Chapter 4

Chapter 4: Napaka-Mature Niya

Pagkalipas ng isang oras, dumating si Adeline sa Grand Hotel.

Pagkarinig pa lang ng kabilang panig na pumayag siya sa blind date, agad siyang inimbitahan ng lalaki para maghapunan.

Pagpasok niya sa lobby ng restaurant, nakita niya kaagad ang isang lalaking nasa katanghaliang-gulang na may malaking tiyan, kumakaway sa kanya mula sa tabi ng bintana. Malaswa ang ngiti nito.

Nasuklam si Adeline.

Inaasahan na niyang hindi maayos ang lalaking ipapakilala sa kanya.

Kung matino ito, siguradong sa sariling anak ni Janiyah ito ipakikilala.

Pero hindi niya inakalang ganito pala kasama ang itsura nito.

Gusto na sana niyang tumalikod at umalis, pero tumakbo na papunta sa kanya ang lalaki.

Umaalog pa ang taba sa tiyan nito habang tumatakbo.

“Ms. Hensley, nice to meet you! Ako si Finley Pickett. Kanina pa kita hinihintay. Halika, umupo ka. Nakapag-order na ako,” masiglang sabi nito.

Tinangka nitong hawakan ang kamay niya, pero mahinahong umiwas si Adeline.

“Pasensya na, Mr. Pickett. Ayokong sayangin ang oras ninyo, pero sa tingin ko hindi tayo bagay. May iba pa akong aasikasuhin, kaya aalis na ako.”

Tinalikuran niya ito at lumabas ng restaurant.

Pero hinabol siya ni Finley.

“Ms. Hensley, sandali lang!”

Nakita na niya dati ang litrato ni Adeline mula kay Janiyah at agad niya itong nagustuhan.

Kahit mas bata pa si Adeline kaysa sa sarili niyang anak, wala siyang pakialam. Para sa kanya, sapat na ang kaunting dagdag na dote.

Pagkatapos ng kasal, maaari na siyang maglaba, magluto, at mag-asikaso sa bahay—makakatipid pa siya sa katulong.

At ngayong nakita niya ito nang personal, mas lalo niya itong nagustuhan.

Mabilis maglakad si Adeline, pero nahabol siya ni Finley at hinarangan.

Hingal ito at halatang naiinis.

“Huwag kang magpanggap na mahinhin. Kulang ba ang 120 thousand dollars? Masiyado mong tinaasan ang tingin mo sa sarili mo. Hanggang 120 thousand ka lang!”

Lalong nandidiri si Adeline at ayaw na niyang makipagtalo.

Samantala, sa isang private room sa ikalawang palapag.

May isang binatang nakaupo malapit sa bintana ang napalingon matapos makita ang eksena sa ibaba.

Ngumiti siya kay Harrison na katabi niya.

“Harrison, alam mo ba kung sino ang nakita ko?”

Hindi man lang nag-angat ng tingin si Harrison.

“Yung maganda mong sekretarya. Mukhang may problema. Kawawa naman.”

Walang reaksyon si Harrison.

Ngumisi ang binata. “Iiwan mo ba sa’kin ang pagkakataon para maging bayani at iligtas ang dalagang nasa panganib?”

Sa labas ng restaurant, patuloy pa ring ginugulo ni Finley si Adeline.

“Mr. Pickett, hindi talaga tayo bagay,” magalang niyang sabi.

Pero nagalit si Finley at hinawakan ang braso niya.

“Hindi puwede ‘yan. Gumastos ako ng mahigit 400 dollars sa pagkain. Kahit halik man lang, dapat meron ako!”

Bigla itong yumuko para halikan siya.

“Bitawan mo ako!” sigaw ni Adeline.

Itataas na sana niya ang bag para hampasin ito nang biglang may aninong dumaan sa harap niya.

Kasunod noon ang malakas na sigaw ni Finley.

Bumagsak ito sa lupa, namimilipit sa sakit.

Pagtingala ni Adeline, tumama ang tingin niya sa isang pares ng malalalim na mata.

Si Harrison.

“Mr. Thomson?” gulat niyang sabi.

Bakit siya nandito? Nagdinner din ba siya rito? Bakit hindi niya ito alam?

Sunod-sunod ang pumasok na tanong sa isip niya.

Pero mabilis pa rin ang kilos niya.

Agad siyang kumuha ng wet wipes mula sa bag at iniabot kay Harrison.

Mas alam niya kaysa kanino man kung gaano ito kaselan sa kalinisan.

Pinunasan ni Harrison ang kamay niya at walang pakundangang itinapon ang wipe sa mukha ni Finley.

Nagmura si Finley at pilit tumayo.

“Sino ka ba?! Sisirain mo plano ko? Papatayin kita!”

Susugod sana ito pero bago pa makalapit, may lalaking lumitaw sa likod ni Harrison at mabilis itong pinabagsak.

Dumating ang manager ng restaurant kasama ang ilang tao.

“Mr. Thomson, ano pong nangyari?”

“Maging malinaw tayo,” malamig na sabi ni Harrison. “Ayokong makita ulit ang taong ’yan.”

“Pasensya na po. Aayusin namin agad,” kabadong sagot ng manager.

Agad nilang kinaladkad si Finley palayo.

Huminga nang malalim si Adeline.

“Mr. Thomson, salamat po sa pagtulong.”

Hindi na niya ipinaliwanag ang nangyari. Alam niyang hindi ito interesado sa personal niyang buhay.

Hindi siya sinagot ni Harrison.

“Papasakayin kita sa kotse. Ihahatid ka ng driver.”

“Huwag na po—”

Pero may itim na kotse nang huminto sa gilid.

Kotse iyon ni Harrison.

At kapag may sinabi si Harrison, hindi iyon nababago.

Tahimik siyang sumakay.

Samantala, bumalik si Harrison sa private room sa itaas.

Naroon ang mga kaibigan niya, at walang preno sa pang-aasar.

“Grabe, ang pogi mo kanina. Parang bida sa pelikula.”

“Sabi ko na, napakalalaki mo. Kung may ganyang kagandang sekretarya, hindi ka ba talaga matetempt?”

Si Sam Juarez, ang matalik niyang kaibigan mula pagkabata, ang direktang nagtanong.

“Harrison, gusto mo ba si Ms. Hensley?”

Ibinaba ni Harrison ang tingin at nilaro ang tasa ng tsaa.

“Magaling siya.”

“Magaling saan? Sa trabaho?”

“O… sa kama?”

Biglang tumahimik ang lalaki nang masalubong ang malamig na tingin ni Harrison.

Nagbiro si Sam. “Kung ayaw mo sa kanya, aagawin ko na. Ganyang klaseng sekretarya ang type ko.”

Bahagyang ngumiti si Harrison.

“Hindi siya interesado sa’yo.”

Kunwaring nasaktan si Sam. “Aray, sakit naman.”

Sandaling natahimik si Harrison bago nagsalita.

“Hindi. Masyado lang siyang matino.”

Sa dami ng babaeng nakita niyang lumalapit sa kanya noon, lalo na ang ilang dating sekretarya, nainip na siya.

Pero si Adeline, hindi kailanman lumampas sa hangganan.

Palagi siyang propesyonal.

At iyon ang pinakanagustuhan niya.

Tungkol naman sa pagkagusto…

Ngumisi si Harrison, malamig ang ngiti.

Hindi pa siya nagkagusto kaninuman noon.

At hindi rin siya magkakagusto kailanman.