Damped Wife Becomes A Billionaire

CASSANDRA POV

"Sign the papers, Cassandra."

Ang boses ni Sebastian Knight ay malamig at walang emosyon habang inilalagay ang makapal na dokumento sa ibabaw ng mamahaling mesa ng aming silid-kainan. Ang bawat salitang binitawan niya ay parang isang malamig na tubig na ibinuhos sa aking buong katawan, na nagpatigil sa aking paghinga.

Itinaas ko ang aking tingin mula sa dokumento patungo sa kaniyang mukha. Ang mga matang dati ay puno ng init at pagmamahal tuwing tinitingnan ako ay ngayon ay puro lamang lamig at pagwawalang-bahala. Para bang hindi ako ang babaeng pinangarap niyang makasama habambuhay dalawang taon na ang nakalilipas.

"Sebastian, ano ang ibig mong sabihin?" tanong ko, ang aking boses ay nanginginig sa takot at pagkalito. "Pinag-uusapan natin ba ang... diborsyo?"

Tumawa siya nang mapait, at ang tunog niyon ay parang kutsilyo na tumutusok nang paulit-ulit sa aking puso. Kumuha siya ng upuan at umupo sa tapat ko, ang kaniyang mga daliri ay naglalaro sa ballpen na inilagay niya sa tabi ng mga papel.

"Huwag ka nang magkunwari, Cassandra," sagot niya, ang kaniyang boses ay lalong bumaba at naging masakit. "Alam mo na darating ang araw na ito. Ang kasal natin ay hindi kailanman naging totoo. Ito ay isang kasunduan lamang. Isang transaksyon sa pagitan ng aking pamilya at ng pamilya mo."

Napahawak ako sa aking dibdib, kung saan mabilis na tumitibok ang aking puso. "Isang transaksyon? Sebastian, dalawang taon tayong magkasama! May mga alaala tayo, may mga pangako—"

"Mga pangakong hindi ko sineryoso," pagputol niya sa akin, at ang kaniyang mga mata ay nanatiling malamig. "Cassandra, kailangan kong pakasalan si Isabella. Siya ang anak ng pinakamalaking kasosyo ng aming kumpanya. Kung hindi ko siya pakakasalan, babagsak ang Knight Corporation. At ang kumpanyang iyon... iyon ang pinaghirapan ng aking ama bago siya mamatay. Hindi ko pwedeng hayaan na mawala lang iyon dahil sa isang kasunduang wala namang saysay."

Tumulo ang unang luha mula sa aking mga mata, pero mabilis ko itong pinunasan. Hindi ko ipapakita sa kaniya na nasasaktan ako. Hindi ko bibigyan siya ng kasiyahan na makita akong lumuluha at naghihirap dahil sa kaniya.

"Kaya ako ang isasakripisyo mo?" tanong ko, ang aking boses ay pilit na pinapanatiling matatag kahit na tila ba nadudurog ang aking puso sa loob. "Para sa iyong kumpanya, itatapon mo lang ako na parang basura?"

Tumingin siya sa akin, at sa isang iglap, may nakita akong kung anong emosyon sa kaniyang mga mata—marahil ay pagsisisi, marahil ay awa—ngunit mabilis din itong nawala at napalitan ng dati niyang lamig.

"Hindi ka basura, Cassandra," sagot niya, medyo lumambot ang kaniyang boses ngunit nanatili pa rin ang pagiging pormal. "Makakatanggap ka ng kabayaran. Limampung milyong piso ang ilalagay ko sa iyong account bukas. Sapat na iyon para mabuhay ka nang marangya kahit hindi ka na magtrabaho. Bibigyan din kita ng bahay sa probinsya kung saan ka makakapagpahinga at makakapagsimula ulit."

Tumayo ako mula sa aking upuan, ang aking mga kamay ay nakakuyom sa sobrang galit at sakit. "Akala mo ba pera ang kailangan ko, Sebastian? Akala mo ba mababayaran ng pera ang dalawang taon ng pagmamahal na ibinigay ko sa iyo?"

Hindi siya sumagot. Nanatili siyang nakaupo, ang kaniyang mukha ay walang ekspresyon, at iyon ang lalong nagpalala ng sakit na nararamdaman ko. Ang lalaking minahal ko ng lubos, ang lalaking pinangarap kong makasama habambuhay, ay hindi man lang kayang ipakita ang kahit kaunting pagsisisi sa kaniyang ginagawa.

