Se connecterNanlamig ang buong katawan ni Ericka at mabilis na tumayo, ngunit napagtanto niyang mahigpit na hawak ni Stevan ang kanyang damit gamit ang dalawang kamay—hindi niya ito matanggal kahit anong pilit niya.Sa sobrang kaba ay namula ang kanyang mukha at tumulo ang pawis sa kanyang noo.Dumating ang doktor na gumagawa ng pag-iikot sa mga pasyente. Kumatok ito nang maayos at pagkatapos ay binuksan ang pinto.Sa isang iglap ay ibinaba ni Ericka ang lubid ng tawag, dumagan sa ibabaw ni Stevan, at sumigaw nang may halong pag-aalala. "Stevan, wake up! Please wake up!”Agad na nagbago ang mukha ng doktor at mabilis na pumasok sa silid. “Ano ang nangyari?”Mabilis na sumagot si Ericka. “Doc, pakiusap, iligtas ninyo ang asawa ko! Sinubukan ko sanang pindutin ang intercom, ngunit ayaw niya akong bitawan.”Tinulungan agad ng doktor na buksan ang mga daliri ng pasyente nang isa-isa, at nagsimula na itong magbigay ng paunang lunas. Habang ginagawa ang pagsasagip ng hininga, sinabi niya kay Ericka. "G
Sa halip na damayan ito gaya ng dati, lalo pa siyang nagsalita upang pag-initin ang ulo ng asawa. “Sa loob ng maraming taon, galit at poot ang nararamdaman sa iyo ni Marco. Itinuturing ka niyang kaaway, kahit na galit siya sa akin, mas lubos ang galit niya sa'yo. I am not lying when I told you I was the one who killed Dastan Narvaez and Marcus, you are still the one who took action on why did they resulted to that."“Tumahimik ka!” Sa tindi ng galit, kitang-kita ang pagtibok ng ugat sa noo ni Stevan.Mapang-asar na ngumiti si Ericka. “I am just starting. Bakit mo ako uutusan na manahimik? Naaalala mo pa ba noong nawala si Marco noong walong taong gulang pa lamang siya?”Biglang nanlaki ang mga mata ni Stevan sa matinding gulat.“Nahulaan mo na ba?” Tumango si Ericka. “Tama. Hindi iyon aksidente. Ako ang nag-utos na dukutin siya at iwanan sa isang liblib na bayan sa hangganan ng bansa, upang doon na lamang siya mamuhay nang mag-isa.”“Ikaw... H-halimaw ka…” Nanginginig ang buong katawa
“I can assure you that.” “Ngunit dumadaloy naman sa iyong mga ugat ang dugo ng pamilyang Montezides, kusa mo bang ibibigay ang posisyon ng pinuno sa ibang tao?” "Hindi na kailanman magkakaroon ng anak si Julian, and I don't have a biological child. Hindi kailanman magiging posible para sa akin na mamuno sa Montezides Group, and..." Dahan-dahang tinapik ni Stephano ang kanyang binti, "paano pa magkakaroon ng ganitong hindi makatotohanang hangarin ang isang lumpong katulad ko?" Tama nga naman, wala siyang anak at may kapansanan sa katawan, kaya’t hindi siya susuportahan ng mga namumuno o ng pamilyang Montezides upang umangat sa kapangyarihan. Ngunit… “Si Julian ay may sakit at hindi makapagpapatuloy ng angkan ng pamilyang Montezides. Sang‑ayon ba ang lahat sa ganitong kalagayan?” “Hindi ba’t naroon pa rin si Vester, ang anak sa labas? Kapag wala na si Marco, madali mo na lamang siyang gawing sariling anak. Bukod pa rito, ang sakit ni Julian ay hindi naman tuluyang walang lunas. K
Tinitigan siya ni Stephano habang nakahandusay at nanginginig sa takot sa sahig, at nagsalita. “Sa loob ng mahabang panahon, akala ni Marco ay siya ang dahilan ng pagkamatay ng kanyang ama at si Stevan naman ang may kasalanan ng pagkamatay ng kanyang lolo. Sa tingin mo, ano ang mararamdaman niya kapag nalaman niyang sa loob ng maraming taon ay ikaw lang pala ang may kagagawan ng lahat? You act as if you're an innocent kitten that cannot even kill a fly, ang hindi nila alam ay isa kang mapagbalat-kayong huwad na ina at mamamatay tao! Sa tingin mo ba ay hindi ka niya papatayin ora-mismo kapag nalaman niya ang lahat?" Nanlaki ang mga mata ni Ericka sa matinding takot, at namutla ang kanyang mukha na tila isang kaluluwang ligaw. Matapos ang ilang sandali ng pagkagulat at pananahimik, pilit siyang tumayo nang paatras, tumakbo palapit kay Stephano, lumuhod sa sahig, hinawakan ang kumot na nakapatong sa hita nito, at nagmakaawa. “Pakiusap… huwag mong sabihin sa kanya, pakiusap, huwag mong i
