LOGIN"Sa kanyang kalmado at maayos na kilos, baka siya nga iyan?" "Mahirap sabihin. Sa panahon ngayon, magaling ang mga manloloko sa paggaya. Baka nakita lang nilang wala tayong nakikilala kay Master Bong, kaya nagpanggap sila upang dayain tayo." Makalipas ang ilang sandali, isang lalaki sa katandaan ng apatnapung taong gulang ang nagmadaling lumabas mula sa bahay, na sinusundan ng isang babae. Kasama rin sa lumabas sina Senyora Elizabeth, Sierra, Yazzy, Stevan, Ericka, at iba pa. "Nandito na si Leon Zy." "Siya ay alagad ni Master Bong, kaya tiyak na malalaman niya kung sino ang totoo at sino ang peke." Nakita ni Sierra ang isang matandang lalaking nakasuot ng asul na kasuotan at nakatayo sa gitna ng mga tao, at biglang huminto ang kanyang paglalakad. Master, siya nga talaga ang kanyang master! Bakit ito narito? Napansin ni Senyora na biglang huminto si Sierra. "Ano ang nangyari, Sierra?" Itinago ni Sierra ang kanyang pagkabalisa at pilit na ngumiti kahit na parang napipilitan la
Malinaw na may nagplano at nagtulak sa lahat ng mga pangyayari mula sa likuran, at ang taong iyon ay si Sierra—si Audrey na hindi namatay limang taon na ang nakalilipas. Bumalik siya upang maghiganti. "Sinira niya ang buong pamilya ninyo. Ikaw na lang ang natitira. Since you were once like a son to me, nag-aalala ako sa'yo. Kaya ko sinasabi ang lahat ng ito." Nalaman na ni Julian noon na palihim siyang iniimbestigahan ni Gwen, at hinala niya na utos ito ni Sierra. Ngunit hindi inamin ni Sierra ang ginawa, at wala nang ibang ginawa pa si Gwen pagkatapos noon, kaya't hindi niya ito pinagtuunan ng pansin. Palagi niyang nararamdaman na may matinding galit si Sierra sa kanya, ngunit nang marinig ang paliwanag ni Lorenzo, bigla na lamang niyang naunawaan kung bakit. Tila totoo at hindi naman ganoon kahirap paniwalaan na si Sierra nga si Audrey—sa halip, tila akma at natural na akma ang lahat. Gayunpaman, si Lorenzo ay isang tuso at mapanirang tao. Tinaksil niya si Antonio Santillan na
"Bagama't maganda ang damit na ito, madam, ang manugang ninyo ay isang kilalang designer lamang. Masyadong mataas ang antas ng kanyang regalo para sa isang taong may mataas na katayuan sa pamilyang ito.""Sa kabilang banda, mas bagay sa inyo ang palamuting gawa sa ginto na may disenyong ulap at agila. Napakaganda at elegante nito, at akma na akma sa inyong marangal na katayuan."Bahagyang nabawasan ang ngiti ni Senyora. "Hindi naman sa mahal ang halaga ng regalo, kundi sa sinseridad ng loob. Ginawa ito ni Sierra gamit ang sarili niyang mga kamay, at walang sinumang makakapantay sa pagmamahal at pag-iisip na inilaan niya rito."Nang makitang medyo hindi masaya ang matanda, ang iba ay nagpilit lamang ng ngiti at sumang-ayon. "Oo nga po, ang pinakamahalaga ay ang pagmamahal at sinseridad. Masaya naman po ang Matanda sa regalo, 'di ba?"Nakatayo si Julian sa isang lugar na hindi kalayuan, may hawak na tasa ng tsaa, at pinapanood ang lahat ng nangyayari.Marami ang mga kababaihan, at maram
Kinabukasan ay ang kaarawan ni Senyora Elizabeth. Kahit na sinabi niyang hindi na siya magpa-party, ngunit sino ba ang hindi magpapahalaga sa kanya bilang pinakamatanda at pinakamahalaga sa pamilya Montezides?Darating ang mga kamag-anak at kaanak ng pamilya, pati na rin ang ilang malalapit na kaibigan at kakilala, upang magbigay ng kanilang mga pagbati.Sinasabi niyang hindi siya magdiriwang nang malaki, ngunit sa bawat taon, mayroon pa rin siyang apat o limang mesa ng mga bisita.Kaya't naging abala ang buong lugar mula pa kanina pa ng umaga.Habang kumakain ng almusal, nalaman ni Thalia na kaarawan ngayon ng Senyora at magiging masigla at maraming tao ang bahay. Paulit-ulit niyang sinasabing ayaw niyang pumasok sa paaralan at nais na lamang manatili sa bahay upang maglaro.Kahit na tila sabik din si Vester, mas matalino siya kaysa sa kapatid. Tahimik niyang kinakain ang kanyang pagkain at walang sinasabi, ngunit paminsan-minsan ay tumitingin kay Marco na may pag-asa.Nakita ni Marc
