MasukBahagyang nainis si Harrison sa tawag. “Mr. Thomson, tumutunog po ang telepono ninyo,” magalang na paalala ni Adeline nang hindi siya agad kumilos. Wala namang dahilan si Harrison para hindi sagutin iyon, kaya tumuwid siya at kinuha ang cellphone mula sa bulsa. Pagkasagot niya, agad naging malamig ang tono niya. “Hello?” May sinabi ang nasa kabilang linya, at bahagyang kumunot ang noo ni Harrison. “Nakabalik ka na? Kailan?” Habang nagsasalita, tumalikod siya at naglakad papunta sa pinto. “Sige. Pupunta ako agad.” Pagkababa ng tawag, nasa may pintuan na siya. Bago niya ito buksan at tuluyang umalis, bigla niyang naalala ang isang bagay. Lumingon siya kay Adeline at sinabi, “Hindi ka lilipat. Hindi ko papayagan.” Pagkasabi noon, binuksan ni Harrison ang pinto at umalis. Nang marinig ang pagsara ng pinto, nakaramdam si Adeline ng halo-halong damdamin—pagkausisa, kaunting tawa, at lungkot. Bakit nga ba ayaw niya itong payagang lumipat? Tiningnan ni Adeline ang dalawang malet
Agad dumilim ang mga mata ni Harrison. Malamig niyang tinitigan si Adeline at tinanong, “Ano bang binabalak mo?” Pinakalma ni Adeline ang sarili at mahinahong nagsalita, “Pinag-isipan ko na po. Pakiramdam ko hindi angkop na manatili pa ako sa ganito kagandang bahay, kaya napagpasyahan kong lumipat na.” Napangisi si Harrison, halatang pigil ang inis. Ibig ba niyang sabihin, gusto talaga nitong panatilihing malinaw na malinaw ang hangganan sa pagitan nila—hanggang sa ayaw na nitong tumira sa bahay niya? “Benepisyo lang ito para sa empleyado. Bakit hindi ka mananatili?” malamig na tanong ni Harrison. “Sa tingin mo ba, ako ang nagbigay sa’yo ng bahay na ito? Ms. Hensley, masyado kang nag-iisip.” Pinipigilan ni Adeline ang sakit sa dibdib at sinabi, “Kahit pa benepisyo ito, may karapatan pa rin naman akong pumili kung saan ako titira, hindi ba?” Pagkatapos ay tumalikod siya para kunin ang maleta. Sinundan siya ni Harrison papunta sa sala at malakas na isinara ang pinto. Nakahawa
Hindi kayang talunin ni Kaylie si Harrison. Sa katunayan, wala namang kayang tumalo kay Harrison. Sa huli, siya ang nagwagi sa sapphire necklace. May mga bulungan sa paligid. “Hindi ba sabi nila, may balak ang Thomson family na makipag-alyansa sa Hickman family sa pamamagitan ng kasal? Bakit nakikipag-agawan si Mr. Thomson kay Ms. Hickman?” “Ibig sabihin lang niyan, wala siyang pakialam kay Kaylie.” “Kung gano’n, para kanino niya binili ang kuwintas?” “Siguradong hindi para kay Ms. Hickman. Kung para sa kanya iyon, hindi na niya kailangang makipag-kompetensya.” “Kung gano’n… kay Ms. Hensley siguro.” Lalong sumama ang itsura ni Kaylie. Mabilis na bumulong si Carla, “Kaylie, huwag mong pakinggan ang mga tsismis. Baka naman para kay Myra ang kuwintas?” Napangisi si Kaylie. Kahit si Carla, halatang hindi rin kumbinsido sa sariling sinabi. Pero ayos lang. Hayaan muna niyang mag-enjoy si Adeline. Maaga o huli, ilalagay rin niya ito sa tamang lugar. Makikipagkompetensya ka s
Hindi alam ni Joyce kung bakit biglang tinanong ni Sam ang pangalan niya. Baka gusto niyang tandaan para balikan ako mamaya, naisip niya. “Jemma Aguirre,” sagot ni Joyce nang kalmado, kahit may kaba sa dibdib. “Jemma?” ngumiti si Sam. “Magandang pangalan. Journalist ka ba?” “Parang gano’n na rin,” sagot ni Joyce. Ayaw niyang banggitin ang tunay niyang trabaho. Tutal, malabong magkita pa sila muli pagkatapos ng gabing ito. Ilang minuto pa ang lumipas nang may isang lalaking may hawak na camera na nagmamadaling lumapit. “Mr. Juarez, ito po ang camera na ipinapakuha ninyo.” “Sige, salamat.” Sinuri muna ni Sam ang camera, at nang makitang maayos ito, iniabot niya kay Joyce. “Ayan, puwede mo nang gamitin.” Nang makita ni Joyce ang tatak ng camera, napanganga siya. Ito mismo ang modelong matagal na niyang gustong bilhin—ngunit sobrang mahal, at kahit mag-ipon siya nang ilang taon ay hindi pa rin niya kayang bilhin. Kumislap ang mga mata niya habang mahigpit na hawak ang camera
