LOGINDahil sa mga naantalang gawain kahapon, medyo humaba ang trabaho nila ngayong araw. Halos alas-nuwebe na ng gabi bago sila makauwi. Pag-uwi ni Sierra, tulog na ang mga bata. “Miss, gutom po ba kayo? Ipagluluto ko po kayo ng makakain?” tanong ni Alea. “Huwag na lang, matulog ka na,” sagot ni Sierra. Napatingin siya sa ikalawang palapag kung saan madilim pa ang silid-aklatan, at nagtanong kay Alea, “Hindi pa ba umuuwi si Marco?” “Umuwi na po at kumain na rin si Young Master. Pero kagabi, nagising ako madaling-araw para uminom ng tubig at nakita kong nakabukas pa ang ilaw sa kanyang silid. Noong bumangon ako ng alas-sais ng umaga, nakauwi na siya galing sa pagtakbo sa labas. Mukhang hindi siya nakatulog nang maayos kagabi kaya maaga siyang natulog ngayong gabi,” paliwanag ni Alea. Tumango na lang si Sierra at hindi na nagsalita pa. Umakyat siya patungo sa kanyang kwarto, binuksan ang pinto, at akmang bubuksan na sana ang ilaw nang biglang may mahigpit na yumakap sa kanyang bewang at
Kumibot ang labi ni Yazzy, ngunit tila nawalan siya ng sasabihin. Nagpatuloy si Sierra, "Dahil pinili niyong umalis at talikuran si Marco noon, anong karapatan ninyong sabihin na inagaw ko siya sa inyo?" Sa sandaling iyon, nagsimula ang mga bulungan sa paligid. "May punto naman ang sinabi niya. Anuman ang dahilan, totoo namang kusang umalis si Yazzy noon." "Iisipin mo na lang, kaawa-awa si Mr. Montezides noon. Nang mawalan siya ng malay, iniwan pa siya ng kanyang kasintahan." "Ah, kaya pala hindi pa sila naghihiwalay kahit gising na siya. Marahil ay nagpapasalamat siya kay Sierra, dahil kahit paano ay nanatili ito sa kanya noong mga panahong kailangan niya ng karamay." "Sa tingin ko, masyadong makitid ang pananaw ko noon. Akala ko noon ay maayos at matatag ang ugnayan nina Mr. Montezides at Yazzy, ngunit nakalimutan kong iniwan siya ni Yazzy noong pinakamadilim at pinakamahirap na bahagi ng kanyang buhay. Marahil ay hindi na maibabalik pa ang dati nilang samahan." Habang nakiki
Ang orihinal na plano sana ni Yazzy ay sabihing kung gusto lamang humingi ng tawad si Sierra ay ayos lang, upang mapanatili ang kanyang imahe bilang mabuting tao. Ngunit sa sandaling ito, labis niyang ninanais na mapahiya si Sierra sa harap ng lahat kaya wala siyang nasabi. Sa sandaling iyon, lumabas ang direktor mula sa loob at nakita ang napakaraming taong nagkatipon sa labas. Kumunot ang kanyang noo. “Anong ginagawa ninyong lahat dito? Magsisimula na ba tayo ng paggawa?” “Direktor Diaz, mismong si Sierra ang nagsabi kahapon na gagawin niya ang damit ngayon at hahayaan na lamang ang pangkat na magpasya kung ano ang gagawin sa kanya. Hayaan na lang ba nating lumampas ang pangyayaring ito nang ganito?” "Oo, tapos na ang oras na itinakda at hindi naman niya nagawa. Nararapat lamang na parusahan siya ayon sa kasunduan." Lalong sumama ang timpla ng mukha ni Direktor Diaz nang makita niyang mas interesado pa ang lahat sa panonood ng gulo kaysa sa kanilang mga gawain. "Sino ang nagsabi
Nang unang pumasok si Sierra, napansin niyang puno ng panghahamak at paghamak ang kanilang mga mukha, ngunit ngayon ay ganap nang nagbago ang kanilang pakikitungo.Bagama't nakaramdam siya ng tuwa dahil nagtagumpay siyang baguhin ang takbo ng mga pangyayari, namangha rin siya sa pabago-bagong ugali ng mga tao.Maaaring minamaliit ka nila sa isang sandali, at susunod naman ay pupurihin ka nang labis. At marahil bukas ay magbabago na naman ang kanilang pananaw sa iyo dahil sa ibang bagay.Kaya hindi napaalab ang damdamin ni Sierra dahil lamang sa pagbabago ng kanilang ugali. Mahinahon pa rin ang kanyang mukha habang lumalabas siya mula sa opisina ng direktor, ngunit laking gulat niya nang makitang marami nang tao ang nagkatipon sa labas.Mga aktor na may hawak na script, mga tauhang may bitbit na kagamitan, at mga tagalinis na may hawak na walis...Lahat sila ay nagkukumot-kumot sa paligid ng opisina ng direktor na tila may kani-kaniyang inaabangan o ginagawa.Alam ni Sierra na naroon s