"Malamang sa mga susunod na araw pa." "Si Douglas ay mahuhuli na, at kailangan nang pumili ng bagong male lead ang koponan ng pelikula. Hindi muna sila magtatrabaho nang ilang panahon. May bakante akong oras ngayon, kaya't makakasama kita sa Hiraya." "Sasama ako sa iyo pagkatapos ng birthday ng Senyora.." Kinabukasan ay ang ika-75 na kaarawan ni Senyora Elizabeth. Tiyak na magdiriwang muna si Julian kasama ang matanda bago pumunta sa ibang pagtitipon, ngunit... "Pwede ka bang umalis sa mga gawain sa kumpanya?" "May proyekto tayo para sa turismo sa isang baryong pinauunlad sa Hiraya. Kailangan nating suriin ang lugar. Sasama ako sa iyo para makita natin ito mismo." "Sobrang bait mo talaga." Tumayo si Sierra sa kanyang mga daliri at hinalikan ang labi ni Marco. Akma pa sana siyang lalayo nang biglang idiniin ng lalaki ang kanyang katawan at pilit siyang inilapat sa kanya. "Kiss me longer." Pagkasabi nito, idiniin niya ang kanyang mga labi sa mga labi ni Sierra. Yumakap si Sierra
Hinawakan ni Marco ang kamay ni Sierra, hinila ito palapit, at niyakap sa baywang. “Audrey is gone. The dead are gone. I don’t want you concerning yourself too much with her affairs.” “Nag-aalala ka ba na dahil kay Julian ay makagawa ako ng bagay na makakasama sa pamilya niyo? Huwag kang mag-alala. Alam ko kung sino ang tunay na may kasalanan. Hindi ko idadamay ang mga walang kinalaman.” “Paano kung hilingin kong kalimutan mo na ang galit na iyan?” Mariing sumagot si Sierra. “Imposible iyon.” Nakunot ang noo ni Marco. “Nagpakamatay siya sa pamamagitan ng pagtalon sa dagat. Marahil para sa kanya ay paraan iyon upang makalaya. Kung nakalimot na siya at nagpahinga na, bakit kailangan mong maging matigas ang ulo at ipilit pa ito?” “Hindi siya nagpakamatay.” Nagtaas ng kilay si Marco. “Anong ibig mong sabihin?” Natigilan si Sierra. Naku, nasabi niya nang hindi sinasadya. Pinisil niya ang kanyang mga labi at agad na inayos ang sinabi. “Ang ibig kong sabihin, kilalang-kilala ko si Au
Habang naglalakad si Carlos pabalik sa kanyang sariling silid, wala sa sarili sitabg napahawak sa sariling palad. Napakarambot pa nito. Napakalambot ng palad nito. Parang walang buto.Pagkatapos maglinis ng katawan ni Sierra ay binuksan niya ang kanyang telepono. Habang nakasandal sa headboard ng
Tahimik lamang si Rianna. Hindi umiimik, hindi gumagalaw sa pwesto nito. Ang tanging maririnig mo lamang at ang munting paghikbi nito. Tanging si Deion lamang ang nasa lugar na iyon. Sa takot na baka magalit ito, hindi gumawa ng kahit anong ingay si Rianna. Biglang tumayo si Sierra. Hinawakan
Masyadong nakaka-intimidate si Marco habang tinatanong nito iyon. Hindi pa nakatulong na bahagya itong naka-uklo palapit sa mukha ni Sierra at saka ito tinitigan sa mga mata. Napalunok si Sierra at wala sa sariling humakbang ng tatlong beses, parang baliw na kumalabog ang kanyang dibdib. Bumusa
Agad na pumaibabaw si Marco kay Sierra. Napahawak si Sierra sa dibdib ng lalaki, "teka, pwede bang humingi ng pabor?"Nagsalubong ang makapal na kilay ni Marco. Iritado man ngunit sumagot pa rin. "What is it?""Mm... Pwede mo bang kausapin si Deion tungkol kay Rianna at pakiusapan siyang patawarin







