera. Matagal na siyang nagtatrabaho, pero 2,000 lang ang ipinapadala sa akin kada buwan—sino ang nakakaalam kung magkano ang naipon niya! Reylan, dahil wala ka pang kotse, sabihin mo kay Ava na siya na ang magbayad. Isa lang siyang babae—anong ipon niya? Mawawala rin yan sa lalaki balang araw!”

“Ay oo nga pala! May kumari akong nakatira sa Samar sabi niya yung asawang kano ng kanyang anak ay may kaibigan na naghahanap ng asawa rin. Handa siyang magbigay ng 300,000 pesos sa kasal! Oo dati na siyang kasal pero sabi nila mas maalaga ang mga lalaking divorced na!  Kapag mapangasawa yun ni Ava, pwede ninyong gamitin ang 300,000 pesos para mas makabili ng malaking bahay..”

Biglang nangitim ang mukha ni Reylan. “Ako ang panganay Ma! Bakit ko naman kukunin ang pera na galing sa kapatid ko?!”

“Anong pera niya di mo ba alam ang sakripisyong nagawa ko para mapalaki ko siya. Sinasabi ko talaga sa kanya na humanda na siyang magpakasal pero ayaw niya makinig”

Hindi na kinaya ni Ava ang naririnig niya at kaya binuksan ang pinto nang malakas.

Kitang kita sa mukha ni Edna ang pagkagulat.

Nagpakita ito ng kaunting hiya. “Ava anak, kailan ka pa dumating? Nagbibiroan lang kami ng kuya mo ha. Pero yung tinutukoy ko na lalaki, magaling yun. Dapat hindi mo na isipin na big deal ang pagiging divorced niya, at—”

Pinutol siya ni Ava sa pagsasalita. “Ma hinding hindi ako magpapakasal sakanya!”

Agad namang nawala ang pekeng ngiti ng kanyang ina at bigla itong napasigaw. “Sa tingin mo ba nakikiusap ako sayo? Sinasabi ko sayo Avabelle Jimenez, sa ayaw o sa gusto mo, magpapakasal ka!”

Naramdaman ni Ava ang lamig sa kanyang dibdib.

Mula pagkabata, sobrang pabor ang kanyang ina sa kanyang kuya. Walang karne sa pagkain, walang damit sa malamig na panahon, lahat ng magaganda ay para sa kuya—dahil siya ay “walang kwentang anak na babae.”

Natiis niya lahat ng iyon, pero di siya makapaniwalang kaya siyang ibenta ng kanyang ina sa halagang 300,000 pesos!

Mahigpit niyang hinawakan ang kanyang kamay sa galit at huminga ng malalim.

“Ma buntis  na ako. Kung talagang gusto mong magpakasal ako sa lalaking iyon, sige—pero dapat tanggapin niya na nagdadala ako ng anak ng iba.”

Nang lumabas ang mga salitang iyon, nanlumo ang lahat.

Muling sumabog ang galit ni Edna. “Paano ko naaalagaan ang ganitong walang hiya?! Ulitin mo ‘yan kung may lakas ka! Papatayin kita!”

Ang nagalingawngaw na sigaw ay sumakit sa tenga ni Ava. Sanay na sa pagkadismaya, alam niyang sisimulan na ng kanyang ina ang eksena, kaya tumalikod na lang siya at umalis.

Pagdating sa baba, hinabol siya ni Reylan.

“Avie, huwag kang makinig kay Mama. Hindi ko kailanman kukunin ang pera mo. Kung kailangan kong umasa sa kapatid ko para mabuhay, anong klaseng kapatid ako?”

“Kuya, alam ko.”

Hindi masyadong pinapansin ng mga magulang niya si Ava, pero lagi siyang mabuti ng kanyang kuya. Pakiramdam ni Ava, kung wala siya, baka hindi niya na matagumpay na nalampasan ang kanyang kabataan.

“Mabuti. Pero Avie, kahit galit ka sa Mom, hindi mo dapat gawing biro ang ganitong bagay. Isa ka pa lang babae—”

“Kuya, hindi ako nagbibiro. Totoo, buntis ako. At plano kong magpakasal.”

Nang makita ni Reylan na seryoso siya, natigilan siya at sinimulang tanungin ng sunod-sunod. Ibinigay ni Ava ang ultrasound sheet at mabilis na tumakas.

Kahit malayo na siya, naiisip pa rin niya ang gulat sa mukha ng kanyang kuya.

Hindi niya inasahan na hindi lang niya aaminin na buntis siya, kundi sabay na magsasabi na plano niyang magpakasal.

Pero pag-isipan, puwede niyang hindi pansinin ang opinyon ng kanyang ina, ngunit ayaw niyang mag-alala ang kanyang kuya. Kung gusto niyang ligtas na maipanganak ang bata, kasal talaga ang pinakamainam na solusyon.

Ngunit ayaw niyang maibenta para sa 300,000 pesos!

Huminga siya ng malalim at nagdesisyon.

Tinawag niya ang isang numero sa telepono. “Hello, Sir. Yung nangyari isang buwan na ang nakalipas sa Room 503 ng Sumit Hotel—naaalala mo pa ba? Sinabi mo noon na pananagutan mo ako. Kaya ngayon, puwede mo bang dalhin ang household registration mo sa Bureau of Civil Affairs… and marry me?”

Sa isang opisina sa itaas na palapag ng isang skyscraper: “….”