THE TYRANT BILLIONAIRE'S GREATEST REGRET

OLIVIA'S POV

"Miss Olivia..."

"Pasensya na po."

"We're here under the authority of the court."

Nanlalamig ang buo kong katawan habang nakatingin sa mga lalaking unti-unting naglalagay ng pulang notice sa malaking gate ng aming mansion.

PROPERTY UNDER SEIZURE

Parang isang sampal ang bawat letrang nakadikit doon.

"H-Hindi..." mahinang bulong ko.

"This can't be happening."

Kaninang umaga lang, isa pa rin kami sa pinakarespetadong pamilya sa business industry. Ngayon, sa isang iglap lang nawala na ang lahat.

"Olivia!"

Napalingon ako nang marinig ang umiiyak na boses ni Mama. Nakahawak siya sa braso ni Daddy na halos hindi na makatayo. Namumutla ang mukha nito habang hawak ang dibdib.

"Daddy!" sigaw ko.

Agad akong tumakbo palapit sa kanya.

"Dad! Please... look at me!"

"I'm... okay..." pilit niyang ngumiti, pero halata ang hirap niyang huminga.

Hindi ko mapigilang maiyak.

"What happened? Bakit biglang ganito?"

Kahapon lang, okay pa ang lahat. May investors pang kausap ang daddy ko, may mga meetings pa itong in-attend-an, may expansion plans pa nga tapos ngayon, sunod-sunod ang balitang nagsi-withdraw ang investors. Na-freeze ang company accounts. May anonymous report tungkol sa illegal fund transfers at parang domino na unti-unting bumagsak ang Fajardo Investment Group.

"Someone planned this..." nanginginig na sabi ni Daddy. "May gustong sumira sa atin."

Kung tama ang hinala ng aking ama, sino? sino ang gustong sumira sa kumpanya?

Hindi ko alam kung sino at hindi ko alam kung bakit pero kutob kong hindi aksidente ang lahat ng ito.

"Dad, let's go to the hospital."

Umiling siya.

"Hindi. May isa pa tayong pag-asa."

Tumingin siya sa akin.

"The De Dios family..."

Napakurap ako.

"The De Dios?"

"They owe us a favor." sabi niya.

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi dahil sa pangalan kundi dahil sa isang tao. Si Helios De Dios. Hindi ko na siya nakita pa simula noong graduation namin sa college pero hindi ko rin siya nakalimutan.

Paano ko naman makakalimutan ang lalaking unang nagpabilis ng tibok ng puso ko at unang dumurog nito.

Helios is cold, untouchable but brilliant. Habang lahat ng babaeng nahuhumaling sa kanya ay nakakalapit sa kanya, ako naman ay paulit-ulit niyang binabalewala. At kahit kailan, hindi niya ako tiningnan bilang higit pa sa isang kakilala.

"Will he help us?" tanong ko.

Tahimik na sumagot si Daddy.

"He will. His father and I were once like brothers."

Umaasa akong tama siya dahil kung hindi, wala na kaming matatakbuhan.

—

Kinabukasan, huminto ako sa harap ng Nexora Technologies, ang pinakamalaking IT company sa bansa. Ang napakataas nitong glass building ay tila sumasayad sa ulap, habang ang mga luxury cars na nakaparada sa harapan at ang mga empleyadong nakasuot ng mamahaling suit ay nagsisilbing patunay ng tagumpay ng kumpanyang ito. Kahit ang hangin ay tila may dalang awtoridad. Isang tingin pa lang, alam mo nang ang lahat ng naroon ay umiikot sa iisang tao, Helios De Dios.

"Miss Fajardo? Mr. De Dios is waiting." boses ng isang lalaki.

Nagpakilala itong secretary, sumunod ako sa kanya nang iginiya niya ako papasok ng gusali. Bawat hakbang ko ay parang napakabigat. Hindi na nawala ang kaba sa dibdib ko.

Pagbukas ng pintuan ng executive office. Tumambad agad sa akin ang lalaking limang taon kong hindi nakita. Nakatayo siya sa harap ng salaming dingding.

Nakatalikod, suot ang mamahaling itim na suit. Hands inside his pockets, parang hari ng mundong ito.

Dahan-dahan siyang lumingon, tulad pa rin ng dati, napakaguwapo pa rin niya pero ang mga matang minsang lihim kong minahal, ngayon ay tila lalong lumamig na parang yelo.

"Long time no see, Olivia."

Napalunok ako.

"H-Helios..."

Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya lumapit bagkus ay naupo lang siya sa swivel chair at pinagkrus ang mga daliri.

"I heard your family is bankrupt." Diretso niyang sabi.

Walang simpatya akong narinig sa tinig niya. Huminga ako nang malalim.

"My father needs your help. Please... If you can lend us the money, we'll pay every centavo back." pakiusap ko, hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa.

Matagal niya akong tinitigan. Parang may hinahanap sa mukha ko pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti pero hindi iyon ngiti ng awa. Isa iyong ngiting kinilabutan ako.

"I'll help your family."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Really?"

"On one condition."

Napahigpit ang hawak ko sa bag.

"A-Anything."

Tumayo siya. Dahan-dahan ang hakbang niya palapit sa akin hanggang halos isang dipa na lang ang pagitan namin.

Yumuko siya nang bahagya at malamig na bumulong....

"Marry me, Olivia."