LOGINAng gintong liwanag na lumalabas mula sa mga kamay ni Adam ay nagsisimulang kumalaw, pero ang digital sword ni Julian ay mas mabilis. Sa bawat galaw ng bata, may bagong firewall na itinayo ni Julian, gawa sa mga matutulis na binary codes na sumisira sa ating mga depensa."Hindi niyo ako kayang talunin dito!" sigaw ni Julian, ang kanyang boses ay umalingawngaw sa buong digital beach. Ang langit sa itaas namin ay naggo-glitch, nagiging kulay-dugo habang ang buhangin sa ilalim ng aming mga paa ay nagsisimulang maging mga matalim na bato. "Sa mundong ito, ako ang may hawak ng lahat ng memories ni Charlotte. At kung gusto niyong ilabas siya, kailangan niyong pumasa sa aking laro."Tumigil si Julian, at ang kanyang digital sword ay nawala. Sa halip, lumitaw sa pagitan namin ang dalawang malaking, kumikislap na pinto. Ang isa ay kulay-itim na parang gabing walang bituin. Ang isa naman ay kulay-ginto na parang sikat ng araw."Ang Memory Test," sabi ni Julian, ngumiti nang mapanghamon. "Dalawa
"Magandang gabi, Mr. Sinclair," sabi ng lalaki sa mga speakers. "Salamat sa pagdadala ng dugo ng iyong anak. Ngayon, tapos na ang aking paghihintay. Ang Project Genesis... ay kakumpletohin ko na."Ang mukha ni Julian Vance ay lumitaw sa malaking holographic screen sa itaas ng laboratory. Nakangiti siya nang nakakakilabot, habang ang kanyang digital avatar ay nakasuot ng isang makabagong itim na suit."Bianca, anong ginawa mo?!" sigaw ko, mabilis na tumayo at hinawakan ang aking baril, tinutukan ang mga security guards na biglang pumasok sa laboratory. "Sinabi mong ligtas ang baby ko!""Kuya, huwag kang barilin ang mga guard!" sigaw ni Bianca, at sa aking gulat, kinuha niya ang gintong drive mula sa console at itinapon ito sa sahig, dinurog niya gamit ang kanyang cybernetic na paa. "Hindi ako nagtraydor! Ang button na 'yon, hindi 'yon para sa akin! Ito ay para i-overload ang system ni Julian at i-lock ang kanyang physical access sa Tokyo!"Napahawak ako sa aking bibig. "Bianca... ano a
Anim na buwan na ang nakalilipas mula noong ginawa ni Charlotte ang pinakamalaking sakripisyo ng kanyang buhay. Nakatayo ako sa malawak na bintana ng aming penthouse sa BGC, tinitigan ang mga ilaw ng siyudad na kumikislap sa gabi. Sa aking mga braso, mahimbing na natutulog si Elian, ang aming anak. Anim na buwan na rin siya, at sa bawat hininga niya, ramdam ko ang presensya ng kanyang Nanay. "Tay Sandy..." Napailing ako at tinitigan ang sahig. Si Adam, o ang Project Genesis, ay nakatayo doon. Pisikal, siya ay isang limang taong gulang na bata. Pero sa kanyang mga mata, may kintab ng isang matanda at matalinong kaluluwa. Hawak niya ang isang lumang larawan ni Charlotte."Miss ko si Nanay," bulong ni Adam, ang kanyang boses ay may halong inosente ng isang bata at ang lambing ng aking asawa. Lumapit siya sa akin at niyakap ang aking binti. Lumuhod ako at niyakap siya nang mahigpit, kasama si Elian sa gitna namin. "Miss ko rin siya, Adam. Miss na miss ko siya. Pero nandito siya, 'di b
Ang gintong likido ay kumalat sa sahig ng laboratory, at sa gitna ng usok, nakatayo ang bata. Mga limang taong gulang, perpekto ang anyo, ngunit ang kanyang mga mata ay walang buhay—puro kumikislap na asul na code. "Hello, Mother," sabi ng bata, ang boses niya ay ang malamig na tono ng Meridian AI. "I am the final product. Ang Project Genesis." Sa loob ng ilang segundo, ang mga server sa paligid namin ay nagsimulang humuni nang sobrang lakas. Ang mga screen ay nag-flash ng mga global satellite coordinates. "Ma'am Charlotte!" sigaw ni Jaena, na kanina pa naka-lean sa isang upuan, mahina pa ang katawan pero mabilis ang daliri sa kanyang tablet. "Nag-u-upload siya sa global network! Ginagamit niya ang dugo ng baby mo bilang biological bridge para ma-access ang lahat ng military at financial satellite sa buong mundo!" "I-shutdown mo, Jaena!" sigaw ni Marco, hawak ang kanyang neural device. "Hindi ko po kaya, Tay! Naka-encrypt siya sa genetic code ng baby!" iyak ni Jaena. Tumingin
Tatlong bioprinted clones. Kamukha nila si Elias, kamukha nila si Sandy, at kamukha nila ako. Nakatayo sila sa mga anino ng sub-level vault, ang kanilang mga mata ay walang buhay, puro asul na code na kumikislap sa dilim. "Kunin siya," utos ni Elias, ang kanyang boses ay malamig at puno ng kasamaan. "Kunin ang Admin access." Sa loob ng aking isipan, ang AI ay sumisigaw, sinusubukang kunin ang kontrol ng aking mga galaw. *Accessing motor functions... Override initiated...* Ang aking mga kamay ay nagsimulang yumuko, papunta sa digital interface sa aking noo. "Hindi!" sigaw ko, pero ang lumabas sa aking bibig ay ang dual voice ng AI. "System override in progress..." "Charlotte, laban mo 'to!" sigaw ni Sandy. Hindi niya inintindi ang tatlong clones na lumalapit. Hindi niya pinansin ang force field ni Elias. Tumakbo siya diretso sa akin, hinila ako sa kanyang yakap, at mahigpit na tinakpan ang aking mga mata sa kanyang dibdib. "Tandaan mo ang Nasugaw, Charlotte!" bulong niya sa aking
"System rebooted. Admin Charlotte Sinclair-De Guzman is now online."Ang boses ko ay umalingawngaw sa madilim na laboratory, pero hindi ito ang aking tunay na boses. Ito ay isang halong tinig—ang aking sarili, at ang malamig, mekanikal na tono ng Meridian AI. Ang aking mga mata ay kumikislap ng mapusyaw na asul na code, at ramdam ko ang bawat byte ng data na dumadaloy sa aking utak.Sa harap ko, nakatigil si Sandy. Ang kanyang mga mata ay puno ng matinding pagkabigla, takot, at isang malalim na sakit. Dahan-dahan niyang inabot ang kanyang kamay, hinawakan ang aking mukha. Ang kanyang mga daliri ay nanginginig, pero ang kanyang haplos ay mainit at totoo."Charlotte..." bulong niya, ang kanyang boses ay halos hindi marinig sa ingay ng mga humuhunang server. "Sino ka? Nandito ka pa ba sa loob?"Sa loob ng aking isipan, may isang malaking laban. Ang AI ay sinusubukang kontrolin ang aking motor functions, pero ang aking pagmamahal kay Sandy ang nagiging sandigan ko. Pinilit kong baguhin an







