MasukTumango si Stephano. "Go ahead."Mabilis na naglakad si Elliott patungo sa pinto ng kwarto.Tinawag siya ni Senyora Elizabeth. "Elliott, saan ka pupunta?"Huminto si Elliott. Naalala niya na kaarawan ngayon ng Senyora kaya mabilis siyang lumapit dito, kinuha ang kamay nito at magalang na nagmano, "Nawa'y magkaroon po kayo ng matibay na kalusugan at mahabang buhay, Lola."Tumango si Senyora."Ilang beses ko na pong nakilala si Master Bong. Alam ko rin po na siya ang guro ni Sierra. Pupunta lang po ako para batiin siya.""Alam mo na pala ang lahat?" Tanong ni Stevan."Opo, uncle."Sinabi ni Stevan na may halong disgusto. "Bakit hindi mo sinabi sa amin?""Uhm... It's a long story... And it's not my story to tell.""You may go now," sabi ni Senyora upang pigilan si Stevan na magtanong pa. Naisip lang niya na mukhang galit si Master Bong, at baka pagtawanan o parusahan niya si Sierra. Mabuti kung may kakilala siyang nandoon upang mapagaan ang sitwasyon.Tumango si Elliott, lumingon, at mab
Hindi lubos na akalain ni Yazzy na alagad ng legendary pagdating sa designs na si Bongolio Hapzeprezza si Sierra Montalban.Dati, ipinagmamalaki niya ang kanyang katayuan na mas mataas kaysa kay Sierra. Ngunit ngayon, dahil naging alagad na si Sierra ng tanyag na tagadisenyo, mas mababa na ang kanyang katayuan kumpara sa pagiging tanyag na artista sa buong mundo.Narinig niya ang mga bulungan mula sa likuran."Akala ko ba mahirap lang ang buhay ni Sierra? Napakakomplikado pala ng pinagmulan niya!""Si Sierra pala ang alagad ng tanyag na si Master Bong.""Siyempre, hindi ba't napakaganda ng damit na suot ni Senyora Elizabeth? Hindi nakapagtataka kung galing iyon sa disenyo ng alagad ni Master Bong!""I couldn't agree more! Alam naman nating lahat na napakaganda at kakaiba ng mga gawa ng alagad ni Master Bong.""Kahit na sikat si Yazzy sa buong mundo, isa pa rin siyang artista. Mas mataas at mas mahusay pa ang mga tagadisenyo—mas marangal at hindi kailangang magpakita sa publiko.""Tama
"Sa kanyang kalmado at maayos na kilos, baka siya nga iyan?" "Mahirap sabihin. Sa panahon ngayon, magaling ang mga manloloko sa paggaya. Baka nakita lang nilang wala tayong nakikilala kay Master Bong, kaya nagpanggap sila upang dayain tayo." Makalipas ang ilang sandali, isang lalaki sa katandaan ng apatnapung taong gulang ang nagmadaling lumabas mula sa bahay, na sinusundan ng isang babae. Kasama rin sa lumabas sina Senyora Elizabeth, Sierra, Yazzy, Stevan, Ericka, at iba pa. "Nandito na si Leon Zy." "Siya ay alagad ni Master Bong, kaya tiyak na malalaman niya kung sino ang totoo at sino ang peke." Nakita ni Sierra ang isang matandang lalaking nakasuot ng asul na kasuotan at nakatayo sa gitna ng mga tao, at biglang huminto ang kanyang paglalakad. Master, siya nga talaga ang kanyang master! Bakit ito narito? Napansin ni Senyora na biglang huminto si Sierra. "Ano ang nangyari, Sierra?" Itinago ni Sierra ang kanyang pagkabalisa at pilit na ngumiti kahit na parang napipilitan la
Malinaw na may nagplano at nagtulak sa lahat ng mga pangyayari mula sa likuran, at ang taong iyon ay si Sierra—si Audrey na hindi namatay limang taon na ang nakalilipas. Bumalik siya upang maghiganti. "Sinira niya ang buong pamilya ninyo. Ikaw na lang ang natitira. Since you were once like a son to me, nag-aalala ako sa'yo. Kaya ko sinasabi ang lahat ng ito." Nalaman na ni Julian noon na palihim siyang iniimbestigahan ni Gwen, at hinala niya na utos ito ni Sierra. Ngunit hindi inamin ni Sierra ang ginawa, at wala nang ibang ginawa pa si Gwen pagkatapos noon, kaya't hindi niya ito pinagtuunan ng pansin. Palagi niyang nararamdaman na may matinding galit si Sierra sa kanya, ngunit nang marinig ang paliwanag ni Lorenzo, bigla na lamang niyang naunawaan kung bakit. Tila totoo at hindi naman ganoon kahirap paniwalaan na si Sierra nga si Audrey—sa halip, tila akma at natural na akma ang lahat. Gayunpaman, si Lorenzo ay isang tuso at mapanirang tao. Tinaksil niya si Antonio Santillan na