Puno ng matinding poot ang mga mata ni Stephano, at nalukot ang kanyang mukha dahil sa galit. “Tila baligtad na ang takbo ng lahat ng bagay, at napakalaking kasawian ang dumating… ngunit ano naman ang ginawa ng aming ina? Wala siyang ginawa." Ang tanging payo lamang nito ay talikuran niya na ang galit, makipagkasundo sa sarili, at makisama nang maayos sa pamilya. Naisip ba niya kahit minsan ang nararamdaman niya? Naramdaman ba niya ang bigat ng aking pagdurusa mula sa nang mangyari ang aksidente? Alam niyang nakita niyang isa na siyang taong walang silbi hindi na siya makapagbibigay rito ng karangalan, at lalong hindi na makapagpapatuloy ng angkan ng pamilyang Montezides. Kaya naman tinalikuran na siya nito, at ibinuhos na lamang ang lahat ng kanyang atensyon at pagmamahal sa kanyang panganay na kapatid. "Malinaw na si Stevan ang ugat sa lahat ng ito... Bakit? Bakit siya pa rin ang nagtataglay ng lahat?" Sa huli, malakas na ibinagsak ni Stephano ang kanyang kamao sa sandalan ng ka
Sumulyap si Ericka kay Dunio na nakatayo sa likod ng wheelchair, at sinabi kay Stephano, “Hindi ba’t mas mabuting ipasok muna siya sa loob?”“Feel free to say whatever you want to say, Sister-in-law.”Naintindihan ni Ericka ang ibig sabihin nito—walang itinatago si Stephano sa taong ito.Magkakilala rin naman sina Dunio at Ericka. Since sa mga Montezides na siya lumaki, kilala niya ang mga tauhan roon. Noong aktibo pa si Stephano sa kompanya, si Dunio ang kanang kamay nito. Nang maglaon, naaksidente ito at napilayan ang mga binti, kaya umatras na sa pamamahala ng kumpanya. Kasabay nito ay umalis din si Dunio at nanatili na lamang sa tabi niya bilang taga-ugod at driver.Walang paligoy-ligoy na nagsalita si Ericka. “Hindi ako nagbibiro sa tawag kanina. Nalaman na talaga ni Stevan na ikaw ang nagplano ng aksidente ni Marco. Alam na niya ang tungkol kay Patric Johnson at sa grupong Arctic Mercenary.”Biglang napakuyom ni Stephano ang kanyang kamay na nakapatong sa kanyang hita, bahagyang
“Miss Sierra Montalban! Why are you still standing there? Come here, join us.” Nakangiting tawag sa kanya ni Lorenzo Gabral. Bumalik sa reyalidad si Sierra mula sa paglalakbay ng kanyang isip sa nakaraan. Pinagdikit niya ang kanyang ngipin habang matalim ang matang nakatitig kay Lorenzo. Pinilit n
Alas siyete pa lang ng gabi ngayon, ganitong mga oras ay maingay ang buong sala dahil naghahabulan ang dalawang bata. Ngayon ay katakatakang katahimikan, walang Thalia na makulit na tumatawag kay Sylvester at walang Vester na iritadong tumutugon sa tawag nito. Wala ring ingay na nanggagaling sa TV p
“Grandma, pinapatawag ni'yo raw po ako?” Magalang na tawag pansin ni Sierra sa Senyora. Mula sa kinauupuan ay nag-angat ng tingin si Senyora Elizabeth kay Sierra sa seryosong paraan. Walang makitang bakas ng pangamba si Senyora Elizabeth sa mga mata ni Sierra. Nang maalala ang hindi nila pagkakain
Pare-parehong lumingon ang lahat sa pinanggalingan ng boses. Hindi si Ms. Cora ang nagsalita kundi si Evan. “Yes! Ang disenyong iyon ay hindi pagmamay-ari ni Sierra Montalban. Iyon ay disenyo ng ibang tao na kinuha niya. That's clearly a plagiarism over there, isn't it?” May pagmamalaking sinabi ni