Nagulat si Dawson. Nang matauhan siya, may isang matangkad na lalaki nang nakatayo sa harap ni Adeline, tila sinasagupa siya. “Sino ka?” marahas na tanong ni Dawson. “Hindi mo kailangang malaman kung sino ako,” malamig na sagot ng lalaki. “Ang kailangan mo lang tandaan—kapag ginulo mo pa ang babaeng ito, tiyak na pagsisisihan mo.” Kalma at matatag ang tono nito. Parang pamilyar ang boses. Nag-alinlangang tanong ni Adeline, “Mr. Hunter?” Bahagyang lumingon ang lalaki at tumango. Si Russell Hunter nga. Ang kasalukuyang CEO ng Hunter Group. Sa ngayon, ang Hunter Group lamang ang tanging kayang makipagsabayan sa Thomson Group. Kaunti lang ang miyembro ng pamilya Hunter, at si Russell ang nag-iisang tagapagmana ng kanyang henerasyon. Gwapo, mayaman, at maginoo—pangarap ng maraming kababaihan. May isang beses pa nga na may nag-post online ng tanong: “Kung papipiliin kayo, sino ang pipiliin ninyo—Harrison Thomson o Russell Hunter?” At nakakagulat na tabla ang boto. Hindi kilal
Tahimik na pinagmamasdan ni Sam ang lahat. Napagtanto niya na hindi lang pala panlabas ang kagandahan ni Adeline. May dahilan kung bakit siya ang naging punong sekretarya ni Harrison. Kabisado niya ang napakaraming tao. At kahit sino ang makausap niya, kaya niyang makipagkuwentuhan nang maayos at may kumpiyansa. Bigla niyang naisip— Para bang nakajackpot si Harrison sa pagkakaroon ng ganitong klaseng sekretarya. “Mr. Thomson, kumusta po kayo?” Isang binata ang biglang tumayo sa harap ni Harrison. Mahinang ibinulong ni Adeline kay Harrison, “Iyan po si Dawson Larson, ang anak sa labas ng chairman ng Larson Group. Kakauwi lang niya galing abroad.” Ang chairman ng Larson Group ay may isang anak sa asawa at isa pa sa kerida. Noon pa man, pinalayas na sa bansa ang kerida at ang anak nito. Ngunit kamakailan, matapos mamatay sa aksidente ang lehitimong anak, ibinalik nila si Dawson. Ayon sa tsismis, sanay si Dawson sa maluho, mahilig mambully, at maraming ginagawang kalokohan.
Bang! Biglang bumukas nang malakas ang pinto ng private room. Napalingon ang lahat dahil sa ingay. Si Lauren ang pumasok. Magulo ang buhok niya, gusot ang damit, at may malinaw na bakas ng mga daliri sa kanyang mukha. “Mr. Thomson, tulungan n’yo po ako!” sigaw ni Lauren habang umiiyak. Mabil
Sa loob-loob ni Lauren, Maganda nga talaga siya. Kahit si Lauren, na palaging may tiwala sa sariling ganda, ay nakaramdam ng banta. Bukod pa roon, palaging nasa tabi ni Harrison si Adeline, at ngayon ay kasama pa siya sa ganitong pribadong pagtitipon. Bahagyang nanliit ang magagandang mata ni
Chapter 9: Nagsisinungaling Ka “Ms. Hickman, narinig mo na ba ang kasabihang ito?” sabi ni Adeline. “Kung paano mo tinitingnan ang ibang tao ay nakadepende sa kung anong klaseng tao ka.” Hindi ugali ni Adeline ang mang-insulto, ngunit sa paulit-ulit na pang-aasar ni Kaylie, wala na siyang ibang
“Nagtataka ako kung si Ms. Allen ba o si Ms. Hensley ang pinagaagawan mo,” biro ni Sam. “Tigilan mo na,” kunot-noong sabi ni Harrison. “Ay, tinamaan ka ba ng konsensya?” natawang sagot ni Sam. “Pa-enjoy ka na sana sa mga romantikong sandali mo, tapos may biglang sumingit. Siguradong nakakainis,