Panahon lamang ang makapagsasabi, at nais pa niyang makita at masubok ang tunay na kalooban nito.Tumango na lamang si Elliott. "Nauunawaan ko po."May halong pasasalamat na nagsalita ang binata, "Maraming salamat po."Nang magising si Sierra, agad niyang tinanggal ang pagkakaayos ng kanyang telepono upang muling makatanggap ng mga tawag at mensahe. Bukod sa isang mensahe mula kay Alea, wala siyang natanggap na anumang balita mula sa iba.Wala ni isang mensahe o tawag ang dumating mula kay Marco.Isang mapait na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. Ano nga ba talaga ang inaasahan niya? Inaasahan ba niyang magpapaliwanag ito sa kanya tungkol sa mga pangyayari kahapon?Kahit pa nga magpaliwanag ito, hindi naman siya maniniwala; mga matatamis na salita lamang iyon upang aliwin at suyuin siya.Ngunit tila sa ngayon, ayaw na ayaw pa nitong magbigay ng kahit walang-kabuluhang sagot.Marahil ay nagsawa na lamang ito sa kanya na parang isang laruan.Pinakalma niya ang kanyang sarili, tinawa
Tama naman ito. Ang paggupit, pananahi, at pagbuo—lahat ng mga hakbang na ito ay maaaring tapusin basta’t magkapaglaan at magtrabaho nang mahabang oras. Ang pinakamahirap na bahagi ay ang pagbuburda.Ito ay kailangang gawin nang dahan-dahan at bawat hibla, gamit ang mga kamay; hindi ito bagay na kayang tapusin ng sinumang mahusay lamang. Nangangailangan ito ng sapat na panahon.Matagal na itong naisip ni Sierra at mayroon na siyang solusyon. Kung hindi man, marahil ay hindi siya nangahas na mangako nang ganoon sa direktor.Hindi siya gumagawa ng anumang hakbang kung hindi siya sigurado sa kanyang gagawin.“Gamitin natin ang pamamaraang batik sa halip na burda.”Agad na lumiwanag ang mukha ni Gwen. “Bakit hindi ko naisip ang paraang iyan? Ang damit na gagawin gamit ang batik ay tiyak na mas maganda at mas mataas ang kalidad kumpara sa gawa sa burda, at ikaw mismo ay bihasa sa pamamaraang ito.”Tumango si Sierra. “Simulan na natin.”Nagpadala siya ng mensahe kay Alea, sinasabing mayroon
"Let's get change, bilisan mo." Nagmamadaling sinabi ni Marco at nauna na itong tumalikod.Sa wakas ay naiintindihan na ni Carlos. Pumunta si Sierra dito para makita si Sylvio, at ngayon naman ay pumunta sa ospital para makita si Marco.Para sa kanya, dalawang magkaibang tao ang kanyang nakita.Ngu
"Oo." Tugon ni Marco. Dahil kahit paano ay hindi na kailangang magpanggap pa. Masayang kumuha ng tubig si Carlos sa mesa at iinumin na sana iyon nang may magsalita. "Itapon mo 'yan." Anang malamig na tinig ni Marco.Napakurap-kurap si Carlos. "Boss, uhaw na uhaw ako."Tumayo si Marco at lumapit s
"Alam ko." Maikling tugon ni Marco.Tumango si Carlos. "Wala ka na bang ibang iuutos, lalabas na ako.""Nothing."Tumango si Carlos at saka umalis.Nagbaba ng tingin si Marco hanggang sa muling nalunod na naman siya sa malalim na pag-iisip.Noong gabi ng kanilang kasal, handang maging lunas niya si
Galit pa rin si Beatriz. "I was detained, my engagement was broken off, at nawalan pa ako ng trabaho, lahat ng iyon ay dahil lang sa babaeng iyon. Sinira niya ang buhay ko! Paano ko siya basta lang hahayaan? Thank you for helping me, but I am not going to apologize. Over. My. Dead. Body."Mahinahon