"Bagama't maganda ang damit na ito, madam, ang manugang ninyo ay isang kilalang designer lamang. Masyadong mataas ang antas ng kanyang regalo para sa isang taong may mataas na katayuan sa pamilyang ito.""Sa kabilang banda, mas bagay sa inyo ang palamuting gawa sa ginto na may disenyong ulap at agila. Napakaganda at elegante nito, at akma na akma sa inyong marangal na katayuan."Bahagyang nabawasan ang ngiti ni Senyora. "Hindi naman sa mahal ang halaga ng regalo, kundi sa sinseridad ng loob. Ginawa ito ni Sierra gamit ang sarili niyang mga kamay, at walang sinumang makakapantay sa pagmamahal at pag-iisip na inilaan niya rito."Nang makitang medyo hindi masaya ang matanda, ang iba ay nagpilit lamang ng ngiti at sumang-ayon. "Oo nga po, ang pinakamahalaga ay ang pagmamahal at sinseridad. Masaya naman po ang Matanda sa regalo, 'di ba?"Nakatayo si Julian sa isang lugar na hindi kalayuan, may hawak na tasa ng tsaa, at pinapanood ang lahat ng nangyayari.Marami ang mga kababaihan, at maram
Kinabukasan ay ang kaarawan ni Senyora Elizabeth. Kahit na sinabi niyang hindi na siya magpa-party, ngunit sino ba ang hindi magpapahalaga sa kanya bilang pinakamatanda at pinakamahalaga sa pamilya Montezides?Darating ang mga kamag-anak at kaanak ng pamilya, pati na rin ang ilang malalapit na kaibigan at kakilala, upang magbigay ng kanilang mga pagbati.Sinasabi niyang hindi siya magdiriwang nang malaki, ngunit sa bawat taon, mayroon pa rin siyang apat o limang mesa ng mga bisita.Kaya't naging abala ang buong lugar mula pa kanina pa ng umaga.Habang kumakain ng almusal, nalaman ni Thalia na kaarawan ngayon ng Senyora at magiging masigla at maraming tao ang bahay. Paulit-ulit niyang sinasabing ayaw niyang pumasok sa paaralan at nais na lamang manatili sa bahay upang maglaro.Kahit na tila sabik din si Vester, mas matalino siya kaysa sa kapatid. Tahimik niyang kinakain ang kanyang pagkain at walang sinasabi, ngunit paminsan-minsan ay tumitingin kay Marco na may pag-asa.Nakita ni Marc
Napakabilis ng pagdaan ng mga araw, hindi mo namamalayang isang buwan na pala ang lumipas. At natapos na rin ni Sierra sa wakas ang kanyang disenyo. Nagpasalamat si Mr. Smith at tuwang-tuwa dahil nagustuhan niya ang pagtatapos ng disenyo. Sa tuwa ay inimbitan siya nito sa opening ng museum sa lalong
Nakaalis na papuntang paaralan ang mga bata nang makarating sila sa bahay. Si Marco ay agad nagpatulak kay Carlos sa kanyang study at ayaw raw magpastorbo. Hindi na rin nagpumilit pa di Sierra dahil baka mas magalit pa ito. Pumasok na lang siya guest room at doon ginawa ang kanyang trabaho. Ang bi
Masyadong malapad ang kalsada kaya naman dire-diretso lang ang paggulong ng wheelchair ni Marco. Kung susuwetehin ay makakakapit pa ito sa railing at hindi diretsong mahuhulog sa bangin na may malalim na tubig, subalit malabo iyon dahil ang lalaking lulan ng wheelchair ay parang wala sa sarili at gu
“Kasasabi mo lang na hindi na ito maganda, kaya dapat lang na tigilan na natin ito. Utang na loob, tama na ‘to.” Napasapo si Sierra sa sariling ulo sa inis. “Hmm…” kalmado lang na tumango si Sylvio. “Hindi nga iyon maganda para sa iyo. Hindi magandang gising na ang asawa mo tapos ikaw lumalabas par