Kinuha ko ang ballpen mula sa mesa. Ang aking kamay ay nanginginig habang hawak ito, at ang aking mga mata ay nakatingin sa dokumento ng diborsyo na nasa harap ko. Sa bawat segundo na lumilipas, tila ba mas lalong nadudurog ang aking puso.

"Sige," sabi ko, ang aking boses ay halos pabulong na lang. "Pipirmahan ko ito. Pero tandaan mo, Sebastian Knight. Sa araw na ito, patay na ang Cassandra na minahal ka ng totoo. At hinding-hindi mo na ako makikita pa."

Mabilis kong pinirmahan ang bawat pahina ng dokumento, ang bawat lagda ay parang isang suntok sa aking sarili. Pagkatapos, ibinato ko ang ballpen sa kaniyang harapan.

"Masaya ka na?" tanong ko, ang aking boses ay puno ng poot at sakit. "Nakuha mo na ang gusto mo. Ngayon, pwede mo nang pakasalan ang iyong mahal na si Isabella."

Tumayo siya at kinuha ang mga dokumento, tinitingnan ang aking mga lagda bago ito ilagay sa kaniyang folder. Tumingin siya sa akin, at sa huling pagkakataon, nakita ko ang kung anong lungkot sa kaniyang mga mata bago ito muling naging malamig.

"Salamat sa pagiging maunawain, Cassandra," sabi niya, ang kaniyang boses ay bumalik sa pagiging pormal at walang emosyon. "Ang pera at ang titulo ng bahay ay nasa iyo na bukas. May mga tauhan akong darating para tulungan kang mag-impake ng iyong mga gamit. Maaari kang umalis ngayong gabi kung gusto mo."

Tumalikod siya at nagsimulang maglakad palayo. Bawat hakbang niya ay parang isang dagok sa aking puso, na nagpapatunay na tapos na ang lahat. Nang marating niya ang p***o, huminto siya sandali at lumingon sa akin.

"Paalam, Cassandra," bulong niya, bago tuluyang lumabas at isara ang p***o.

Nang mawala na siya, doon na ako tuluyang napaluhod sa sahig. Ang mga luha na kanina ko pa pinipigilan ay tuluyan nang dumaloy, at ang mga hikbi ay lumabas mula sa aking dibdib. Ang malaking bahay na dati ay puno ng mga alaala at pagmamahal ay ngayon ay tila ba isang malaking kulungan na nag-iisa na lang ako.

Ilang oras akong naiyak sa sahig, hanggang sa mapagod ako at tuluyang huminto. Nang itaas ko ang aking tingin sa bintana, nakita ko ang paglubog ng araw, na nagbibigay ng kulay kahel at lila sa langit. At sa sandaling iyon, may kung anong apoy ang nag-alab sa aking dibdib.

Hindi ako mananatiling ganito. Hindi ako mananatiling sugatan at mahina. Babangon ako. Magbabago ako. At balang araw, babalik ako—hindi na ang dating Cassandra na mahina at laging umaasa sa kaniya, kundi isang babaeng matagumpay, malakas, at kayang tumayo sa sarili niyang mga paa.

At sa araw na iyon, pagsisisihan ni Sebastian Knight ang lahat ng ginawa niya sa akin.

Pinunasan ko ang aking mga luha at tumayo mula sa sahig. Pumunta ako sa aming silid at nagsimulang mag-impake ng aking mga gamit. Ang bawat damit na inilalagay ko sa maleta ay simbolo ng aking paglisan sa nakaraan. Ang bawat alaala na iniiwan ko ay simbolo ng aking pagiging bago.

Nang gabing iyon, umalis ako sa malaking bahay ni Sebastian Knight, dala ang aking mga gamit at isang bagong pangarap. Ang dating Cassandra ay patay na. At ngayon, sisimulan ko ang buhay ni Cassandra Fuentes—isang babaeng handang harapin ang mundo, handang magtagumpay, at handang patunayan sa lahat na kaya niyang bumangon kahit gaano pa kalalim ang pagbagsak niya.

Habang papalayo ang sasakyan ko mula sa bahay, tumingin ako sa salamin at nakita ang aking sarili—ang aking mga mata ay pula pa rin sa pag-iyak, pero may kislap na ng determinasyon sa mga ito.

"Hindi pa tayo tapos, Sebastian," bulong ko sa aking sarili. "Balang araw, magkikita tayong muli. At sa araw na iyon, ikaw naman ang luluhod at hihingi ng tawad."

At sa sandaling iyon, alam ko sa sarili ko na hindi ako bibigay. Gagawin ko ang lahat para magtagumpay. At balang araw, ang lalaking nagwasak ng aking puso ay magsisisi sa araw na itinapon niya ako.